Skip to content
Tags

24 films

25/04/2011

1
Apocalypse Now uit 1979 van Francis Ford Coppola is een essentiële film vanwege het strelende licht van Vittorio Storaro, de onheilspellende soundtrack met The End van de Doors, de raspende monoloogstem van Martin Sheen, de zwiepgeluiden van de Huey helicopters en de stoere airbornekolonel Kilgore van Robert Duvall. Het is een van de weinige films waarin Marlon Brando me niet kan imponeren.

2
The Best Years of our lives van William Wyler is de ulitieme coming home film. Voor mij is de emotionele impact groot. De scènes waarin Harold Russel met zijn (werkelijke) haakhanden zijn sigaret wil aansteken en als hij maar niet wil geloven dat zijn vriendin nog steeds oprecht en niet uit medelijden van hem houdt zijn hartverscheurend. Het deep-focus camerawerk van Gregg Toland (Citizen kane) met gelijktijdige voor en achtergrond scenes is kenmerkend voor de hoogtijdagen van de zwartwit fotografie. En tot slot de veelzeggende stiltes van regisseur William Wyler, hij verandert echt less in more.

3
Lasse Hallström heeft in 1999 The Cider House Rules verfilmd. Zijn vakmanschap op gebied van feelgood spat er vanaf. Tobey Maguire en Michael Caine zijn perfect gecast. Het verhaal van John Irving is maatschappelijk zeer verantwoord en Erykah Badu geeft een verrassende twist aan het verhaal. Dit niveau heeft Hallström nooit meer gehaald. Zeker niet met Chocolat dat zijn kaskraker werd maar een stereotiepe voorspelbare film is.

4
Clockwork Orange van Stanley Kubrick uit 1971 is een perfect voorbeeld van functioneel geweld. Malcolm McDowell is in de juiste verhouding decadent, verwend en intelligent. John Alcott statische camera werk wordt door de explosieve content opgetild naar een kleurrijk esthetisch niveau. En als daar nog eens de monoloog met Anthony Burgess’s newspeak op wordt gelegd krijgen we een perfecte film.

5
In Deliverance (John Boorman 1972) redt de gevoelige Jon Voight zijn kanogroepje onder leiding van macho Burt Reynolds. Prachtige natuur door cameraman Vilmos Zsigmond (Deerhunter en McCabe+MrsMiller) en vreselijke Hillibillies die banjospelen en sodomeren. De spanning wordt vakkundig opgebouwd en laat getekende mensen na.

6
La Dolce Vita van Federico Fellini uit 1960 houdt nog moeiteloos stand. De kleine 3 uur in zwart wit vervelen geen moment. Dankzij de fotografie meevoelende camera van Otello Martelli en de vele mooie mensen (Mastroianni, Anouk Aimée en de Italianen). Het sociale geroezemoes doet me aan Robert Altman denken.

7
Robert Altman maakte in 2000 op 75 jarige leeftijd Dr. T and the women. Niet zijn beste maar zeker zijn meest karakteristieke film. De vrouwen gonzen als bijen rond Richard Gere. De kritiek noemt het vrouwonvriendelijk, ik kan er alleen maar humor/liefde/aandacht in zijn parabel vinden. En natuurlijk virtuoos regiewerk als je dit zonder draaiboek voor elkaar krijgt.

8
In 1956 maakte George Stevens zijn tweede film met Elizabeth Taylor (24). Giant werd een 3,5 uur durend Texaans epos met lege landschappen, een onvervulde liefde en onverwachte olierijkdom. James Dean (25) stierf aan het eind van de opnamen. Stevens filmde iedere scene van alle kanten en pas bij het editen ontstond de film. Daarin verschilt hij van David Lean die altijd exact wist wat hij ging doen.

9
In Gilda (Charles Vidor 1946) is Rita Hayworth de ultieme femme fatale. Maar ze is tegelijkertijd ook een slachtoffer. Iedere personage is dubbelzinnig en onpeilbaar. Het zwart/wit sfeertje komt zo uit een tweede-rangs film noir en wordt alleen door Rita onvergetelijk. Is het jammer dat haar rode haren niet in kleur zijn? We zullen het nooit weten, net zoals veel andere details die niet worden opgelost.

10
The good, the bad and the ugly is niet meer te scheiden van Ennio Morricones soundtrack. Serge Leone begon in 1966 met deze muziek. Cameraman Tonino Delli Colli en een perfecte casting doen de rest. Eli Wallach draagt de film als de Ugly, Lee van Cleef is opnieuw de slechterik en blondy Clint Eastwood spreekt geen woord teveel. Tot slot de uitvergrote cinerama details en de 1850 Colt revolvers. Wat wil je nog meer?

11
Een jaar na publicatie van Steinbecks roman draaide Grapes of Wrath in 1940 al in de bioscoop. John Ford maakte zijn meest sociale film, Gregg Toland schoot zijn meest fotografische beelden en Henry Fonda was in zijn meest starry eyed onschuld. Nooit is de Great Depression en de verpletterende macht van het kapitaal zo menselijk onthuld in de bezorgde moeder (Jane Darwell) en de radeloze preacher (John Carradine).

12
I am Sam (Jessie Nelson 2001) is een ontroerende film. Sean Penn werd echt de geestelijk beperkte Sam die strijdt voor het voogdijschap over zijn 7 jarige dochter Lucy (in the sky with diamonds). Prachtig zoals Dakota Fanning (toen 8) langzaam slimmer wordt als haar vader. Een reusachtig maatschappelijk probleem wordt op zijn Amerikaans op tafel gelegd. De Beatles stonden een perfecte soundtrack in de weg.

13
Met In the mood for love maakte Wong Kar-wai in 2000 mijn meest sensuele film. Of zorgde cameraman Christopher Doyle voor de oogverblindende schoonheid van Maggie Cheung met haar vertederende jurkjes voorzien van prachtige jaren 60 motieven in de benauwende in- en exterieurbeelden. Dat zij en Tony Leung Chiu-wai geen bevrediging van hun verlangen vinden ligt geheel in de lijn van de verwachting. Grote liefdes horen tragisch te zijn.

14
Het lukte David Lean in 1962 om met Lawrence van Arabië een film van 3,5 uur te vullen met mannen en zand. Of is het dankzij de camera van Freddie Young of de hoofdrol van een bezeten Peter O’Toole? Je vergeeft ze dat hun blik exclusief Engels is. Want nooit is de woestijn zo mooi geweest. (of in Bertolucci’s The Sheltering Sky?)

15
The Big Lebowski van de Coen Brothers (1998) is een komisch en liefdevol portret van 3 losers. Jeff Bridges krijgt de meeste geloofwaardigheid en medeleven. John Goodman en John Turturro imponeren door schaamteloos uit hun dak te gaan. En dat allemaal tegen een achtergrond van laidback Los Angeles dat iedereen een reden tot een kleurrijk bestaan gunt.

16
Norman Jewison bracht in 1987 voor Moonstruck twee sterke karakters bij elkaar. De eigenzinnige en temperamentvolle Cher wordt verliefd op de getormenteerde operaliefhebber Nicolas Cage. Heerlijk om te volgen hoe het feelgood concept van de liefde steeds weer opnieuw onvoorspelbaar en toch bekend wordt ingekleurd. In het geval van Cage een gewaagde casting die grandioos uitpakt. En Cher blijft natuurlijk altijd een lust voor het oog.

17
Ride the high country is een jaren vijftig western gemaakt in 1962. Sam Peckinpah en zijn vaste cameraman Lucien Ballard verlustigen zich aan de grandioze landschappen, de paarden en uitgebluste cowboys. De bedaagde helden Randolph Scott en Joel McCrea bieden vooral voor de kenner veel kans tot meedeleven. En de love interest Mariette Hartley ondervindt al snel dat er voor liefde weinig plaats is.

18
Ride with the devil is ondanks zijn afschuwelijke titel mijn mooiste western. Ang Lee en zijn vaste scenarist James Schamus onderzochten in 1999 ook dit genre en toonden zich opnieuw meesters. Tobey Maguire is door zijn fragiliteit perfect geplaatst in het redeloze burgeroorloggeweld. Jewel verhit de gemoederen en Jonathan Rhys Meyers is nooit zo angstaanjagend geweest. Alleen de indianen ontbreken. Daarom is de burgeroorlog een genre binnen de western.

19
In Roman Holiday betovert de 24-jarige Audrey Hepburn iedereen met haar wide eyed simplicity. Gregory Peck is de perfecte tegenpool met zijn broeierige gevaarlijkheid. Regisseur William Wyler (zijn 2de film bij mijn beste 25) had het lef om in 1953 op locatie in Rome te filmen. Hij doet het zo natuurlijk dat je gewoon vergeet naar een zwart/wit film te kijken.

20
Room with a view (James Ivory 1986) wint voor mij nipt van Sense and Sensibility (Ang Lee 1996) als beste period piece. (Bij kostuumdrama moet ik meer aan die afschuwelijke BBC producten denken.) Helena Bonham Carter is prachtig schuchter en Daniel Day Lewis toont zijn veelzijdigheid in de bekrompen huwelijkspartner. De onbestemde sociale spanning blijft van begin tot eind dreigend aanwezig.

21
Singin’in the rain (Stanley Donen / Gene Kelly – 1952) is duidelijk mijn beste klassieke musical. Zoals bij iedere musical is het een bijeengeraapt zootje maar nu is wel iets van een verhaal aanwezig. Slechts 25 jaar na de invoering van de geluidsfilm was het tijd voor een satire daarop. Gene Kelly is de acrobaatdanser, Donald O’Çonner de clowndanser en Debbie Reynolds de girlnextdoordanser. Het plezier spat er van af.

22
Stanley & Iris (Martin Ritt 1990) is een sociaal liefdesrelaas of een maatschappelijk melodrama. Jane Fonda speelt voor mij al heel snel de sterren uit de hemel. Dus ook dit keer als ze Robert de Niro leert lezen. Een kleine film met weinig sterren kan persoonlijk toevallig een snaar raken. Dit betekent natuurlijk niet dat Martin Ritt een kleine regisseur is. Hij heeft met Hud en Hombre meesterwerken gemaakt.

23
In Touch of Evil (1958) zet Orson Welles de film noir effecten zo dik aan dat het een karikatuur wordt. De camera van Russel Metty is oppermachtig en vraagt voortdurend aandacht voor onverwachte details en overzichten. Charlton Heston is komt onopvallend tot zijn recht als Mexicaanse inspecteur en Welles zelf is afzichtelijk als de corrupte rechtshandhaver. Janet Leigh blijft natuurlijk altijd een toegevoegde waarde.

24
Met de titel Unbearable Lightness of Being (Philip Kaufman1988) en een schrijversnaam Milan Kundera ben je voor mij al een heel eind op weg. Als je dan ook nog Daniel Day-Lewis tot je beschikking hebt krijg je een Europese Amerikaanse film. De trage camera van Sven Nykvist geeft een intiem beeld van een man tussen Juliette Binoche en Lena Olin. Als steeds na het schrijven realiseer ik me dat ik hem nog een keer moet zien.

Advertenties

From → film

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: