Skip to content

Jennifer Lawrence

27/04/2012

Tijdens de kerstdagen van 2010 las ik een tussendoortje (tussen Freedom en 1q84 deel 2) dat twee jaar later zou resulteren in een verjaardagscadeau en een potentiële 11de filmvrouw. Hoe is het zo gekomen?

Mijn ontknopingsketting begint eigenlijk al een jaar eerder. In 2009 tipt de jaarlijkse Hotlist van Rolling Stone The Hunger Games van Suzanne Collins.  De trilogie wordt in Amerika langzaamaan een sensatie. Een jaar later zet ik het eerste deel op mijn Sinterklaasverlanglijstje. Zoals meestal heeft dat niet veel resultaat. Het lijkt er vaak meer op dat de Sint in al zijn wijsheid mijn wensen juist niet honoreert. Meteen na de grote dag bestel ik dus maar zelf het eerste deel voor € 7 bij Play.com  en vlak voor de kerstdagen valt de envelop  op mijn deurmat. Vanwege de weinige woorden per bladzijde wordt het een pageturner eerste klas die ik in een voor mijn doen korte tijd van 3 dagen uitlees. De pocket oogt normaal van omvang maar bevat betrekkelijk weinig tekst: 450 pagina’s van  250 woorden geeft in totaal slechts 112.500 woorden.

Suzanne Collins (1962) heeft na een aantal kinderboeken in 2008 het eerste deel van The Hunger Games uitgegeven. Deel 2 en 3 volgen snel daarop in 2009 en 2010. Ik vermoed dat de trilogie nog net onder de jongerenliteratuur valt.  Toch schaart Times Magazine haar in 2010 bij de meest invloedrijke personen. Het is een van mijn zeldzame boeken die in de eerste persoon tegenwoordige tijd zijn geschreven. In één lange monoloog vertelt de 16-jarige vrouwelijke hoofdpersoon Katniss Everdeen wat haar overkomt en wat ze denkt. Heerlijk om haar logica en associaties zo direct te volgen. Niets is zo mooi als een wakkere geest die als trapeze-artiest door de piste van de geest buitelt. Dan ontdek je weer even hoe direct boeken kunnen zijn. Ze  verplaatsen de lezer veel meer dan films naar het centrum van de handeling.

Het verhaal speelt in een toekomstig Amerika waar als vervanging van oorlog The Hunger Games zijn uitgevonden. Ieder jaar worden per loting in alle 12 districten een meisje en jongen tussen 14 en 21 geselecteerd voor een Reality Media Event dat standaard hoge kijkcijfers haalt. In een arena landschap zullen zij tot de dood strijden tot er maar 1 winnaar overblijft. De spelleiding en de sponsors kunnen de strijd manipuleren om de kijkcijfers te waarborgen. Vanwege de schrijfstijl in de eerste persoon weet de lezer natuurlijk vanaf het begin wie de winnaar wordt. Maar de manier waarop blijft origineel en leuk om te volgen. De gedachtengang van de hoofdpersoon is heerlijk nuchter en doelgericht.
Na haar overwinning heeft de staat echter geen behoefte aan een eigenwijze winnares. In deel 2 en 3 wordt beschreven hoe ze in het politieke net verstrikt raakt. Ik vind het echter na deel 1 wel genoeg geweest. Dit was een mooi klein en afgerond thema.

De schrijfstijl van Suzanne Collins is zo beeldend en direct dat je eigenlijk  al een filmscenario leest. Drie jaar later is het zover. Gary Ross mag $ 78 miljoen uitgeven om deel 1 te verfilmen. Hij houdt zich heel netjes aan het boek. Suzanne Collins heeft ook aan het scenario meegeschreven. En zij hebben succes. Al in het openingsweekend heeft de film alleen al in Amerika  $150 miljoen opgebracht. Het is nog nooit voorgekomen dat een vrouwelijk actieheld zo’n groot financieel succes wordt.

En de recensies zijn ook best goed. Gemiddeld scoort de film 4 uit 5 sterretjes. (De recensie-site Rotten Tomatoes berekent 85% voor de kritiek en 85 % voor de bezoekers.)  Normaal kan ik een nieuwe film pas zien als de  dvd na ca. 1,5 jaar  in de € 5 tot € 7 regionen daalt. Mijn beleving komt dit keer sneller dan verwacht. Mijn dochter stelt voor om de film als verjaardagscadeau te gaan bekijken. Dus op 17 april zitten we om 11:00 vol verwachting in een lege filmzaal. Wel wat vreemd maar het zou kunnen dat we enigen zijn. Als na 10 minuten nog steeds geen voorprogramma start gaan we informeren.  Gelukkig kunnen we net op tijd verkassen naar de met 15 personen gevulde juiste zaal waar na een minuut de aftiteling start. Ik beleef een schaalvergroting in mijn kijkbeleving. Na al mijn thuisfilms op het flatscreen (1 m)  eindelijk weer eens een groot scherm (30 m) met luid bebast geluid. We zitten perfect middenin de zaal met de ooghoogte in het hart van het scherm.

Gary Ross vertelt het verhaal voornamelijk in kort opeenvolgende close-ups.Voor een deel zijn die dan ook nog bibberig met een handheld camera gefilmd. De Average Shot Length is vermoedelijk minder dan 1 seconde. (Otto Preminger haalde in de jaren ’50 de 15 seconden.) Daarbij verschuift de scherptefocus ook nog over het beeld. Steeds wordt er op een detail scherpgesteld of verschuift de scherpte voortdurend over het beeld. Bij een B film denk je snel dat dit gefragmenteerde filmen met veel sprekende hoofden een financiële kwestie is. Maar bij een budget van $78 miljoen en het ontbreken van dure sterren moeten andere overwegingen een rol hebben gespeeld.  De film zal wel bewust op de leeftijdgrens van 12 zijn gehouden. Zijn daarom de beelden verknipt om de actiescènes te ontdoen van hun geweld?  Of wil men het onverwachte benadrukken? Wil men dat de kijker net zo verrast en onzeker wordt als de hoofdpersoon? Te veel vragen waar we alleen naar kunnen raden. Persoonlijk zou het wel iets trager mogen zodat ik meer van  mijn eenmalige grote schermformaat kan genieten. Mooie ruimtelijke beelden in rust waar meerdere onderwerpen tegelijk aan bod komen en waartussen de korte actiescènes beter uitkomen. Die actiedetails dan ook werkelijk tonen en niet eruitsnijden zodat er alleen maar een indruk van een gevecht is. (Of natuurlijk zoals in de jaren 40 de actie buiten beeld laten plaatsvinden en alleen de reactie van de beschouwers vastleggen). De wensen van een man op leeftijd die graag geniet van esthetisch mooie beelden zijn niet aan de moderne tijd besteed. De film is duidelijk gemaakt voor de jeugdige kijkers die zich tot het verhaal beperken.  Dat wordt goed en duidelijk verteld. Met onze voorkennis van het boek is het  verhalend effect natuurlijk moeilijk in te schatten. Al helemaal omdat de film het boek zo netjes volgt.

Pas na het aanschouwen van de film vindt de ontknoping plaats in de persoon van hoofdrolspeelster Jennifer Lawrence. Met groot gemak steelt ze de show als de eigenzinnige stoicijnse Katness die haar hoofd koel houdt en alle tegenslagen te boven komt.  Ze is een verbeterde versie  van René Zellweger (knapper) en Scarlett Johansson (groter).  Haar aanwezigheid overstijgt het acteren. Zij speelt niet maar is gewoon haar personage. Haar ogen voldoen om alle nodige emoties uit te drukken.

Jennifer Lawrence (1990)  komt uit Kentucky en heeft nooit acteerlessen gevolgd. Ze is dus een natuurtalent dat met weinig woorden recht op haar doel afgaat. In korte tijd heeft ze al in een aantal respectabele films gespeeld. Toch is haar acteerbereik nog niet duidelijk. Ben echt benieuwd hoe ze in een komedie zal presteren. Vanwege haar leeftijd speelde ze tot nu vooral de oudste dochter die de functie van de moeder moet overnemen en de overige jongere kinderen van het gezin moet aansturen. Ze doet dat resoluut en liefdevol. Het duidelijk bepalen van haar grenzen getuigt van grote volwassenheid. Toen haar de hoofdrol in een commerciële  actiefilm als The Hunger Games werd aangeboden heeft ze goed nagedacht of die wel geschikt voor haar carrière was.  Want de kans op succes was groot en zou resulteren in deel 2 en 3. Voor je het weet ben je het meisje van de Hunger Games.

In haar doorbraakfilm  Winter’s Bone van Debra Granik uit 2010  speelt ze de 17-jarige Ree die in een hedendaags hillbilly milieu in Kentucky op zoek is naar haar vader. Ze draagt de zorg voor haar geestelijk zieke moeder en jongere broertje en zusje. De vader heeft hun huis als borgtocht gebruikt en is niet bij de rechtszaak komen opdagen. Vooral de onderkoelde resoluutheid maakt indruk. Ze lijkt volkomen op haar plaats te zijn in de White Trash omgeving waar de mannen de dienst uitmaken. De rol leverde haar als op een na jongste actrice een Oscar Nominatie voor best actress op. (De jongste was de 13-jarige Keisha Castle-Hughes  in the Whale Rider en is door het grote leeftijdsverschil eigenlijk geen concurrentie .) Ik kan het niet beter zeggen dan Peter Travers van Rolling Stone: Her performance is more than acting, it’s a gathering storm. Lawrence’s eyes are a roadmap to what’s tearing Ree apart.

In 2008 speelde ze op 17-jarige leeftijd in The Burning Plain van Guillermo Arriaga  de even oude dochter die haar overspelige moeder Kim Basinger terecht wijst. Opnieuw lijkt het erop dat ze onderacteert maar als haar straf in een fatale ramp eindigt blijkt dat het wel degelijk bewust acteren is. Heel knap hoe ze zo jong al naast Charleze Theron en Kim Basinger als derde vrouwelijke hoofdrol kan handhaven. 

Mijn fascinatie voor haar is even ongrijpbaar als die van mijn andere filmvrouwen. Dat is ook misschien wel de reden waarom ze filmvrouw worden. Want het raadsel heeft de grootste fascinatie in zich. Dat raadsel doet je terugkeren om een nieuwe poging tot ontknoping te wagen. Die vervolgens natuurlijk  opnieuw niet alles duidelijk maakt. Bij Jennifer Lawrence is het vanwege haar jonge leeftijd nog spannender om stap voor stap haar ontwikkeling te volgen. Bij de andere filmvrouwen ben ik pas op veel latere leeftijd ingestapt. Meestal zelfs na afloop van hun carrière.

Bij zangeres Josh Stone vond voorheen een soortgelijke beleving plaats. Een ander natuurtalent dat al op jonge leeftijd een onwaarschijnlijk grote volwassenheid had.  Als ik bovenstaande foto van Jennifer download blijkt er ook uiterlijk veel overeenkomst.

Advertenties

From → film, literatuur

3 reacties
  1. ibtissam permalink

    ik heb deel 1, 2 en 3 gelezen en ik wil suzanne collins graag feliciteren, omdta ze al de helf van mijn school heeft gehypnotiseert met de reeks en de film. hierbij wil ik ook zeggen dat dark shadows net zo perfect is als the hunger games….
    ‘vrijdag 15 juni 2012, 20:46’

    • Noah permalink

      Ik heb alle films van Jeniffer Lawrence gezien, behalve de tweede film van de Hunger Games

  2. Noah permalink

    Hoi eric, ik wil even zeggen dat ik de allergrootste fan ben van Jeniffer Lawrence. Mijn kamer bestaat uit alleen maar plaatjes met Jeniffer’s gezicht erop, ik heb echt alle films ooit uitgebracht van haar gezien, behalve de tweede film van de Hunger Games, doei ben je aller grootste fan Jeniffer,Byeeee

    P.s: heb als achtergrond van mobiel het gezicht van Jeniffer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: