Skip to content

Jack White

16/05/2012

When problems overwhelm us and sadness smothers us,
where do we find the will and the courage to continue?
Well, the answer may come in the caring voice of a friend,
a chance encounter with a book, or from a personal faith. 

For Janet help came from her faith, but it also came from a squirrel.
Shortly after her divorce, Janet lost her father, then she lost her job.
She had mounting money problems.

But Janet not only survived, she worked her way out of despondency and now she says, life is good again.

How could this happen?
She told me that late one Autumn day when she was at her lowest she watched a squirrel storing up nuts for the winter, one at a time he would take them to the nest. And she thought, if that squirrel can take care of himself with the harsh winter coming along, then so can I.
Once I broke my problems into small pieces I was able to carry them, just like those acorns, one at a time.

Nieuwslezer Mort Crim leest dit intro bij het liedje Little Acorns op de 4de White Stripes cd Elephant ( 2003). Het is een levensles van jewelste waar ik vaak aan terugdenk. Ieder probleem behapbaar maken en vergelijken met het vooruitzicht dat het eekhoorntje heeft als de winter op komst is. Regelmatig wordt hij in ons gezin als voorbeeld erbij gehaald.

Deze cd is de enige originele White Stripes cd die in mijn kast staat. Hij is in Nashville gekocht toen de familie op doortocht was van kust naar kust en kon meteen gedraaid worden in de camper. Iedereen was al goed bekend met hun eerder werk. Die eerdere cd’s werden toen in het analoge tijdperk bij Grokster of  Kazaa gevonden en in een peer-to-peer netwerk gedownload. Het was een tijdrovende bezigheid. Eerst bij een internetwinkel bepalen welke songtitels er op een cd staan. Vervolgens één voor één via de trage normale  telefoonlijnbinnenhalen. Dan de liedjes controleren of de inhoud overeenstemt met de titel. (Genoeg grappenmakers die graag verwarring stichten) Tot slot de bestandsnamen in de juiste volgorde op een cdrom branden. Die werd dan thuis in de cd-speler beluisterd of voor onderweg gekopieerd naar een Sony minidiscspeler.
Hoeveel sneller en eenvoudiger gaat het nu niet. Bij Isohunt vind ik een torrentbestand (met 650 seeders) waar de 6 White Stripes cd’s in verzameld zijn. Met uTorrent worden ze in een half uur gedownload en vervolgens via iTunes gekopieerd naar de iPod. Die wordt in de woonkomer beluisterd via een docking-station of op de fiets naar het werk of tijdens de lunchwandeling met in-earplugs.

Altijd spannend welke invloed de tijd op de ervaring heeft. Of beter gezegd: hoe ik door de tijd ben veranderd. Gelukkig valt de hernieuwde kennismaking niet tegen. Er vindt nog steeds ontknoping plaats. Of misschien wel ontknoping want de tijd en mijn herinnering belichten een extra facet dat vroeger niet aanwezig was.

The White Stripes is een duo dat zich voordoet als broer/zus en in werkelijkheid een echtpaar is. John Anthony Gillis (1975) noemt zich Jack White en speelt gitaar en zingt. Hij heeft de achternaam van zijn voormalige echtgenote  Meg White (1974) aangenomen die drumt.  Vanuit Detroit zijn ze met hun elektrische mengsel van folk/blues/country een belangrijk impuls voor de garagerockrevival.  Jack schrijft het overgrote deel van de liedjes zelf. De voornaamste functie van Meg is het op de rails houden van de tomeloze Jack.

Op The White Stripes (1999) gaan ze furieus van start met een kruising van Black Sabbath en ACDC. Vooral Dylans One more cup of coffee (van Desire) wordt een hartverscheurende slowmetal.

De Stijl (2000) is meer elektrische folkblues. Voorzichtig wordt hier en daar een piano of viool toegevoegd.

White Blood Cells (2001) blijft voor mij guitarplayersheaven. Heerlijk hoe de rauwe gitaar scheurt en kleurt.
Dead leaves and the dirty ground, when I know you’re not around.
shiny tops and soda pops, when I hear your lips make a sound.
Soft hair and a velvet tongue, I want to give you what you give to me.
and every breath that is in your lungs, is a tiny little gift to me.

Tot op de vierde cd Elephant (2003) de facetten samenvallen en het meesterwerk wordt geschapen.  De plaat behaalt ook bijna unaniem de eerste plaats op bijna alle alternatieve jaarlijstjes.

Mijn spanningsboog is daarmee voltooid en Get behind me Satan (2005)  en Icky Thump (2007) krijgen niet de aandacht die ze verdienen en degraderen daarmee tot meer van hetzelfde. Mijn verzameldrang naar compleetheid die vroeger de elpee-verzameling kenmerkte is nu duidelijk verschoven naar de filmdvd’s. Bij de muziek streef ik er nu naar om slechts 1 cd per groep te kopen. De meester toont zich in de beperking.

Ik ben dan ook blij verrast als de Raconteurs worden aangekondigd waarin Jack White in een soort alternatieve supergroep gaat samenspelen met Brendan Benson. (tweede van rechts) De eerste cd Broken Boys Soldiers wordt in 2006 meteen gekocht maar valt erg tegen. Het venijn is eraf. Bensons dromerige popmuziekvoorkeur heeft te veel invloed op het vuur van Jack White.  We horen een standaard 4-persoons rockband die eerder pop- dan rockliedjes speelt. De invloed van de brave Beatles (waar ik nooit echt van fan van ben geweest) laat zich gelden. Hij valt zo tegen dat de tweede cd zelfs niet voor beluisteren wordt  gedownload.

Jack creëert zich een herkansing  in 2009 wanneer de volgende supergroep wordt gevormd. The Dead Weather met zangeres  Alison Mosshart slaat gelukkig weer meer naar de ruige punkkant over. Ik beluister Horehound (2009) maar kan niet wennen aan Jacks snerpende stem en vindt het erg  jammer dat hij zijn gitaar heeft verwisseld voor het drumstel. Sea Of Cowards (2010) is completer en zou zijn gekocht als hij niet werd overtroffen door de cd Blood Pressures (2011)  die Alison Mosshart met haar eigen band The Kills heeft opgenomen.

Tot er begin 2012 zowaar werd aangekondigd dat er er een solo-cd van Jack White in aantocht is. Het blijft prachtig en hoopvol hoe de grootste genoegens zich altijd onaangekondigd openbaren. In eerste instantie ben ik nog niet klaar voor de wederopstanding van Jack White. Ook de naam Blunderbuss gaf me niet veel overtuiging. Maar Jack heeft  natuurlijk altijd voldoende krediet voor een luisterbeurt. Dat viel in eerste instantie niet mee. De eerste downloads zijn snel binnen maar voorzien van een wachtwoord. (en ik pas ervoor om een onbekend exe bestand te openen of om mijn emailadres aan een onbekende instantie door te geven) Pas na 2 weken vind ik eindelijk een open exemplaar en kan mijn honger worden gestild. En heerlijk kenmerkend hoe vervolgens het vroege kennismakingstraject wordt doorlopen. Zijn stem is weer ontspannen en de gitaar terug. De liedjes zijn divers en voorzien van voldoende ontknopingscitaten. Geleidelijk worden de eerste liedjes herkenbaar als er voldoende groeipotentie aanwezig blijkt te zijn besluit ik tot aankoop. (WowHD overtroeft ditmaal onverwacht play.com. De week langere levertijd weegt op tegen het prijsverschil tussen €9 en €13.)  Met de aankoopbesluit gaat de tweede fase van de verdieping in.

Een analoge elpee lijkt er voor gemaakt om in eenheden van 20 minuten op te zetten en geconcentreerd te beluisteren. Bij een cd loop je snel het risico dat de muziek op de repeat-stand  langzaam tot behang degradeert. Voor Blunderbuss zet ik een stapje terug in de tijd en neem weer met het tekstboekje in de hand plaats in de luie luisterstoel. Ik hoef nog net niet mijn aparte leesbril te pakken.

Een blunderbuss is een vuursteenontstoken voorlader met wijde loop die werd gevuld met spijkers of glas. Als beeldspraak blijkt hij perfect bij de cd te passen.  Ondanks herhaald luisteren wordt de puzzel niet aaneengelegd. De 13 liedjes zijn weerbarstig en willen maar niet samensmelten en overzichtelijk worden. De diversiteit van de composities  wordt bij iedere luisterbeurt groter. Ook uit de teksten is geen eenduidig beeld af te leiden. We hebben hier dus echt te maken met een verwoestend schot hagel dat een prachtige ravage aanricht. Om het in de blogtypologie te stellen: een groot en meervoudig ontknoopbaar kunstwerk. Jack heeft een meesterwerk geschapen dat er op wacht om nootje na nootje ontknoopt te worden.

I had my dream.  I held your hand. On that broad avenue.  We crossed the road.
And never spoke. To another as we flew. We left your man.  Alone in drag.
Laughing there at us.  A romantic bust. A blunder turned.  Explosive blunderbuss.

De muziek lijkt op Exile on Mainstreet meets Elvis Costello. Het elektrische mengsel van folk/blues/country is nog steeds aanwezig maar uitgebreid richting rock. Hoe meer ik probeer te begrijpen hoe sterker de vervreemding optreed. Heerlijk om zo waardeloos rond te dwalen in de wereld van Jack White. De essentie van muziek bestaat eruit dat zij onbegrijpbaar is en zeker niet in tekst is uit te leggen. Zij vraagt alleen maar opnieuw om een volgende luisterbeurt.
I want love to roll me over slowly, Stick a knife inside me, and twist it all around.
I want love to grab my fingers gently, Slam them in a doorway, Put my face into the ground.
I want love to  walk right up and bite me, Grab a hold of me and fight me, leave me dying on the ground.
I want love to: split my mouth wide open, And cover up my ears and never let me hear a sound.
And I won’t let love disrupt, corrupt or interrupt me.
Eindelijk heeft Jack de rust en concentratie gevonden om dieper te graven. Na Meg  is hij getrouwd met Karen Elson (en al weer gescheiden) en verhuisd naar Nashville.  De tijd van het snelle opnemen lijkt voorbij. De White Stripes cd’s werden in een week opgenomen. Nu hij zijn eigen studio heeft stapt hij hopelijk niet in de valkuil van het gehaaste genie. (waar Orson Welles en Picasso niet meer uitkwamen.)
Maar hij blijft een energiek baasje. Voor Blunderbuss heeft hij 2 begeleidingsbands. Een vrouwenband The Peacocks  met een IJslandse steelgitariste en een mannenband The Buzzards. Hij neemt ze beiden mee op tour en bepaalt  ’s ochtends bij het ontbijt waarmee hij die avond zal optreden. Dan lijkt hij toch wel weer heel erg op Orson Welles die ook een optimale zelfbeschikking tentoonspreidde die naar een egocentrische arrogantie neigde.
Die vergelijking met Orson Welles is tweezijdig. Ook Jack is gefascineerd door deze veelvraat. Zijn platenlabel heet
Third Man Records.  En op White Blood Cells heeft hij in de The union forever letterlijk uit Citizen Kane geciteerd.
It can’t be love,  for there is no true love
Shure I’m C.F.K.(=Charles Foster Kane), but you gotta love me
the cost no man can say, but you gotta love me.
Well I’m sorry but I’m not interested in gold mines, oil wells,shipping or real estate
what would I liked to have been? everything you hate

There is a man , a certain man, and for the poor you may be shure, that he’ll do all he can
who is this one? [who’s favourite son?], just by his action has the traction, magnets on the run
who likes to smoke? enjoys a joke? and wouldn’t get a bit, upset if he were really broke?
with wealth and fame, he’s still the same, I’ll bet you five you’re not alive, If you don’t now his name

Advertisements

From → muziek

2 reacties
  1. john permalink

    he heerlijk zo’n uitgebreide intro en bespreking!
    ben benieuwd wat ik er van zal vinden tzt maar nu al was het genieten
    zoals ik soms kan genieten van het lezen over een wedstrijd van Ajax.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: