Skip to content

Javier Mariás – Jouw gezicht morgen

27/10/2011

Twee jaar geleden las ik in de Volkskrant een lovende recensie over de roman Gif en schaduw en afscheid van Javier Marias. Bij het woord Proustiaans word ik altijd meteen vol aandacht. Als men vervolgens onthult dat het deel 3 is van de trilogie Jouw gezicht morgen ben ik bijna niet te stuiten. Ik geniet altijd zeer op het moment dat ik me ga verliezen in een groter geheel. In een project dat groter is dan mezelf en waar geen einde aan lijkt te komen. Met een bundel korte verhalen moet je bij mij niet zo snel aankomen. Heel vervelend om steeds weer opnieuw te beginnen en aan de oppervlakte te blijven.

Javier Marias is een Spaans schrijver die slechts twee jaar ouder is dan ik ben. Hij heeft me al eens eerder voor de voeten gelopen met de roman Een hart zo blank. Weet nu niet meer waarom maar de aankoop is niet gelukt. Het was de tijd vóór publiek internet en het aanbod was daarmee veel onduidelijker. Er is blijkbaar iets tussengekomen. Nu grijp ik mijn kans en koop om te beginnen deel 1 Koorts en Lans dat in een budgetuitgave voor € 10,- te koop is.

Ik onderzoek de beschikbaarheid en de uitgave van mijn boekaankopen altijd eerst bij Bol.com. Maar koop/bestel ze vervolgens nog steeds bij de boekhandel. Om de detailhandel te steunen, omdat er dankzij de vaste boekenprijs nog steeds geen prijsverschil is met internet en omdat het leuk is om in mijn lunchpauze even een boek te kopen. Maar ook wel omdat het goed is om het boek voor aankoop even vast te houden en in te kijken. Want soms worden ze zo akelig opgedikt (David Grosman – Een vrouw op de vlucht voor een bericht) of lelijk vormgegeven (Michel Houellebecq – De kaart en het gebied) dat ik ze snel weer terugzet om te wachten op een volgende uitgave.

Koorts en lans van Javier Marías is toch niet echt een eerste deel van een trilogie want het kan niet als een apart boek worden gelezen. Daarvoor blijf je met teveel open einden zitten. De bloedvlek die in het huis van Wheeler wordt gevonden is nu een vreemd en overbodig incident. Ook de naaktscène van zijn slimme vrouwelijke collega Pérez Nuix zal hopelijk nog een vervolg krijgen. En vooral de laatste bladzijde waar Jaime Deza zijn voordeur opent voor een vrouw ( een vreemde, zijn collega of zijn ex vrouw?) is zelfs een cliffhanger.

Ik zou dus meer spreken over de roman Jouw gezicht morgen dat in delen is uitgegeven. Ik heb geen haast en hoef de delen niet aan een stuk door te lezen. Het is net als bij Proust waar de delen ook over een periode van 15 jaar uitkwamen en door mij werden gelezen. (Altijd een handig verjaardagscadeau voor de ouders en schoonouders)

En net zoals bij Proust is het verhaal ook niet echt van belang. Het is meer de kapstok waaraan de schrijver zijn diepe wereld ophangt. Door de vele uitweidingen lijkt Marias zelfs erg zijn best te doen om zijn verhaal te saboteren. Hij doet echt een poging om een relevante grensverleggende bijdrage aan de moderne literatuur te leveren. Schrijft dus niet zomaar een verhaaltje om te verkopen. Zijn grote internationale concurrenten hebben me de laatste tijd erg teleurgesteld. 2666 van Roberto Bolano was een afgrijselijke aaneenschakeling van moordpartijen, De Welwillenden van Jonathan Littell een vlak geschreven betoog van een Nazi participant, Museum van de onschuld van Pamuk en braaf relaas van een navelstaarder en 1q84 van Murakami een herhaling van zetten.

Het is bij Marias eindelijk weer eens ouderwets genieten van de interne monoloog van een gevoelig mens die zijn best doet om belevenissen en observaties te verantwoorden. Zoals  het beeld dat hij uitvoerig beschrijft van zijn avondlijk uitzicht vanuit zijn woonkamer waar hij regelmatig een dansende overbuurman ziet die de hele avond lang in zijn woonkamer alle soorten dansen alleen of met partner uitvoert. Heel vertederend allemaal. Als dit geen Nobelprijswinnaar is weet ik het ook niet meer.

Marias vlecht in Jouw gezicht morgen meerdere thema’s ineen:

  • de op handen zijnde echtscheiding van de hoofdpersoon Jaime Deza en zijn vrouw Luisa
  • zijn doortastende werkgever Tupra (of Bertram of Reresby) die hem met een gewelddadige wereld laat kennismaken
  • de Spaanse burgeroorlog die het leven van Deza’s vader heeft bepaald.
  • het maken van keuzes, een kwaliteit die de huidige generatie heeft afgeleerd; alle opties blijven het liefst altijd open.
  • Deza’s gave om mensen te doorzien, ze te lezen
  • de taal met de verschillen van dezelfde begrippen in het Engels en Spaans.

Koorts en Lans heeft maar een kleine handeling.

De Spanjaard Jaime Deza keert terug naar Engeland (hij was er al eerder tijdens zijn studieperiode) om de huwelijksrelatie met vrouw en kinderen tijdelijk te onderbreken en te vergeten. Hij wordt door de gepensioneerde academicus Wheeler voorgesteld aan Tupra die het hoofd is van een soort inlichtingendienst. Deza treedt bij hem in dienst en moet interviews beoordelen en voorspellen of de ondervraagden betrouwbaar zijn en hoe ze zullen gaan handelen. Het grootste deel van het boek speelt zich af tijdens de visite bij Wheeler. De namiddag/vooravond met de gasten, een deel van de nacht kan Deza niet slapen en verdiept zich in Wheelers bibliotheek in de Spaanse burgeroorlog. En tot slot de volgende ochtend waarin Deza met Wheeler praat over zijn lange leven, zijn geheime broer Riley en de burger geheimhoudingscampagne in Engeland tijdens WW2.

Eerst maar de zinnen. Ze geven de beste indruk van de roman. De kwaliteit is zo groot dat ze bijna niet te duiden is. Je zou bijna het hele boek willen overschrijven. Ben benieuwd hoe ze in het Spaans zullen zijn. Bij een onbekende taal is het natuurlijk altijd jammer dat je geen onderscheid kunt maken tussen Marias en zijn vertaalster Aline Glastra van Loon.

Deel 1 heeft al voldoende citaten voor de gehele trilogie.

Hij had me getutoyeerd vanaf het moment dat hij me zag, uit principe: hij was het type man dat alleen nog u zegt tegen ondergeschikten en handwerkslieden. Blz. 59

………, we vertrouwen onszelf niet eens meer als getuigen van onszelf, alles dient te worden vertaald, we maken vertalingen die niet altijd betrouwbaar zijn van onze overduidelijke handelingen en die ten doel hebben die handelingen vaag te laten worden; en uiteindelijk geven we ons over en gaan zelfs wat vaststaat en wat we zeker weten continu interpreteren, en zo laten we het zweven, onstabiel en onduidelijk, en er is nooit iets verankerd of definitief en tolt alles rond tot aan het einde van onze dagen; misschien kunnen we zekerheden nauwelijks verdragen, zelfs niet de zekerheden die ons goed doen en op ons gemak stellen, om maar te zwijgen van de zekerheden die ons mishagen of die vraagtekens bij ons plaatsen of ons verdriet doen, niemand wil dat worden, zijn eigen smart en zijn lans en zijn koorts. Blz. 147

Hoe is het mogelijk dat ik vandaag niet in staat ben jouw gezicht morgen te kennen, het gelaat dat al aanwezig is of bezig te ontstaan onder wat je laat zien of onder het masker dat je altijd draagt, het gelaat dat je me alleen zult tonen wanneer ik het niet verwacht. Blz. 166

Gewoonlijk willen we het niet; de bescherming en de behoedzaamheid en de waakzaamheid vervelen ons, allemaal vinden we het prettig het schild ver van ons te werpen en met lichte tred te lopen terwijl we zwaaien met de lans als ware het een versiering. Blz. 168

De lach brengt op een belangeloze manier verbondenheid teweeg tussen mannen onderling, en tussen vrouwen onderling, en tussen mannen en vrouwen schept de lach een band die nog sterker en hechter kan zijn, een meer intense, complexe relatie die gevaarlijker is omdat die langer aanhoudt of een groter verlangen naar duurzaamheid koestert. Blz. 214

Onze tijden zijn nietszeggend , aanstellerig en hypocriet geworden. Niemand wil iets zien van wat er te zien is, men durft niet eens te kijken en nog minder een gok te wagen, risico te lopen, voorzorgen te nemen, te voorzien, te oordelen, en helemaal niet voortijdig te oordelen: dat is een geweldige belediging, o, dat duidt op een gebrek aan sensibiliteit, dat is een aanslag op de waardigheid van degene over wie voortijdig is geoordeeld, van degene die dat oordeel heeft geveld, van wie eigenlijk niet. Niemand durft zichzelf nog te bekennen dat hij duidelijk ziet wat hij ziet, vaak dicht bij hem in de buurt, misschien zwijgend en misschien zeer laconiek. Niemand wil weten; en vooraf weten, wel, daar is men als de dood voor, daartegen koestert men een ingeboren angst, een morele angst. Voor alles zijn getuigenissen en bewijzen nodig; het voordeel van de twijfel, zoals men dat noemt, is overal binnengedrongen zonder ook maar één gebied niet te koloniseren, en het heeft ons duidelijk verlamd omdat het ons formeel gelijkmoedig en angstvallig en naïef maakt, en in de praktijk stompzinnig, volkomen onnozel. Blz. 249.

Altijd goed om zinnen over te schrijven en weer even terug te komen in de sfeer van het boek. En om te herontdekken hoe mooi het allemaal was. De werkelijke kwaliteit die snel wordt vergeten. De handeling en de gevoelens blijven wel hangen. Maar de details wat het meesterwerk maakt vervagen snel. Net zoals je tijdens de ‘making of’ van een film ook opnieuw ontdekt hoeveel mooie beelden in de film voorkwamen. Dus eigenlijk zou je het boek moeten omslaan om meteen weer opnieuw te beginnen.

Na bijna 2 jaar tevergeefs wachten op een goedkopere herdruk koop ik toch maar deel 2 en 3 van Jouw gezicht morgen. Je weet natuurlijk nooit zeker of er een mid- en budgetprice uitgave zal komen. De kans blijft aanwezig dat ze uitverkocht raken zonder dat er een herdruk komt. (zoals het verzameld werk van Bruno Schulz nu pas na jaren zoeken dankzij Bol.coms tweedehands aanbod weer boven water komt.) Mijn zuster heeft de aanzet gegeven tot de aankoop. Zij gaf mij de boekenbon voor mijn 58 ste verjaardag waarmee ik beide delen voor een midprice bedrag kan kopen.

Mijn verwachting is hooggespannen als ik met deel 2 begin. Kunnen we werkelijk over de hedendaagse Proust spreken? Wat betreft zijn stijl is dat zeker het geval. Zijn zinnen zijn even lang en de verhaallijn is net zo meanderend. (Het wordt ondertussen toch eens tijd om Proust te herijken. Het is te lang geleden om nog een duidelijk beeld van mijn meest bepalende schrijver te hebben. Hij heeft mijn interne wereld geopend en was daardoor zeer bepalend voor mijn levenshouding.) Marias had in Koorts en lans dezelfde potentie in een eigentijds jasje. Zijn oog voor detail tovert een wereld in een wereld en geeft daarmee toegang tot een rijkdom die altijd en overal voorhanden is. Je moet hem alleen maar willen ontdekken en accepteren. En die voorliefde voor detaillering blijkt in Dans en droom te zijn toegenomen. Het verhaal raakt nog meer op de achtergrond, zozeer zelfs dat het hele boek maar uit een handeling bestaat.

Jaime Deza woont en werkt nog steeds in Londen. Hij denkt vaker aan zijn vrouw en kinderen in Spanje. Ze telefoneren wekelijks en hij hoopt weer terrein terug te winnen. De aanbellende vrouw waar deel 1 mee eindigt blijkt zijn collega Pérez Nuix te zijn. Ze komt met het verzoek om haar bejaarde vader van zijn speelschulden af te helpen. Deza hoeft daarvoor alleen maar het interview met de schuldeiser gunstig te beoordeling. Hij stemt in om zijn baas Turpa verkeerd voor te lichten en realiseert zich dat verzoeken tot verplichtingen leiden. Zijn baas Tupra vraagt hem mee bij een discotheekbezoek om de vrouw van een Italiaanse relatie te begeleiden. Hij verliest haar uit het oog en ze wordt ze ingepalmd door een Spaanse diplomaat. Tupra stelt in het mindervalidentoilet keihard orde op zaken. Hij intimideert de Spanjaard met een tweezijdig zwaard en wordt gewelddadig. Deza staat erbij en heeft veel problemen met het geweld. Tupra wil hem uitleg geven ze rijden samen naar zijn huis. Deel 2 eindigt dus opnieuw met een cliffhanger.

Marias heeft 350 pagina’s nodig om deze avond in de discotheek te beschrijven. Hij doet het omstandig en met veel mitsen en maren. Het is de optimale gedachtenstroom vol associaties en details. Na iedere constatering neemt hij gas terug met de mededeling dat het ook anders zou kunnen zijn. Langzaam maar zeker komt zijn vrouw Luisa steeds vaker tevoorschijn. Ze bellen regelmatig en hij geniet van haar stem en haar logica.

Dus gewoon meer van hetzelfde uit deel 1 maar opnieuw zo mooi geschreven. Ikzelf zou ook het liefst ook in zo’n uitwaaierende stijl schrijven. Het is mooi om te ontdekken dat je zoveel gemeen kunt hebben met een Spanjaard. We zijn natuurlijk wel leeftijdgenoten. Ook hij kan niet zonder zijn muziek: de altijd vrolijke Henri Mancini en Boccherini (God raadt Haydn aan maar luistert zelf naar Boccherini). Ik download de eerste en luister maar ga niet tot aanschaf over. Boccherini heeft wat meer tijd nodig en komt op mijn lijstje. Ik heb bijna een vriend in Marias gevonden, hij houdt me lekker bezig. Ik kan niet snel of langdurig lezen. Alleen ’s ochtends in bed van 6:30 tot 7:00 nadat ik de lunchpakketjes heb gemaakt lees ik mijn 10 pagina’s. ’s Avonds ben ik te moe en wordt de tekst ondoordringbaar en kan ik mijn aandacht er niet bij houden.

Zo’n boek kost me dus wel 3 weken. Hoofdzaak is dat er altijd een boek onder handen is. Het gaat om de reis niet om de aankomst. Gelukkig maar want aan het eind van deel 2 weet ik nog steeds niet waar de bloedvlek vandaan kwam. Wel wie aanbelde en dat het Perez Nuix was en deze haar een gunst verleende.

Weer heerlijk veel mooie zinnen. Niet zozeer vanwege de beeldspraken maar vanwege de diepe wijsheid die eruit spreekt. Bij het lezen zet ik een stip voor de zin en noteer het paginanummer op mijn de bladwijzer. Later voer ik de zin in op mijn computer.

……met spreken moet je altijd oppassen, bij de geringste onachtzaamheid wordt het oneindig, als een onstuitbare pijl die echter nooit zijn doel zou bereiken en tot het einde der tijden zou blijven doorvliegen zonder vaart te minderen. Blz. 40

….. een mens wordt altijd door elke leeftijd verrast, inwendig duurt het ontzettend lang voordat leeftijden worden aanvaard; of misschien voordat ze ons bereiken. Blz. 60

Over een vrouw die ouder wordt. ……. Ze bevindt zich in een onverzadigbare niet accumulatieve periode, je weet wel, zonder zich het reeds geoogste te herinneren. Blz. 61

Omdat ze geen kinderen heeft blijft ze het meisje; daardoor raakt ze erg verwend als ze drie stappen buiten de deur zet en in elke willekeurige discotheek plotseling met verbijstering ontdekt dat ze meedingt naar de titel “de oudste”. Blz. 64

Maar met al die toegeeflijkheid ten aanzien van dwaasheden heb ik geleerd niet alleen bang te zijn voor alles wat door mijn hoofd gaat, maar ook voor wat mijn geest nog niet kent, want ik heb gezien dat bijna altijd alles al ergens was, voordat de gedachte eraan me bereikte. Blz. 100

….ook Shakespeare wordt vaak niet of niet goed begrepen, en toch opent hij tien paden of zijstraten die je in kunt slaan en die je heel ver kunnen voeren steeds wanneer er een duistere metafoor of verblindende dubbelzinnigheid opduikt. (hij opent die als je verder blijft kijken en denken dan noodzakelijk is, zoals mijn vader ons placht aan te raden, en je er bij jezelf op blijft aandringen en tegen jezelf zegt “en wat nog meer”” daar waar je zou zeggen dat er niets meer kan zijn.) Blz. 216

Aangezien hij hem er niet langer van langs geeft, is het bijna alsof hij dat niet heeft gedaan, denken we met ons krankzinnige, constant toenemende, onmetelijke bewondering voor het heden. Aangezien iets niet meer brandt, is het bijna alsof het niet in brand heeft gestaan. Blz. 293

“Het is mogelijk dat het hem niet veel kan schelen wat er met anderen gebeurt” luidde de tekst in het Engels die aan mij was gewijd. “De dingen gebeuren en hij neemt er notitie van, meestal zonder het gevoel dat ze hem aangaan en nog minder dat hij erbij betrokken is. Wellicht ziet hij daarom zoveel. …

Hij maakt geen gebruik van zijn kennis, dat is heel vreemd. Hij weet dat hij zichzelf niet begrijpt en dat nooit zal doen. En dus probeert hij dat ook niet. Blz. 305

Deel 3 van Jouw gezicht morgen heet Gif en schaduw en afscheid zat als reserve in mijn zomervakantietas. Mijn eerste keuze De gore klerezooi in de Via Merulana van Carlo Emilio Gadda bleek echter een stap te ver in ondoorgrondelijkheid. De zinnen zijn net zo lang als bij Marias maar het temperament is anders. Ik moet er na 80 pagina’s mee stoppen omdat het tijdverspilling is om door te lezen. Alles was aanwezig voor een rijke leeservaring maar de puzzelstukjes vallen bij mij niet op de juiste plaats. Marias is daarna een verademing. Langzaamaan begrijp ik dat de boektitels overeenkomen met de hoofdstuktitels.

Het gif is het geweld dat Deza’s geest binnendringt als Tupra hem zijn gewelddadige handelen van deel 2 uitlegt. Hij heeft een dvd vol met beelden van werkelijk gebeurt extreem geweld. Het laatste filmfragment toont de vader van Nuix die toch zijn straf voor zijn speelschulden ondergaat. Tupra laat hem daarmee weten dat zijn leugen uit deel 2 doorzien is. Deza heeft problemen met de gevolgen van zijn voorspellingen en vertrekt tijdelijk voor vakantie naar vrouw en kinderen in Spanje. Daar ontdekt hij aan een blauw oog dat zijn vrouw vermoedelijk door haar nieuwe vriend wordt mishandeld. Deza past het geweld dat hij van Tupra heeft geleerd toe en eist dat de vriend zijn ex-vrouw nooit meer ontmoet. Hij gaat weer terug naar Engeland en ontdekt dat hij niet kan leven met de gevolgen van zijn werk en neemt ontslag. Het geweld heeft hem teveel aangetast en hij kan zo niet verder leven.

In deel 3 wordt de gelaagdheid van het verhaal zo groot dat het niet te vatten is. Je voelt dat het geweld uit de Spaanse wereldoorlog, de tweede wereldoorlog, van zijn vader en van Tupra samensmelten met zijn eigen geweld. Marias duidt meer dan dat hij uitlegt. Door zijn vele mitsen en maren blijf je meer achter met een gevoel dan met een duidelijk beeld..

Deza vertrekt weer naar Spanje maar of de relatie met zijn vrouw weer goed komt is niet duidelijk. Het lijkt me een roman die handelt over echtscheiding en over de huidige tijd waarin men het vermogen verloren heeft om duidelijke keuzes te maken.

Opnieuw veel mooie zinnen die ik wil bewaren. Heel mooi en diep allemaal. Zeker als het handicap van het citeren mee wordt beschouwd. Ingebed in de roman komen ze zoveel beter tot hun recht. Maar om nou een heel boek over te gaan schrijven? Bij Marias zou ik wel een eind komen.

De jongeman en de volwassene die hij geweest was waren nog zozeer in hem aanwezig dat het onmogelijk leek dat ze allemaal gelijk zouden ophouden te bestaan, alleen maar vanwege absurd opgehoopte tijd, het heeft geen enkele zin dat het de tijd is die bepaalt en dicteert, die sterker is dan de wil. Blz. 64 (over een oude man die bijna dood gaat)

En hoe ouder mannen zijn, hoe meer we van elkaar verschillen. Blz. 67

Dat mensen onverantwoordelijk blijven komt ze goed uit, hoewel ik niet begrijp waarom. Blz. 68

Het is ongelooflijk hoe slecht we onszelf allemaal kennen, hoe verkeerd we onszelf inschatten en onze krachten en zwakheden berekenen. Blz. 100

We hangen af van degene die naar ons kijkt. En het ergste wat mensen kan overkomen is dat er niemand naar hen kijkt. Mensen verdragen dat niet en kwijnen erdoor weg. Sommigen gaan eraan dood , of benemen zich daardoor het leven. Blz.157

Op zijn rug gezien, met die bijna gefrituurde haardos, zou je hem kunnen aanzien voor Olivia Newton-John aan het einde van Grease. Blz. 208

Ik wist dat, maar hij niet, en het weten is niet overdraagbaar, in tegenstelling tot wat docenten geloven, je kunt alleen aansporen. Blz. 241

(Ik hoorde zachte geluiden die me vertrouwd voorkwamen ) : de koelkast met zijn wisselende humeur, …… Blz. 262

Bedenkt wel dat een van de kenmerken van verliefdheid, of van wat daaraan grenst, inclusief de onbewuste maskers (verliefdheid wordt vaak verward met halsstarrigheid, in de eerste en in de laatste fase, wanneer de liefde van de ander nog geen wortel heeft geschoten of al begint te verdwijnen) de transparantie is. Blz. 282

Hij was tamelijk lang en slank, misschien met een beetje te veel opgehoopt bier rond zijn middel, ……. Blz. 319

…..en ik wist dat het geen gewone, lusteloze zondagen waren, die je, zoals overal, op je tenen door moet komen zonder hun aandacht te trekken of ook maar de minste notitie van ze te nemen, …… Blz. 450

Niemand wil iets zien van wat er te zien is, men durft niet eens te kijken en nog minder een gok te wagen, risico te lopen, voorzorgen te nemen, te voorzien, te oordelen, en helemaal niet voortijdig te oordelen: dat is een geweldige belediging. Niemand durft zichzelf nog te bekennen dat hij duidelijk ziet wat hij ziet, vaak dicht bij hem in de buurt, misschien zwijgend en misschien laconiek. Niemand wil weten, wel, daar is men als de dood voor, daarvoor koestert men een ingeboren angst, een morele angst. Blz. 460.

Advertenties

From → literatuur

6 reacties
  1. Ruth permalink

    Wat fijn, Erik, dat je de boeken toch gekocht hebt en dat je er zo van hebt genoten. De zinnen die je hebt overgeschreven gaan mij óók aan het hart. “Alles is er al lang voordat je eigen gedachte daaraan ontstaat.” Dat vind ik wel de fijnste.
    Dag Erik, ik kan niet beloven dat ik veel ga doen op het gebied van bloggen, maar je schrijft echt goed.
    Tot hoors,
    Ruth

    Like

  2. john permalink

    wat een werk heb je er van gemaakt!
    zeer interessant om te lezen over deze mij onbekende schrijver.
    graag zou ik na een citaat willen weten waarom je dit kiest.
    zonder dat is het een allegaartje prachtige zinnen zonder samenhang.
    en dan wordt het al gauw te veel als je er niks mee kunt.

    Like

    • Ik zou het graag willen maar vrees dat het nog een hele klus wordt om te achterhalen waar je exact door wordt geraakt. Het overschrijven van mooie zinnen is voor mij altijd goed om na afloop nog eens de sfeer van het boek terug te halen. Die zakt bij mij kort na het einde weer weg. En is verdwenen bij het volgende boek.

      Like

  3. Hannah permalink

    Al aan De Verliefden begonnen? Stikvol mooie zinnen en gedachten, maar vloeiender en leesbaarder vind ik.

    Like

Trackbacks & Pingbacks

  1. Javier Marias – Zo begint het slechte – 2014 | Ontknoping

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: