Skip to content

Rihanna – Anti – 2016

0-rihannas-next-album-may-have-a-caribbean-vibe-1446408623-1200x675

Er zijn muzikanten die zich op eigen kracht aan je opdringen. Bij een eerste recensie van de nieuwe cd kijk je er van op dat de persoon in kwestie volwassen is geworden en een verrassend goed album heeft afgeleverd. Teenidol Justin Bieber is daar met zijn 4de cd Purpose een goed voorbeeld van. Als de lof blijft stromen wordt het tijd voor een download. Je luistert een keer en het klinkt veel beter dan verwacht. Bij Justin Bieber eindigt het proces daar maar bij ANTI van Rihanna ontstaat juist de interesse. Je blijft geboeid luisteren en merkt dat je geen duidelijke mening kunt vormen. De mindere liedjes worden steeds bekender en daardoor beter. Een paar luisterbeurten later verdwijnt zelfs het irritante openingsliedje en sluit het net van de fascinatie zich. Je bent verkocht en de aankoop van de cd is een bezegeling van de overeenkomst.  1-rihanna-puma-deal-00-1500x900-1500x900

Bij Rihanna was er, net als bij Justin Bieber, de nodige weerstand te overwinnen. Ze voelde een beetje als het kwade puberzusje van de alom geachte Beyoncé. Het ordinaire meisje van de dansrap dat alleen maar haar best deed om te choqueren. Beyoncé is de Good Girl die succes op succes stapelt en op God en manlief Jay Z bouwt. Haar laatste 3 cd’s zijn onovertroffen muzikale hoogstandjes met een perfecte mix van maatschappelijke verantwoording. De wereld van Rihanna is die van sex, groove en pillen. Zij positioneerde zich als de Bad Girl die op iedereen kwaad is. Het fanatieke meisje  dat zich staande houdt in de grote kwade wereld. Beyoncé & Rihanna zijn een beetje de Meryl Streep en Marlene Dietrich van de zwarte damesmuziek. Meryl doet alles tot in de perfectie, heeft geen fout gemaakt en wordt bedolven onder lof. Dietrich kan amper acteren of zingen maar komt er grandioos mee weg. Ze blijkt daardoor op de lange duur meer te fascineren en Dietrich’s foto’s worden op mijn pinterest account verreweg het meest gerepint. Haar ‘praatzingen’ bracht haar in de grootste zalen waar ze tot op hoge leeftijd muzikaal triomfeert. Ze reisde als liefje van Generaal Patton mee met zijn Ardennen offensief en kon, zelfs als Duitse vijand, voor de geallieerde troepen zingen. Dietrich blijft het mysterie dat de waarnemer steeds in verwondering achterlaat terwijl Meryl als vleesgeworden perfectie niets meer laat raden.2-6944129-rihanna-1600x1000-1600x1000

Het moet nog blijken of ditzelfde proces ook bij Rihanna in werking wordt gezet. Haar 8ste cd ANTI is pas de eerste cd die fascineert. Ik hoopte natuurlijk op meer plezier en luisterde meteen CD 1 t/m 7 maar kwam niet onder de indruk. Het klonk precies zoals ik dacht dat Rihanna zou klinken. De albumtitels spreken voor zich. Ze verandert langzaam van een popzangeres op de Cariben naar een opstandige R&B bitch in New York. Music of the sun (2005), A girl like me (2006), Good girl gone bad (2007), Rated R (2009) , Loud (2010), Talk that talk (2011), Unapologetic (2012). De albums volgen elkaar snel op en worden goed gekocht. Ze zijn eenduidig en lijken vooral bestemd voor feesten en partijen. Toch was mijn inhaalslag nuttig omdat ik bij terugkeer naar ANTI haar nieuw gevonden stijl veel beter kan plaatsen en waarderen. Na een adempauze van 4 jaar is RiRi op 28 jarige leeftijd eindelijk volwassen geworden.

4-rihanna_photoshoot-pictures-1024x768

Rihanna is als Robyn Rihanna Fenty in 1988 geboren op het zelfstandige Caribische eiland Barbados. Het is een wonder hoe snel ze haar 280.000 landgenoten ontvlucht. In 2003 vormt ze een meisjestrio dat auditie doet voor een bezoekende platenproducer. Deze was vooral onder indruk van haar persoonlijkheid. The minute Rihanna walked into the room, it was like the other two girls didn’t exist. Hij vroeg haar een demo te maken die ze in weekends en schoolvakanties opnam. De opnamen werden rondgestuurd en in 2005 tekent ze een contract bij Def Jam Recordings. Kort daarop kwam de eerste cd uit en als de rest volgt wordt ze met > 200 miljoen units een van de meest verkopende artiesten ter wereld. The sky is the limit en in 2015 sluit ze voor $25 miljoen een contract af met Samsung voor de promotie van de Galaxy telefoonlijn en de sponsoring van haar ANTI cd met bijbehorende wereldtour. Toch is geld als je er teveel van hebt ook niet alles. Rihanna wil als serieus artiest erkend worden. Met ANTI neemt ze het heft in handen en schrijft haar eigen teksten onder de naam R. Fenty. Aan de productiekant past ze de verdeel en heers methode toe. Ze huurt zoveel producers in dat ze zelf als executive producer boven komt drijven en de regie heeft.

anti_00

De cd ANTI is op alle manieren dwars en mysterieus. Het hoesje is groter dan normaal en past dus in niet mijn cd kast. Alle teksten zijn in braille geschreven en zelfs de artiestennaam op de rug ontbreekt. Het boekje van 20 pagina’s staat vol met weinig interessante snapshots waartussen een vage Rihanna te herkennen is. Op de bijgeleverde poster staat hetzelfde jongetje als op de cd cover en op de achterkant een tekst van Rihanna en Roy Nachum.

I sometimes fear that I am misunderstood.
It is simply because what I want to say,
what I need to say, won’t be heard.
Heard in a way I so rightfully deserve.
What I choose to say is of so much substance
That people just won’t understand the depth of my message.
So my voice is not my weakness,
It is the opposite of what others are afraid of.
My voice is my suit and armor,
My shield, and all that I am.
I will comfortably breath in it, until I find the moment to be silent.
I live loudly in my mind, so many hours of the day.
The world is pin drop sound compared to the boom
That thumps and bumps against the walls of my cranium.
I live it and love it and despise it and I am entrapped in it.
So being misunderstood, I am not offended by the gesture, but honored.
If they let us…”

Zelfs de songtitels ontbreken en de hoop op songteksten heb ik dan allang opgegeven. Mensen die streaming luisteren krijgen meer informatie dat de hardwarebezitter. Ik moet raden naar de songtitels en kan alleen maar aan het cijfer op de cd-speler aflezen waar ik ben. Gelukkig is daar dan internet om iets van het mysterie te ontdekken.

anti-bootlet

Het jongetje op de cd cover blijkt een jeugdfoto van Rihanna te zijn op haar eerste dag van de kinderopvang. Over de foto heen is in braille een gedicht van Chloe Mitchell gedrukt. Rihanna verklaart haar keuze voor braille: “Sometimes the ones who have sight are the blindest.” Het gedicht heeft dezelfde tekst als die op de achterzijde van de poster. Hij gaat over niet begrepen worden en opkomen voor je eigen waarden. En ook dat het een positieve impuls kan zijn om je niet te conformeren en te accepteren dat je niet wordt begrepen. Daar komt ook de titel van de cd vandaan. Haar werk is de ANTIthesis van wat men van haar verwacht.

5-rihanna-cover-story-02_170657678611-887x1200

Gelukkig wordt in muziek meer mysterie geaccepteerd. De 15 liedjes laten zich beluisteren als een caleidoscoop aan stemmingen. De afwisseling in stijlen is zo groot dat het bijna een verzamelalbum is. Dat is dan ook de voornaamste kritiek die door de recensenten wordt geleverd. Een gefragmenteerd album heeft ook zo zijn voordelen. Je kunt nu lekker met ieder liedje steeds opnieuw beginnen en iedere keer een andere favoriet uitkiezen. Haar stem is impulsief en verandert binnen het liedje van stemming. Hij is ook niet lineair opgenomen en valt al in als de vorige frase nog na klinkt. Ze heeft een luie slordige manier van zingen en doet weinig moeite om verstaanbaar te zijn.

Als ik de clips ga bekijken merk ik dat mijn mysterie meteen verdwijnt. Anders dan bij de filmpjes van Beyoncé blijft er niets meer te raden over en zie ik weer feestbeest Rihanna van vóór ANTI. Ik stop er snel mee en hoop dat er geen schade is aangericht. Ook mijn voorgenomen onderzoek naar de teksten geef ik snel op. Rihanna weigert mee te werken aan verder graafwerk en ik besluit dat het goed leven is met het onpeilbare raadsel dat ze muzikaal is.

rihanna-anti

Dana Spiotta – Innocents and others – 2016

Dana+Spiotta+Author+Photo+by+Jessica+Marx+20152

Variatie is essentieel om bekende genoegens levend te houden. Die wijsheid is nergens zo duidelijk als bij het lezen. Met alleen wilskracht kom je er niet. Daarom lees ik zo nu en dan een sprankelende eigentijdse Engelstalige roman. Het opent de geest op een andere manier en bevordert die variatie. Zeker als de roman over cinema gaat en verbanden legt met een andere interesse. Een vriend werd achterdochtig toen hij de foto van de te hippe Dana bij de recensie zag. Ik voel haar uiterlijk eerder als een prikkel om bij de tijd te lezen en ben verkocht als ik een excerpt op amazon.com lees. Heerlijk direct en to the point zoals alleen Amerikanen kunnen schrijven.

Dana Spiotti (1966) heeft een goede fotograaf want ze is zeker 10 jaar ouder dan de foto doet vermoeden. Met haar 50 jaar valt ze midden in het leeftijdsegment van mijn favoriete Engelstalige schrijfsters. Het duurt best wel even  voor een schrijver doorbreekt. Siri Hustvedt (1955), de echtgenote van Paul Auster, schreef met 48 jaar het indringende What I Love (2003). Jennifer Egan (1962) leek jonger maar was ook al 48 toen ze met haar A visit from the goon squad (2010) kwam. Claire Messud (1966) is net zo oud als Spiotti en schreef met 40 haar prachtige The emperors children (2006)Nicole  Krauss (1974), tot voor 3 jaar de echtgenote van Jonathan Safran Foer, was er wel vroeger bij. Zij schreef al op 31 jarige leeftijd het ontroerende History of Love (2005). Tot slot Zadie Smith (1975) die de jongste van het stel is. Ze is Engelse maar hoort er vanwege haar in Amerika gesitueerde 2de roman zeker bij. Ze was met 30 al volgroeid toen haar grandioze On beauty (2005) uitkwam. 

Dana Spiotti kan zich moeiteloos in bovenstaand rijtje handhaven. Innocents and others is tot nu toe mijn mooiste boek van 2016. Zelden ben ik er zo snel bij om een in maart 2016 uitgegeven boek al in augustus te lezen. Het is haar vierde roman sinds ze in 2001 debuteerde. Ze schijnen allemaal over vriendschap te gaan. Aan haar summiere wikipedia pagina te beoordelen is moet ze groots doorbreken. In afwachting daarvan woont ze met man en kind in NY en is docent creative writing.

De titel Innocents and others is moeilijk te duiden. Het doet me denken aan de naïeve idealen van Meadow die worden veroordeeld door de kritische buitenwereld. De Nederlandse vertaling Vermoorde onschuld brengt me bij een veel zwaarder gevoel en scheept me op met een vooroordeel.

innocents-and-others-9781501122729_hr

In Innocents and others volgen we twee vriendinnen en een buitenstaander. De knappe en rijke Meadow Mori ontmoet op highschool het muurbloempje Carrie Wexler en ze vinden elkaar in hun passie voor film. Meadow heeft als intellectuele en principiële van de twee een boodschap uit te dragen en wordt documentaire maakster. Carrie is de onopvallende en moet daardoor meer pleasen. Ze ontwikkelt zich als filmmaakster in de mainstream en krijgt pas later succes met haar romantische comedy’s. Beiden weten dat ondanks alle verschillen hun vriendschap nooit verloren kan gaan. Een derde figuur is de oudere telefoonfanaat Jelly die mensen uit de filmwereld belt en anonieme telefoonrelaties aanknoopt. Haar gesprekken staan helemaal los van het verhaal en de vriendinnen.

De roman begint met de terugblik van de 48 jarige Meadow Mori die in 2014 een beknopt levensverhaal schrijft. Ze vertelt hoe ze bij het maken van een schoolscriptie als 19 jarige halsoverkop verliefd wordt op een veel oudere filmregisseur en bij hem intrekt. Om het vak te leren heeft hij vroeger 20 keer City Lights (Charles Chaplin 1931) bekeken en doet ons daarmee denken aan Orson Welles die voor zijn Citizen Kane 40 x Stagecoach (John Ford 1939) bekeek. Als statement bekijkt Meadow 20 keer Citizen Kane (Orson Welles 1941) en doet er verslag van. Ze wonen 9 maanden samen en haar enige probleem is dat haar egocentrische vriend weinig over film met haar deelt. De relatie is te eenzijdig en zij verhuist naar een verlaten industrieloods in upstate New York. Daar maakt ze een compromisloze treindocumentaire waarbij ze urenlang met een 16 mm camera aan een rijdende trein hangt en de rails filmt. Daarna filmt ze in Story of Deke (1987) een etmaal haar vriendje Deke die onverwachts met bekentenissen komt. Ze wordt bekend met haar documentaire Kent State: Recovered (1992) waarin het collectieve schuldgevoel van de National Guardsmen centraal staat. Zij hebben als ordedienst in 1970 bij een Vietnam demonstratie vier studenten doodschoten. Meadow ontdekt dat de FBI een provocateur onder de studenten had geplaatst die het eerste schot naar de Guard afvuurde. Ze pakt steeds controversiëler onderwerpen aan en een jaar later verklaart ze in Play Truman (1993) dat de president zijn atoombom gooide om mensenlevens te redden.

Een groot deel van de roman bestaat uit de telefoongesprekken die Nicole Lamphor onder de schuilnaam Jelly voert met filmcomponist Jack. Hij blijkt aangenaam verrast, wordt verliefd op haar en stelt een ontmoeting voor. Jelly houdt het contact zo lang mogelijk af en stuurt een foto van een knappe vriendin. Zij weet uit ervaring dat ze daarmee in principe de relatie beëindigt. Het uiterlijk is erg belangrijk en zeker in de filmwereld. Jelly heeft haar telefoon fascinatie gekregen van de superintelligente blinde Oz. Zij ontmoette hem in een blindeninstituut waar zij als 25 jarige werd behandeld voor een tijdelijke infectie blindheid. Oz had absoluut gehoor en kon met zijn stem de keuzepiepjes van een telefoon manipuleren. Door dat phone phreaking belde hij gratis over de hele wereld en kon inbreken in particuliere telefooncentrales. Als haar zicht weer hersteld is breekt ze de relatie af en verhuist naar de oostkust. Ze begint met het telefoneren van filmmensen en wordt bekend onder de naam Jelly. Meadow hoort ervan en maakt de documentaire Inward Operator (1998) over haar. Na lang masseren weet ze Jelly over te halen om Jack voor de film te ontmoeten. Als zij door hem wordt afgewezen raakt ze in een depressie en merkt Meadow voor het eerst dat film zeker geen objectief medium is en ook leed kan aanrichten.

Het verhaal van Carrie Wexler wordt pas in het derde en laatste deel van het boek verteld. Ze is het minst uitgewerkte personage en knoopt de losse eindjes aan elkaar.  Net als bij Meadow schrijft ze haar levensverhaal zelf in 2015 na het succes van haar zesde speelfilm. Ze begint bij haar eenzame jeugd waarin ze teveel slechte tv absorbeerde en haar eigen home video’s maakte. Als ze op school Meadow ontmoet is ze verbaasd dat dit knappe populaire meisje wat in haar ziet. (I was uncomfortable and akward in my body, and what impressed me most about Meadow was how confidently she inhabited herself.     209). Ze maken artistieke filmpjes van elkaar en staan volledig open voor de filmlessen op school. Meadow is niet bij te houden en Carrie volgt haar op afstand. Ze krijgt de kans om soapy feelgoodfilms te maken en weet haar behoudende doelgroep te vinden. Als ze ook nog de muzikant Will ontmoet lijkt haar geluk compleet. 

Haar mainstream films zijn minder uitgesproken dan de onthullende documentaires van Meadow. In Children of the disappeared (2001) vertelt ze het verhaal van de kinderen van de vermoorde Argentijnse dissidenten die door gezinnen van het regime worden opgevoed. Meadow wordt beschuldigd dat ze alleen de kant van de daders laat zien en haar Hannah Arendt verweer dat de daders als normale mensen extra gevaarlijk zijn wordt niet begrepen.

Meadows laatste documentaire wordt door Carrie geproduceerd. Deze gaat over Sarah Mills die al 20 jaar in de cel zit voor een vermeende moord. De vriendinnen rijden samen naar de gevangenis voor het eerste interview. Sarah vertelt hoe haar dochtertje omkwam tijdens een brand waarbij zij vanwege drugsverslaving haar verantwoordelijkheid niet kon nemen. Nog tijdens het interview kan Meadow het niet meer aan en stopt abrupt. Ze rijden samen naar huis en Meadow krijgt nadat zij Carrie heeft afgezet een verkeersongeluk wegens onoplettendheid. Heel mooi wordt beschreven hoe ze door haar moeder wordt verzorgd. Meadow raakt in gewetensnood en voelt zich egoïstisch en ego-centrisch. Ze verandert haar leven radicaal, koopt een klein huisje en geeft haar erfenis trustfonds weg. Ze doet vrijwilligerswerk en start na 3 jaar met een docentschap over film. Eindelijk vindt ze rust en hoeft niet meer voortdurend achter de horizon te kijken. De vriendschap met Carrie blijft bestaan omdat zo’n oude band niet meer gebroken kan worden.
Ook Sarah vindt rust in haar cel. Iedere ochtend memoreert ze het moment van de brand en accepteert haar lot.

christensen-popup

Dana Spiotta vertelt haar verhaal met behulp van memo’s, e-mails, online chats, telefoongesprekken en verklaringen. De opzet lijkt hapsnap maar vormt bij lezing een organisch geheel waarin we oprecht kunnen meeleven met de personages. Een boek dat zich totaal niet leent om er in een blog recht toe te doen. Het lijkt een beetje op de wereld van verschil die tussen de twee portretfoto’s in deze blog ligt.

Het is een verademing om eindelijk weer eens in het Engels een goede roman te lezen. Eentje die zo direct geschreven is dat je bij de schrijfster op schoot lijkt te zitten. Het maakt dan opeens ook niet meer uit of het een vrouwenboek is of dat het boek over vrouwen gaat. Spiotta is vooral goed in tonen van de verschillende kleine wereldjes. De alternatieve film scene, telefoonfreaking, blinden, het huiselijk geluk; alles wordt met een zelfde vanzelfsprekendheid geduid en omarmt. Ook krijg ik wat ik hoopte: het verhaal van een regisseur die nadenkt over haar documentaires en er veel film citaten uit klassieke films bijhaalt. De bekendste voorbeelden hadden eigenlijk meteen tijdens het lezen opnieuw bekeken moeten worden: City Lights (Charles Chaplin 1931)  Stagecoach (John Ford 1939). Drums along the Mohawk (John Ford 1939), Citizen Kane (Orson Welles 1941), Badlands (Terence Malick 1973), Red Desert (Michelangelo Antonioni 1964), Barry Lyndon (Stanley Kubrick 1975), Pickpocket (Robert Bresson 1959) en natuurlijk de films van Jean Luc Godard.

Spiotta maakt goed duidelijk hoe veelzijdig film als kunstvorm is. Beeld, geluid, muziek, kleur, tekst en verhaal zijn allen belangrijk en ieder onderdeel legt zijn eigen accenten. Dat totaalkunstwerk film kan vervolgens vanwege zijn goede toegankelijkheid bij uitstek aantonen dat het de kijker is die bij iedere observatie verandert.  What we discovered was that the more you saw af something good, the better it became.     (215)

Tot slot het mooiste compliment voor een schrijver is dat ze je de kans geeft mee te leven met haar fictieve personages. Je geeft om ze en hoopt dat ze hun weg zullen vinden tussen de letters van de nog komende pagina’s. Als de eenzame Jack troost vindt bij zijn hond denk je er bijna aan om later zelf ook een hond te nemen.

254377

Met de ontknopingszinnen is iets vreemd aan de hand. Meestal zijn ze bij het overschrijven veel mooier als gedacht. Bij Spiotta blijken ze niet uit de context van het boek geknipt kunnen worden. De vermeende sprankeling verdwijnt en we blijven over met stroeve pedante constateringen. 

This is what age is to me – that naked – worn-out face. Because a young person, if she feels bad, fed up, she must really make a show for you to get it. But old people, the only thing that keeps their faces from looking hopeless all the time is a lot of moving and a lot of expression, a lot of what my boyfriend calls flimflam. The minute they stop working at it, they look like hell.        5

The ring of another person’s phone sounded so hopefull, and then it grew lonelier. It lost possibility, and you could almost see the sound in an empty house.       35

Meadow found it riveting, what machines of comforting delusions we humans are. Our language, our words, our ever treading minds and interior thoughts, all of these to make an architecture of lies that we almost believe. No wonder the world is such a mean place, each of us pudging one another without seeing our own terrible crualities.        186

I will close with what Meadow once told me about being an artist. It is partly a confidence game. And partly magic. But to make something you need to be a gleaner. What is a gleaner? Well, it is a nice word for a thief, except you take what no one wants. Not just unusual ideas or things. You look closely at the familiar to discover what everyone else overlooks or ignores or discards.        219

Her son, Dash, texted her in complete sentences with punctuation. It was condescending, mom-texting, the equivalent of speaking really slowly to an old person.         265

1385746

 

 

 

2016 blikveld augustus

20160822E1073 - 2014 Xu Zhen-2-2

20160822E1131-2-2

20160824E1438-2-2

20160824E1532 - 1917 - Picasso 4864x3648-2-2

20160824E1603-2-2 - Patrick Berger la Canopee Les Halles 1600x965

20160825E1723-2-2

20160826E1782-2-2

20160826E1800-2-2

20160826E2040-2-2

20160827E2098-2-2

20160827E2124-2-2

20160828E2337-2-2

20160828E2427-2-2

 

Plaatsbepaling:

  1. Zo Xhen in Fondation Louis Vuitton Parijs
  2. Jardin d’Acclimation bij Fondation Louis Vuitton van Frank Gehry Parijs
  3. Napoleon in Dome des Invalides Parijs
  4. Picasso in Centre Pompidou Parijs
  5. Overkapping van Les Halles Parijs door Patrick Berger
  6. Pantheon Parijs
  7. Tuileries Parijs
  8. Musée Louvre Parijs
  9. Seine in Parijs
  10. Warenhuis Printemps Parijs
  11. Tuin van Palais Royal Parijs
  12. Straatbeeld vanuit Musée Guimet Parijs
  13. Eiffeltoren vanuit Musée Guimet Parijs

 

 

 

 

muziekfilms 31- 40

pick_of_destiny05

Tenacious D in: The Pick of Destiny – Liam Lynch – 2006

Jack Black loopt na een ruzie met zijn vader Meat Loaf van huis weg en vindt in Kyle Gass zijn rockmeester. De Powerslide en Cockpush zijn stoere muziekverhalen maar blijken niet waar. Toch sluiten ze vriendschap en vormen een band. De naam wordt afgeleid van de birthmarks op hun billen: Tenac en ious D. Het blijft bij een duo dat weinig succes heeft. Ze ontdekken dat de grote bands als ACDC, the Who en Led Zeppelin allemaal met dezelfde gitaarpick (plectrum) spelen. Verkoper Ben Stiller van de muziekwinkel vertelt het verhaal. Het blijkt de Pick of Destiny te zijn die door de duivel is gemaakt uit zijn tand. De pick was in bezit van een middeleeuwse minstreel, verdween voor eeuwen en dook weer op bij Robert Johnson. Nu is hij onderdeel van de collectie van het Rock Museum. Met veel stuntelwerk lukt het om de pick te stelen. Als ze er allebei mee willen spelen krijgen ze ruzie en breekt hij doormidden. De manager preekt dat Satan niet in de pick zit maar in ons hart. Het is een stemmetje dat zegt fuck you en I wanna rock. Die manager raapt de pickhelften op en verandert in de duivel (David Grohl). Het duo gaat een muziekbattle met hem aan en wint.

Een echte buddy film over de band waarin Black & Gass vroeger werkelijk hebben gespeeld. Veel penisgrappen met mooie namen (Wrinklestick, Helmethead). Alleen de inbraak in het Rock Museum met Mission Impossible scenes is teleurstellend. Het scenario is door Black en Gass zelf geschreven. Toch was de eerste muziekfilm met Frank Black  School of Rock (Richard Linklater -2003) beter en leuker.
Budget $20 miljoen, boxoffice worldwide $ 13 miljoen.

rocker02

The Rocker – Peter Cattaneo – 2008

Hardrock drummer Rainn Wilson wordt uit zijn band Vesuvius (prachtige naam voor een metalband) gezet. Hij stopt met de muziek en krijgt pas 20 jaar later een tweede kans als hij met college band ADD op een schoolfeest mag optreden. Hij geniet met volle teugen en neemt de jonkies op sleeptouw door zijn Rock&Roll attitude uit te dragen. Als hij een optreden heeft geregeld moeten zijn bandleden zelfs toestemming vragen van hun ouders om op een churchretreat te gaan. Het bedrog komt uit en ze krijgen huisarrest. De nerd van de band maakt een closed tv netwerk tussen de huizen om toch te kunnen oefenen. Wilson drumt, vanwege de warmte, naakt en wordt, als de opname op YouTube komt, bekend als The naked drummer. Een platencontract en tour volgen en tot slot worden ze het voorprogramma van Vesuvius. Als Vesuvius blijkt te playbacken wordt ADD door de fans tot hoofdact uitgeroepen en ligt de weg naar roem open.

Leuke rockband clichés: de sombere ingekeerde knappe gitarist/zanger/schrijver, de 19-jarige punky bassiste (Emma Stone) die nooit lacht, de dikke nerdy keyboardspeler en de drummer als rockbeest. Rock & Roll blijkt opnieuw eerder een state of mind dan een muziekvorm. Rainn Wilson is best wel leuk als hij tevergeefs de rockstar clichés van het leven on the road wil uitdragen (I would love to spent my nine months inside you.)
Vroege rol van Bradley Cooper als bandlid van Vesuvius en een late rol van Christina (All in the family) Applegate als moeder van een van de ADD bandleden. Emma Stone leerde voor de film basgitaar spelen en voerde al haar nummers zelf uit.
Budget $15 miljoen en gross worldwide $9 miljoen.

sweet and lowdown

Sweet and Lowdown – Woody Allen – 1999

Sean Penn speelt de fictieve jazz gitarist Emmet Ray die in de jaren 30 de beste gitarist na Django Reinhardt was. De film is in documentaire vorm opgebouwd waarbij hedendaagse personages commentaar geven op leven en loopbaan van Emmet. Hij is een kunstenaar en schuinsmarcheerder die naast het gitaarspelen ook drinkt, gokt, pooiert en steelt. Maar hij is ook naïef, een beetje dom en egoïstisch. Emmet wil geen opnamen maken omdat hij bang is dat anderen dan zijn stijl gaan kopiëren. Bij een dubbeldate raakt hij opgescheept met de stomme Samantha Morton en na veel problemen raakt hij gehecht aan haar. Ze gaan samenwonen maar Penn blijft de kunstenaar die zich niet kan binden. Hij verlaat haar en trouwt met schrijfster Uma Thurman die meer gefascineerd is door de kunstenaar dan verliefd op de mens. Als hun huwelijk strandt kan hij niet meer terug naar de inmiddels getrouwde Samantha. Penn slaat zijn gitaar in stukken en verdwijnt voorgoed uit beeld.
Als bijna alle Allen films is het een kleine film die meer sfeer dan verhaal wil vertellen. Sean Penn is als gewoonlijk goed maar Samantha Norton steelt toch de show met haar doortastende stille eigenwijsheid.

Onverwacht groot budget van $30 miljoen voor een Woody Allen film. Toch wordt het ondanks de 2 Oscar Nominaties (Penn voor mannelijke hoofdrol en Samantha Morton voor vrouwelijke bijrol) totaal niet terugverdiend. Penn bespeelt een prachtige Selmer Maccaferri gitaar uit 1932.
Budget $ 30 miljoen, gross USA $ 4 miljoen.

The soloist – Joe Wright – 2009

Journalist Robert Downey ontmoet de dakloze straatmuzikant Jamie Foxx als die op een viool met 2 snaren speelt. Hij blijkt een voormalig cello leerling van de Julliard School of Music die na 2 jaar afhaakte. Downey maakt hem onderwerp van zijn krantencolumn en langzaam gaat het balletje rollen. Een bejaarde lezeres staat haar cello af en Downey regelt een plek in een daklozenshelter waar Foxx kan spelen. De muziek heeft een rustgevende invloed op de vaak mentaal gestoorde bewoners. Foxx wil echter niet blijven en prefereert de vrijheid van de straat boven de benauwdheid van een appartement.
De helende werking van muziek en bovenal Beethoven speelt een grote rol in de film. Maar regisseur Joe Wright heeft vooral  een pleidooi voor de 90.000 daklozen van Los Angeles willen maken. Erg mooie rol van Robert Downey die doet wat hij kan en radeloos wordt als hij Foxx niet kan helpen. De enige verbetering is dat Foxx aan het eind van de film wel binnen slaapt en naast de cello een tiental andere instrumenten heeft leren bespelen.
Budget $60 miljoen, Gross USA $30 miljoen, Joe Wright moet oppassen.

De Battre mon coeur

De battre mon coeur s’est arrêté / The beat that my heart skipped – Jacques Audiard – 2005

De louche vastgoedhandelaar Romain Duris komt zijn oude muziekleraar tegen en wil zijn pianospel weer oppakken. Hij was een veelbelovend student maar is er 10 jaar geleden mee is gestopt. Nu ziet hij de piano als een weg terug uit de criminaliteit en gaat zich voorbereiden op een auditie. Hij neemt les bij een onderdanige Chinese pianiste Miao Lin  die pas in het land is en nog geen Frans spreekt. Iedere dag om 14:00 gaat hij naar haar toe en zij leert hem met gebarentaal hoe hij moet ontspannen. Als hij ongeduldig wordt scheldt zij hem in het Chinees de huid vol. Zijn louche vastgoed partners en criminele vader vinden echter dat hij zich meer op zijn werk moet focussen. De auditie loopt in het honderd omdat hij de avond ervoor een vastgoed klusje had en met harde hand krakers uit een pand moest verwijderen. Ook werd zijn vader die avond wegens zwart geld geschillen  door een Russische magnaat vermoord.
Twee jaar later is hij manager en man van de Chinese pianiste. Hij komt bij een concert de Russische moordenaar tegen en en gaat een gewelddadige vechtpartij aan. Daarna neemt hij weer in de zaal plaats en de camera zoomt als closingshot in op zijn bebloede vingers die met de muziek meespelen.
Jacques Audiard (Un Prophète en De Rouille en d’os) maakt er natuurlijk meer een maatschappelijke dan muziekfilm van. Hij toont aan dat misdaad en liefde voor muziek samen kunnen gaan. Budget $5 miljoen.

bloodworth

Bloodworth – Shane Dax Taylor – 2011

De bejaarde singer/songwriter Kris Kristoffersen heeft een beroerte gehad en keert na 40 terug naar huis in North Carolina. Hij komt in een lamlendig bijna white trash wereldje terecht waar zijn 3 zoons hun moeder voor hem afschermen. Hij betrekt een trailer bij de moerassen en wacht af wat er gaat gebeuren. Iedereen is continue aan de drank en Val Kilmer en Dwight Yoakam overtreffen elkaar in akeligheid. De enige hoop van de familie ligt bij kleinzoon Reece Thompson die schrijver wilt worden. Maar ook hij kan zich moeilijk onttrekken aan zijn familie als blijkt dat zijn vriendin Hilary Duff zwanger blijkt van zijn oom. Kristofferson komt niet veel aan zingen toe en bromt maar door met zijn weerbarstige stem. If sense was gunpowder every one of you men together wouldn’t have enough to load a round of birdshot. Ook de vrouwen hebben hun wijsheden: use condoms, don’t give them your heart and no sleepovers.
Gross USA $13.000

white nights

White Nights – Taylor Hackford – 1985

Alleen al voor de openingsscène met de dans acrobatiek van Mikhail Baryshnikov is de film de moeite waard. Baryshnikov speelt een beroemde Russische danser die naar Amerika is gevlucht en door een noodlanding van zijn vliegtuig weer in Rusland terechtkomt. De Russische geheime dienst wil hem weer voor het Bolshoi Ballet strikken en laat hem schaduwen door Gregory Hines. Een uitgeweken Amerikaanse tapdanser die is getrouwd met een Russische vrouw gespeeld door Isabella Rosselini. De mannen kunnen het niet met elkaar vinden en Rosselini brengt ze met vriendelijkheid tot elkaar.  Zijn voormalige Russische relatie de ballerina Helen Mirren ziet het met lede ogen aan. Zij heeft bij zijn vlucht voor Rusland gekozen en is nu een prominent danseres. Toch is zij nog steeds niet zeker over haar keuze. Zij helpt het drietal opnieuw te vluchten en na spannende verwikkelingen lukt het. Hackford mocht niet filmen in St. Petersburg en heeft clandestien lege straten van de stad door een Fins reisbureau laten filmen. Helen Mirren heeft werkelijk Russisch bloed en is ook nog eens getrouwd met regisseur Taylor Hackford. Baryshnikov was in werkelijkheid 11 jaar voor de film uitkwam als meest prominente Russische danser uit Rusland gevlucht.
Gross USA $42 miljoen

flashdance (1)

Flashdance – Adrian Lyne – 1983

Jennifer Beals is een  stoere lasser in staalfabriek die overdag op een sexy racefiets rijdt naar haat werk en ’s avonds als danseres in een sleazy stripclub optreedt. Ze is zelfstandig en woont met haar hond Grunt in een ruim en vervallen industrieel pand. Regisseur Adrian Lyne weet de sfeer perfect te treffen. Zijn bewust rommelige montage geeft de beelden een goedkope alledaagsheid met veel street life credibility. De directeur van de staalfabriek Michael Nouri valt voor haar charmes en regelt een auditie bij een chique balletschool. Het was ooit haar wens maar ze heeft er de moed niet voor en weigert afhankelijk van haar baas te zijn. Maar hij houdt vol en kan haar met zijn charmes overhalen. Ze danst voor de verraste jury de sterren van de hemel met een moderne mix van klassiek ballet en straatdans en wordt natuurlijk aangenomen.
De 19 jarige Jennifer Beals werd met haar eerste rol wereldberoemd. Wel jammer dat ze niet zelf danste en dat je met die voorkennis de bodydoubles  gaat spotten. Adrian Lynne is een acteursregisseur die geen vrees heeft voor de feelgood cliché s. If you close your eyes you can see the music.
Met een budget van $4 miljoen en gross worldwide van $200 miljoen was het de start van de carrière van producer Jerry Bruckheimer.

cotton club

The Cotton Club – Francis Ford Coppola – 1984

The Cotton Club is de legendarische nachtclub uit 1928 in Harlem New York waar een blank publiek naar zwarte performers keek. Cornettist Richard Gere redt per ongelijk het leven van gangster Dutch en komt onder zijn bescherming. Zangeres Diana Lane is het gangsterliefje en er ontstaat een haat liefde band met Gere. Hij vertrekt naar Hollywood voor een rol in een gangsterfilm en Lane krijgt van Dutch haar eigen nachtclub. Nicolas Cage is de broer van Gere en net zo’n heethoofd als James Caan in de Godfather. Hij perst de verkeerde persoon af en er komt een maffia oorlog. Heel jammer voor de film want de muziek raakt een beetje op de achtergrond en Coppola vervalt in Godfather herhalingen. Eind goed al goed. Dutch wordt door een nog zwaardere jongen omgelegd en Gere en Lane krijgen elkaar.

New York jazz was rustiger dan New Orleans jazz. Misschien wel meer op het blanke publiek afgestemd. De blanke muzikant van Gere zou wel eens geënt kunnen zijn op de trompettist Bix Beiderbecke (1903-1931) die de evenknie was van Louis Armstrong (1901-1971) en jong stierf. Coppola wil te veel. Hij vlecht ook nog tapdanser Gregory Hines door het verhaal en laat Boris Karlof een maffia consigliere spelen. De film maakte een grote deuk in Coppola’s regisseurscarrière en stopte de rise to fame van Diana Lane. Ze is met haar 18 jaar ook wel erg jong voor de rol.
Budget $58 miljoen en  gross USA  $25 miljoen.

How She Move

How she move – Ian Iqbal Rashid – 2007

In the beginning there was a beat, and the beat came from a step, and the step made her move.
Stepdance is de meest democratische manier van muziek maken. Het is een vorm van zelfexpressie waarbij het ritme wordt gecreëerd met de handen en voeten. De danser begeleidt zichzelf door stampen met de schoenen. Ze houden dan ook erg van hun boots. Choreografe Hi Hat heeft voor de film een speciale combinatie gemaakt van stepping en breakdance.
Tre Armstrong ondergaat het standaard coming of age verhaal dat toch altijd weer emotioneert. Ze zakt voor haar examen van de studiebeurs voor een medicijnen studie en moet nu het geld dus zelf verdienen en vindt haar ingang in het door mannen gedomineerde stepdance wereldje. Ze is het enige meisje in de James Street Juntas en ze dansen in Toronto de voorronde van de Stepdance Monster Contest tegen het meisjes team van Fem Phatal. Armstrong gaat teveel voor eigen gewin en wordt uit het team gezet. Maar gelukkig kan ze vanwege haar liefje Dwain Murphy toch naar de eindronde in Detroit waar de competitie natuurlijk steviger is. Het is een compleet zwarte wereld en heel mooi om al die teams zich in verschillende stijlen te zien presteren.
US Boxoffice: $ 7 miljoen

 

Wat aan dit blog vooraf ging:

  1. Rock Star – Stephen Herik – 2001
  2. Velvet Goldmine – Todd Haynes – 1998
  3. The Fighting Temptations – Jonathan Lynn – 2003
  4. Almost Famous – Cameron Crowe – 2000
  5. Inside Llewyn Davis – Coen Brothers – 2013
  6. Walk Hard – The Dewey Cox Story – Jake Kasdan – 2007
  7. Across the Universe – Julie Taymor – 2007
  8. Hustle & Flow – Craig Brewer – 2005
  9. Bandslam – Todd Graff – 2009
  10. Black Snake Moan – Craig Brewer – 2007
  11. Pitchperfect – Jason More – 2012
  12. The broken circle breakdown – Felix van Groeningen – 2012
  13. Sparkle – Salim Akil – 2012
  14. Joyful Noise – Todd Graff – 2012
  15. Country Strong – Shana Feste – 2010
  16. Camp – Todd Graff – 2003
  17. The Fabulous Baker Boys – Steve Kloves
  18. Begin Again –  John Carney – 2013
  19. School of rock – Richard Linklater – 2003
  20. The Commitments – Alan Parker – 1991
  21. Waynes World – Penelope Spheeres – 1992
  22. Prey for Rock & Roll – Alex Steyermark – 2003
  23. Purple Rain – Albert Magnoli – 1984
  24. The Boys & Girl from County Clare – John Irvin – 2003
  25. August Rush – Kristin Sheridan – 2007
  26. Soul Men – Malcolm Lee – 2008
  27. Bring it on – Peyton Reed – 2000
  28. Hairspray – John Waters – 1988
  29. Save the last dance – Thomas Carter – 2001
  30. Whiplash – Damien Chazelle – 2014

https://erikgveld.wordpress.com/2015/02/15/muziekgenre-films-1-10/
https://erikgveld.wordpress.com/2015/08/17/muziekgenre-films-11-20/
https://erikgveld.wordpress.com/2016/02/16/muziekgenrefilms-21-30/

Wieslaw Mysliwski – De laatste hand – 2013

1364894096_Mysliwski Wieslaw_656_22_Warszawa_1997_

Zeven jaar geleden las ik voor het eerst over Wieslaw Mysliwski. Zijn roman Over het doppen van bonen had een intrigerende titel en kreeg goede recensies. Toch toonde die titel ook een beetje de beperking van het thema aan en het is er toen niet van gekomen. De volgende in Nederland vertaalde roman Steen op steen is me vervolgens in 2011 volkomen ontgaan. Het toont wel aan hoe afhankelijk een schrijver is van de media aandacht. Zijn laatste roman De laatste hand uit 2013 is in 2016 uitgegeven en kreeg opnieuw mooie kritieken. Het thema van een oudere man die aan de hand van zijn adresboek zijn leven evalueert is interessanter dan de boerinnen die rond de tafel hun bonen doppen. Mijn bewondering voor de uitgever om zo’n obscure schrijver te ontsluiten wordt getemperd als ik bij Scheltema pal naast de entree een boekentoren van Babel  aanschouw die alleen met De laatste hand is gemaakt. De eerste verkoopklap lijkt dus voor Querido geslaagd. Jammer dat het boekenvak niet transparanter is en er voor leken geen bronnen zijn met de verkoopcijfers. Mijn dochter houdt van traditie en heeft de rol van mijn overleden ouders/schoonouders overgenomen. Ieder voorjaar kan ik met mijn verjaardag en Vaderdag een mooie dubbelslag slaan. Want er bestaat echt geen cadeau mooier dan een boek.

56962_94318_Mysliwski_Wieslaw

 

De laatste hand heeft alles in zich voor een spannend leesavontuur. Een verteller van mijn leeftijd evalueert zijn leven aan de hand van zijn adresboek. De roman is geschreven door een gevestigde Poolse schrijver die de nodige literaire prijzen heeft gewonnen. Kan ik na Nobelprijswinnar Czeslaw Milosz (1911-2004) een tweede grote Pool verwelkomen?

Op het eerste gezicht lijkt De laatste hand is een knap geschreven roman met onzichtbare overgangen. Een organische schrijfstijl waar hij volkomen vanzelfsprekend zijn onderwerpen aan elkaar knoopt. De ingelaste brieven van zijn jeugdliefde Maria zijn heel teder en aandachtig. (Ze zou zo trots zijn als ze in een door hem gemaakte jas zou rondlopen.) Was zij maar de verteller en niet de sombere teleurgestelde zakenman die zijn adresboek wil ordenen. Hij houdt zich voortdurende voor de domme en niets meer van anderen, van zijn eigen leven, van de namen in zijn adresboek en ook van meer abstracte zaken als de liefde, het geluk, dood gaan. Toch blijft hij maar zoeken naar het geheim dat hij bijna bewust niet wil vinden.

Opnieuw moet ik constateren dat het boek alles heeft in te slagen. Waarom lukt het dan toch niet? Zijn filosofie snijdt diep maar wordt niet gevolgd. Zijn waarheid is niet mijn waarheid. De verteller is gewoon een oninteressante man. Het is een oude brompot die alles kapot maakt. Hij haat foto’s en de kiekjesmakers. Zijn vriend verveelt hem met zijn foto albums. Een andere vriend pleegt zelfmoord en denkt vanwege zijn te jonge vrouw. Altijd weer breekt de somberheid door van een uitgebluste oudere man. Hij wil alleen handgeschreven brieven lezen maar schrijft zelf geen enkele geen brief.

Waarin toch doorlezen? Omdat ik niet de maat aller dingen ben. De hoop op verbetering blijft aanwezig en als die er na 2/3 deel niet meer is het nog maar 1/3 deel te gaan. Het trieste van het boeken ruil kastje op de camping.

 

Om mijn verlies goed te maken schrijf ik toch een ontknoping. Ik ontdek dat hij erg oud was toen hij de roman schreef. begrijp de titel ook beter. Begrijp waarom het laatste hoofdstuj onaf is.

Wieslaw Mysliwski is in 1932 geboren en was dus toen De laatste hand in 2013 uitkwam 81 jaar oud. Het interval met Over het doppen van bonen uit 2006 is 7 jaar.

 

Alle verhalen eidigen steeds met dat een visitekaartje aan hem wordt gegeven.

Ode aan verloren beroepen kleermakers en schoenmakers

Toch blij dat ik met veel wilskracht heb doorgelezen en het einde heb gehaald. Hij geeft wel een inkihjhe in een geest. Dat is wat literatuur kan doen, buiten jezelf treden. Dus eigenlijk gelukkig dat ik beter af ben en zeker niet wil ruilen. Het als als de dromen waaruit je ontwaakt en blij bent dat he weer aan een normale ramploze dag kan beginnen.

 

Wiesław Myśliwski (Dwikozy, 25 maart 1932) is een Pools schrijver. In zijn romans en toneelstukken concentreert Myśliwski zich op het leven op het Poolse platteland.

1 3 jaar en geen steen ofp steen ertussen door.

Hij heeft twee keer de Poolse Nike-literatuurprijs gewonnen, voor Widnokrąg (1996) en Traktat o łuskaniu fasoli (2006). Zijn roman Kamień na kamieniuwon in 2012 de Best Translated Book Award, een Amerikaanse prijs voor boekvertalers.

Bibliografie[bewerken]

  • 1967 Nagi sad
  • 1970 Pałac (vertaald in het Engels als The Palace in 1991)
  • 1973 Złodziej
  • 1978 Klucznik
  • 1984 Kamień na kamieniu (vertaald in het Nederlands als Steen op steen in 2011)
  • 1988 Drzewo
  • 1996 Widnokrąg
  • 2000 Requiem dla gospodyni
  • 2006 Traktat o łuskaniu fasoli (vertaald in het Nederlands als Over het doppen van bonen in 2009)
  • 2013 Ostatnie rozdanie (vertaald in het Nederlands als De laatste hand in 2016 door Karol Lesman; de vertaler ontving voor deze vertaling een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds.

 

 

Een brief uit het hienamaals lijkt me te fantasievol voor de strenge Pool. Het kan ook zijn dat Maria na haar afscheidsbrief geen zelfmoord kon plegen maar gek geworden is.
Zakenman, student kunstschilder, verkoper van tuinkabouters, leerling kleermaker,

 

57a17_9789021457833_cvr

Een vervelend boek geeft een vervelende samenvatting. Het verhaal is voor de leesbaarheid enigszins chronologisch gezet. Toch blijft het geen doen om orde te scheppen in de mijmerwillekeur van Mysliwski. Ik waarschuw dus ten zeerste om onderstaande te lezen.

De verteller/schrijver zonder naam heeft een adresboek dat uit zijn voegen barst. Met een groot elastiek moet hij het met visitekaartjes aangevulde archief bij elkaar houden. Hij heeft het als jongeman gekocht en is nu in de laatste jaren van zijn werkende leven als zakenman. Hij probeert het boek steeds te ordenen maar weet niet waar te beginnen. Het meest voor de hand liggend is om in een nieuw boek alleen de belangrijkste mensen over te schrijven. Maar hij kan niet kiezen welke dat moeten zijn. Zelfs zijn overleden vrienden leven nog voort, de bekendsten staan er juist niet en bij veel veel namen kan hij zich niemand meer voorstellen. Toch probeert hij het steeds opnieuw omdat hij hoopt met het ordenen de sleutel tot zijn leven te vinden. (pag. 366)

Hij begint thuis op thuis op zijn zolder voor het raam dat uitkijkt op de perenboom in de tuin. Vervolgens gaat hij verder tijdens een herfstvakantie in een verlaten pension aan een meer. Daar vindt hij in een zak van een oud colbert een brief van Maria. Het is zijn jeugdliefde uit de tijd dat hij op de kunstacademie voor schilder studeerde. Hij brak de liefde af en Maria trouwde met een ander en werd kinderarts. Hij bleef haar grote liefde en ze stuurt hem met regelmaat intieme brieven die hij onbeantwoord laat.

Na zijn afgebroken studie op de kunstacademie helpt hij zijn alleenstaande moeder die van hun grote huis een pension wil maken. Een bouw uitvoerder huurt een kamer en hij blijkt minder lomp dan verwacht.  Hij was vroeger beeldhouwer en bekijkt de schilderijen aandachtig. Op een dronken drinkavond vertelt hij over zijn lijdensweg als kunstenaar.

Op haar aanraden van zijn moeder gaat hij in de leer bij de kleermaker Radzikowksi die vlak voor de oorlog uit Duitsland vluchtte en door haar is opgevangen.  In het begin mag hij alleen maar tornen en luistert naar de sentimentele van zijn baas over het vooroorlogse Duitsland. De brutale collega Romeo woont in het atelier en is erg grof in de mond. Hij mag alleen maar tornen en op de duur gaat hij alle mensen zien als in elkaar genaaide lichamen. Het wordt hem teveel als hij een naar urine stinkende broer moet tornen. Hij stopt hij met de kleermakersopleiding en vertrekt uit de stad. Jaren later als hij een bedrijfsleider zoekt voor een opgekochte failliete confectiefabriek gaan hij op zoek naar Romeo maar kan hem niet meer vinden.

In zijn vrije tijd speelt hij spelletjes poker met schoenmaker Mateja en hoort zijn verhalen aan. Hij kan de menselijke psyche van zijn klanten uit hun afleiden en vooral bij vrouwen is er dan heel wat af te fantaseren. Jaren later is  hij antiekhandelaar en rijdt met zijn door pokeren gewonnen Renault de huizen af die rond een landgoed liggen op zoek naar verspreide inboedel. Hij bezoekt zijn oude dorp nog een keer en als Mateja overleden blijkt speelt hij poker met hem op zijn graf. Het moet natuurlijk open gespeeld geworden en hij kan maar niet winnen.

Op de kunstacademie kwam hij bij het naakttekenen in contact met het oudere model Dora. Ze zocht contact met hem en nu gaat hij bij haar inwonen . Hij wordt door een huisvriend die psycholoog is overgehaald om psychologie te gaan studeren. Voor ware psychologie moet een nieuwe taal bedacht worden. Na 3 jaar stopt hij met de studie psychologie.  In zijn studententijd is hij babysitter voor een studentencooperatie en krijgt een band met een 5 jarige jongetje dat 2 jaar later aan leukemie overlijdt.

Hij huurt een huis en kan moeilijk slapen, gaat dromen van de actrice die er vroeger woonde. Een terminale vriendin regelt een ontmoeting voor hem met zijn jeugdvriend Czarek. Als hij pas maanden later op visite blijkt de vriend overleden. Hij wil bij de 40 jaar jongere weduwe langsgaan maar bedenkt zich op de stoep van haar huis. In plaats naar binnen te gaan verbeeldt hij zich het niet gevoerde gesprek. Hij moet tevens aan een vriend denken die fotografeerde en zijn vervelende fotoalbums aan hem liet zien. Hij geeft een hekel aan fotografen maar koopt toch een fototoestel en rijdt naar de plek waar de Czarek bij het auto ongeluk is omgekomen. Was het een verkeersongeluk of pleegde zijn vriend als daad van liefde zelfmoord? Uit voorzorg om de  liefde van zijn jonge vrouw niet te smoren in een zorgtaak voor een beperkte oude man? Hij maakt foto’s van de plek maar laat ze niet afdrukken.

Hij bezoekt een vriend wiens nieuwe vrouw een relatie met hem heeft gehad. Als ze samen gaan paardrijden kiest expres het moeilijkste paard uit en breekt zijn been. Je moet een been breken om tijd voor jezelf te vinden. Maar ondanks alle tijd komt hij niet tot het ordenen van zijn adresboek. Mijmert over de tijd dat hij knd was en gaat navragen hoe zijn vader voor zijn geboorte verdween.

Aan het eind van het boek ontvangt hij een brief van Maria waarin ze schrijft dat ze er niet meer is. Hij bedenkt allerhande acties maar voert ze niet uit. Wel bezoekt hij hun vroegere dorp en ontmoet een zwerver met de geur van Romeo. 

Hoofdstuk 11 wordt tussen hakjes vermeld als onvoltooid. Het is het enige duidelijke hoofdstuk waarin hij opnieuw een brief van maria krijgt. Zij vertelt van een droom waarin ze elkaar ontmoeten aan beide zijden van een rivier.

Biopics 1 – 10

Een biopic is een film over het leven van een werkelijk bestaand personage. De feiten zijn in principe naar waarheid. Toch kan er overdreven worden om de mythe te vergroten. De biopic is daardoor een tussenvorm van documentaire en drama.

spiceworldmovie

Spiceworld – Bob Spiers – 1997

De mooiste biopic is natuurlijk die waarin de artiest zelf de hoofdrol speelt. Of nog beter: een parodie van zichzelf maakt. De Spicegirls Scary Melanie Brown, Poshy Victoria Adams (Beckham), Sporty Melany C, Baby Emma Bunton en Ginger Gery Halliwell nemen vlot hun eigen imago op de hak. Lekker ordinair en plat kletsen ze zich door het dunne verhaaltje heen. Ze ontmoeten aliens, krijgen dansdrill van een militair, logeren in een horror landhuis, bevallen samen een vriendin en ontmoeten bekende showbizz figuren. Jools Holland leidt de show, Meatloaf rijdt de tourbus en Roger Moore is heerlijk Engels als hoofdbaas van het spektakel. Zonder hooggestemde verwachtingen is het een genoegen om naar te kijken.
Budget $25 miljoen en een tegenvallend gross worldwide van $50 miljoen. Blijkbaar waren ze nog niet doorgebroken in Amerika. Regisseur Bob Spiers was bekend van de tv serie Absolutely Fabulous.

Behind-The-Candelabra-Quad-DI

Behind the Candelabra – Steven Soderbergh 2013

Zelfs sterregisseur Steven Soderberg van de Ocean 11 series kreeg zijn budget niet rond voor een controversieel homo onderwerp. Dit ondanks de sterrencast van Michael Douglas en Matt Damon. Gelukkig is de tv-film ook op dvd uitgebracht. Soderberg concentreert zich op de in 1977 beginnende en 6 jaar durende relatie van de glamour pianist Liberace (Michael Douglas) met zijn jonge chauffeur Scott Thorson (Matt Damon). De 67-jarige Michael Douglas geniet zichtbaar van zijn over de top rol als homofiele tragische ster. De 43 jarige Matt Damon kan nog net voor zijn 17-jarige love-interest doorgaan. Alles ziet er van buiten suikerzoet en roze uit maar heeft een harde kern van drugs en pijn. Thorson kon de rijkdom niet dragen en geeft zich over aan drugs en rock&roll. Ik kijk geen tv films maar ben blij dat ik voor Soderberg, Douglas en Damon de uitzondering heb gemaakt.

Mr.-Turner-3

Mr. Turner – Mike Leigh – 2014

Mike Leigh is de kampioen van het Engelse maatschappelijke drama. Heel vreemd dus dat hij op 71 jarige leeftijd een kostuumdrama over een kunstschilder maakt. Hij vervangt zijn realistische stadsbeelden voor fluwelen landschappen, oogverblindende zeegezichten en van stoffen verzadigde interieurs. Het zijn directe citaten van de schilderijen van William Turner (1775-1851). Timothy Spall speelt de schilder als een grombeer die amper een volledige zin uitspreekt. Een vreselijke en egoïstische man die leeft in zijn schetsen en schilderijen en dat afwisselt met woordloze elementaire vrijpartijen met dienstboden en landlady’s. Voor mij brengt de persoon van de schilder zijn kunst niet dichterbij. Het werd ondanks de oogstrelende schoonheid een trage en saaie film met zeer goede kritieken. Door het over-acteren lijkt het voor mij teveel op een BBC kostuumdrama. Mike Leigh kan  zich dus beter beperken tot zijn maatschappelijk realistische eigen tijd.
Budget $10 miljoen.

ray-charles-jamie-foxx-1394459481

Ray – Taylor Hackford – 2004

Netjes chronologisch vertrekt de jonge en blinde Ray Charles (Jamie Foxx) van Florida naar Seattle om daar op eigen benen te staan. Hij vindt een baantje als pianist en laat zich, om vergissingen te voorkomen, in biljetten van $1,- uitbetalen. Als snel vindt hij troost bij de vrouwen die een zwak voor zijn handicap hebben. Hij voelt aan hun polsen welk vlees hij in de kuip heeft. Pas als hij zijn gospelmuziek naar popmuziek ombouwt vindt hij zijn eigen stijl en daarmee populariteit. Langzaam maar zeker stijgt zijn roem en raakt hij meer in de ban van ‘loose women’ en drugs. De film eindigt als hij zich eindelijk bevrijdt van zijn verslaving en een all American Hero wordt. Het verhaal is clichématig en verantwoord gefilmd door Taylor Hackford. Zelfs zijn drugsgebruik wordt braaf en vanzelfsprekend. Dankzij Jamie Foxx en de originele muziek van Ray Charles valt er voldoende te genieten. En natuurlijk is het tijdsbeeld met de interieurtjes van het exclusief zwarte milieu altijd de moeite waard.
Budget $40 miljoen, gross worldwide $75 miljoen.

ImNotThere3.PNG

I’m not there – Todd Haynes – 2007

De altijd originele Todd Haynes heeft een veelzijdige Bob Dylan biopic gemaakt. Zo veelzijdig dat het net zo goed een muziekfilm zou kunnen zijn. Hij heeft zich laten inspireren door leven en werk van Bob Dylan en daaruit zijn persoonlijke held gecreëerd. Bob Dylan veranderde regelmatig van persoonlijkheid en Haynes heeft dat probleem opgelost door verschillende acteurs  te laten spelen. Hij gaat zelfs zo ver dat hij ieder personage een andere naam geeft en er ook een vrouw bijdoet. Christian Bale speelt de akoestische folkie en christen, Cate Blanchet is de elektrische rebel, Richard Gere de filmacteur ten tijde van Billy the Kid en Heath Ledger is de beroemde familyman. Todd Haynes gebruikt het medium film ten volle en laat zich verleiden door een volkomen impulsieve verhaalontwikkeling. Prachtig als film maar voor de Dylanfans vermoedelijk niet erg geslaagd als getrouwe biopic.
Budget $20 miljoen, gross worldwide $11 miljoen

the-last-station-poster-james-mcavoy-10146076-1207-816

The last Station – Michael Hoffman – 2009

James McAvoy wordt als secretaris van de 80 jarige Tolstoj (Christopher Plummer) aangesteld. Hij adoreert de schrijver en stelt zich volledig in zijn dienst. Tolstoj leeft de laatste jaren van zijn leven in een commune en wil de rechten van zijn boeken aan het Russische volk schenken. Hij stuit daarin op heftig verzet van zijn aristocratische echtgenote Helen Mirren. Het resulteert in laaiende ruzies met tedere verzoeningen. Paul Giacometti is de leider van de Tolstianen die hun icoon tot zijn dood willen beschermen. Hij hoopt te voorkomen dat Tolstoj zich op zijn sterfbed aan de kerk overgeeft. Tolstoj ontvlucht zijn huis en de echtelijke ruzies. Het publiciteitscircus achtervolgt hem en hij sterft in een treinstation belegert door de pers. Zijn vrouw slikt haar eer in en kan het nog net op tijd aan zijn sterfbed goedmaken.
Heel knap dat regisseur Michael Hoffman van zo’n saai verhaal toch een onderhoudende film maakt. Het lukt door het weergaloze spel van de altijd ontwapenende James McAvoy en de vileine Helen Mirren. Maar zeker ook door McAvoys pragmatische liefje Anne-Marie Duff.
Budget €13 miljoen, gross USA $6 miljoen

coalminers daughter

Coalminers daughter – Michael Apted – 1980

Loretta Lynn is bijna de personificatie van de klassieke country&western muziek. Alsof we door de lens van fotograaf Walker Evans kijken betreden we het arme Kentucky mijnwerkersmilieu. Vader Levon Helm (van the Band) werkt hard om de vele monden te voeden en krijgt al zijn eerste kolenstofkuchjes. Als Loretta 14 is wordt haar zelfgemaakte taart gekocht door losbol Tommy Lee Jones op de plaatselijke feestavond. Ze trouwen overhaast en hij blijft tegen verwachting bij haar. Pas na haar 5de kind krijgt zij een gitaar en gaat serieus zingen. Met het eerste plaatje maken ze een tocht langs de radiostations en halen de hitparade. Ze mag optreden in de Grand Old Opry en breekt groots door. Ze ontmoet Patsy Cline en leert net voor haar vliegtuigdood hoe ze met het sterrendom moet omgaan . Loretta’s huwelijk wankelt, ze raakt overwerkt en vergeet haar teksten maar het huwelijk houdt stand. Het is allemaal waar gebeurd en Sissy Spacek zingt zelf haar liedjes. Ze zet een broze en meisjesachtige Loretta Lynn neer en won er een Oscar mee. Ik denk dat de echte Loretta steviger was en meer in het leven stond. Een ontroerende film als je van Country & Western houdt. Anders moet je het doen met de grandioze Tommy Lee Jones die als altijd op ingetogen manier een krachtige man met gebruiksaanwijzing neerzet.
Budget $15 miljoen, gross USA $ 67 miljoen

basqiat_14

Basquiat – Julian Schnabel – 1996

Gevoelige en artistieke film over de kwetsbare schilder Jean Michel Basquiat die in 1988 op 27 jarige leeftijd stierf. Regisseur Julien Schnabel heeft een sterrencast bij elkaar gebracht. Jeffrey Wight zet een onbevangen en naïeve kunstenaar neer. David Bowie is de strenge en serieuze Andy Warhol, Dennis Hopper de pragmatische kunsthandelaar en verder nog Benicio del Toro, Gary Oldman, Christopher Walken, William Defoe etc etc. Het verhaal is klassiek voor jonge beroemdheden. Basquiat wordt als zwarte speelse jongeman onverwacht talk of the town. De galeriehouders vechten om hem en zijn werk wordt impulsief aangekocht. Het gaat meer om de handel dan om de kunst. Hij komt in de kring van Warhol en wordt de eerste bekende zwarte schilder. Op 24 jarige leeftijd is hij beroemd en raakt verslaafd aan de heroïne. Drie jaar later sterft hij aan een overdosis.
Zijn werk is ongrijpbaar maar het blijft leuk om te zien hoe hij een reusachtig op de grond liggen doek bewerkt met verf. Hij behield zijn kinderlijke onafhankelijkheid en de enige die hem als mens behandelde was zijn vriendin Gina Cardinale die mooi door Claire Forlani is neergezet.
Budget $3,3 miljoen, USA Gross $3 miljoen

whats-love-got-to-do-with-it-Angela-Bassett-tina-turner-hero

What’s love got to do with it – Brian Gibson – 1996.

Angela Bassett en Laurence Fishburne kunnen zich lekker uitleven in een heftige versie van het Ike en Tina Turner verhaal. De plooibare Tina wordt als ze Ike wil verlaten hardhandig tot de orde geroepen. Zelfs na haar zelfmoordpoging kan ze zich nog niet van hem losmaken. Maar op den duur blijkt de scheiding onontkoombaar en start ze haar solocarrière. De film is voorspelbaar maar geeft een treffend tijdsbeeld van de zeventiger jaren. Het uitgangspunt is de autobiografie van Tina Turner dus we krijgen een eenzijdig beeld van hun partnership. De stralende Angela Bassett en bezeten Laurence Fishburne geven ruim voldoende kijkplezier en de door de originele Tina gezongen liedjes doen de rest. Who needs a heart when a heart can be broken?
Budget $15 miljoen, Gross USA $40 miljoen

sid-und-nancy-gary-oldman-6-rcm0x1920u

Sid and Nancy – Alex Cox – 1986

De Sex Pistols waren het boegbeeld van de Engelse Punkmuziek. Hun debuut elpee Never mind the bollocks was een sensatie. Niet omdat de muziek zo mooi was maar veel meer omdat die zo lelijk was. Punk was duidelijk meer attitude dan muziek. Boegbeeld en zanger Johnny Rotten was nog een koorknaapje vergeleken bij bassist Sid Vicious (Gary Oldham). In Amerika vindt hij zijn soulmate Nancy Spungen (Chloe Webb). Ze zijn voortdurend onder invloed en fucking bored. Zelfs sex is boring. Sid verlaat de Sex Pistols en start een solo carrière. Langzaam gaat hij met Nancy ten onder in het NY Chelsea Hotel. Ze versterken elkaars destructieve neigingen. Vooral als ze zonder heroïne zitten zijn er veel vechtpartijen. Terwijl ze voortdurend vol houden dat ze gaan afkicken. Zo’n film kan niet anders dan slecht aflopen: de 20-jarige Nancy wordt in 1978 doodgestoken en Sid gearresteerd voor moord. Na de film komt hij op borgtocht vrij en sterft een jaar later op 22 jarige leeftijd aan een overdosis.
Regisseur Alex Cox geeft ons een intiem inkijkje in deze afgrijselijke wereld. Het wordt bijna een karikatuur van de punkwereld en Gary Oldman kan zich lekker uitleven als de gestoorde Sid Vicious. Het is een van zijn vele gestoorde gekken. Jammer dat Andrew Schofeld helemaal niet op Johnny Rotten lijkt. Courtney Love is in de entourage en past natuurlijk perfect in dit plaatje.
Budget $4 miljoen, gross USA $3 miljoen

 

 

2016 blikveld juli

20160703E1014

20160712E1123

20160712E1135

20160715E1141

20160718E1173

20160724E1187-001

20160728E1278 Biesboschmuseum

20160728E1285

20160728E1289

20160729E1341

20160730E1372 - Sliedrecht

20160731E1429

20160731E1435

Op verzoek de plaatsbepaling:

  1. Rijksmuseum
  2. Amsterdam Keizersgracht/Leidsegracht
  3. Amsterdam Museumplein
  4. Aalsmeer Historische tuin
  5. Amsterdamse Bos Vogeleiland
  6. Den Oever
  7. Biesbosch Museum
  8. Biesbosch Museum
  9. Dordrecht Wantijdijk
  10. Kinderdijk
  11. Sliedrecht
  12. Nationaal Onderwijsmuseum Dordrecht door Sybold van Ravesteyn 1939
  13. Dordrecht