Skip to content

Hurray for the Riff Raff + Best Coast

02/10/2012

Mijn muziekbeleving is als die van een verzamelaar op zoek naar verdieping en uitbreiding. Er is sprake van ontknoping als er daadwerkelijk iets aan de collectie kan worden toegevoegd. Het is vervelend om mooie muziek te horen zonder te weten wie of wat er speelt. Dit ontdekkingsproces lijkt op mijn manier van fotograferen. De observatie wint aan betekenis als hij tot een nieuwe foto leidt. Een museumervaring wint aan rijkdom als de mooiste schilderijen fotografisch mee naar huis mogen. De kwaliteit van een natuurbeleving kan gerelateerd worden aan het aantal gemaakte foto’s. Om in blogtermen te spreken: het is het verzilveren van het ontknopingsmoment. Ook dit blog kan opgevat worden als een vorm van verzamelen. Als verdieping en daarmee uitbreiding van mijn ervaringen.

Het vinden van NIEUWE muziek staat onder de druk van de keuze tot wel of niet aanschaffen. Onbewust komt de vraag naar boven of de  muziek voldoende toevoegt aan mijn collectie.  Americana is heel erg mooi maar al voldoende aanwezig. De overdaad schaadt. Meer van hetzelfde,  hoe mooi ook,  betekent toch pas op de plaats. Het maken van keuzen is bij dit luisterproces essentieel. Veel mensen willen liever alle opties openhouden en onthouden zich van een negatief oordeel. Voor mij is afkeuring een essentieel filter tegen overbelasting. Het gaat er dus niet om of muziek mooi is maar of het verzamelbaar is. In het breedband internet tijdperk is het muziekaanbod zo overvloedig dat ik snel zou verdrinken in de vluchtige ervaring. Dan beluister ik de nieuwe muziek alleen maar die tegenvallende eerste keer wanneer de verwachtingen te hoog gespannen zijn. Originele en vernieuwende muziek moet echter een kans krijgen en ontplooit zich pas na verloop van tijd.  Aankoop beperkt het aanbod en de investering schept de verantwoording tot verdieping.

Tijdens mijn zomerse racefiets-tochtjes zijn 2 dames op mijn aankoopfilter blijven liggen: Alynda Lee Segarra en Bethany Cosentino. (Er is bijna geen betere plek om zonder afleiding naar muziek te luisteren.)

Alynda Lee Segarra (1987 Puerto Rica) heeft op 17-jarige leeftijd het huis van haar oom en tante in de Bronx verlaten voor een ouderwetse zwerftocht met goederentreinen. Na een paar jaar heeft ze in New Orleans haar plek gevonden. (I used tot be a rambling gal, but I got tired and settled down). In 2005 opende de orkaan Katrina  haar de ogen voor de diepmenselijke behoefte aan cultuur en saamhorigheid. Met Yosi Perlstein  en David Maclai  startte ze vervolgens  Hurray for the Riff Raff.  (Hoe slecht kan een naam zijn?) Ze spelen folkmuziek zoals het is bedoeld: Om de wereld beter te maken en de mensen bij elkaar brengen. (to bridge worlds and help people accept each other). Ze heeft het zingen geleerd van Judy Garland en Bessie Smith. Is beïnvloed door Sweetheart of the Rodeo van the Byrds (=Gram Parsons) en met haar derde cd uitgekomen bij een ‘a softer sort of Wilco’.

Als ik op de internetsite hurrayfortheriffraff.com Look out mama van de Waverley sessions zie springen de tranen me spontaan in de ogen. Dit is echt een jonge zangeres met een oude ziel (I’m a heavy headed gal, full of sorrow, don’t know how I got this way). Ik ben verkocht, hier is een nieuwe Gillian Welch opgestaan.

http://www.youtube.com/watch?v=0g9nDsFHERM&feature=em-share_video_user

Lookout Mama (2012)  is de derde cd en opgenomen in Nashville onder leiding van producer Andrija Tokic (Alabama Shakes). De diversiteit aan stijlen is op te vatten als een zoektocht naar de klassieke Amerikaanse muziek. Niet alleen country (The weeping weeping willow tree, she cries, she cries for me) ,  maar ook blues (It’s so damned painful to love a dishonest man),  psychedelica (I have been so low I was underground)  en rock zijn aanwezig. De muziek staat op het kruispunt tussen Gillian Welch en The Band. Vocaal is er een overeenkomst met de jonge Cat Power en Jolie Holland.

Gelukkig horen we niet het oerdegelijke en voorspelbaar Americana geluid maar een lichtvoetige en persoonlijke stem met oprechte teksten. Het lijkt wel of Dave Eggers is gaan zingen. Want op het gebied van de boodschap slaagt Hurray for the Riff Raff nog het best. Hier worden toekomstige classics aan de folkcanon toegevoegd.

Op het hoesje van de cd staat een agressieve militair. Het blijkt haar vader te zijn die als Vietnamveteraan het gezin met menig nawee van zijn oorlogservaring heeft opgescheept. Zelfs na Afghanistan is Amerika nog steeds niet klaar met het verwerken van Vietnam. Opnieuw lukt het Alynda met haar achterflaptekst mijn gevoelige snaar te raken:

I was born the daughter of a Marine. A Vietnam veteran who served his time from the ages of 19-22. Now he is a man, with all that so long ago and yet still here with us. I’ve watched his journey, and I’ve learned from being a witness. He fought the demons of his memory in his sleep, he’s cried out for my brother and I to refuse war as a necessary part of life. He’s seen it.
More then ever, I want some peace in all our lives. I don’t want to watch any more die unnecessary, violent, young, and brutal deaths. I hope you young men take some peace in your hearts. I hope you young women keep your heads up and hearts open. 

Dit is toch wel de folk spirit van Woody Guthrie en de flower power. GroenLinks zou er een kamermeerderheid mee halen. Ben heel benieuwd wat we nog meer van Alynda Lee Segarra gaan horen.

 

Bethany Cosentino (1987) is in alles de tegenpool van de down-to-earth folkie. Haar stoere pose blijkt het resultaat van veel twijfel en onzekerheid. (Please don’t get me wrong, I don’t know where my mind has gone.) Ze is de personificatie van de  Californian Dream. (We were born with the sun in our teeth and in our hair. we had fun we had fun we had fun) Van de generatie die is opgegroeid in een aards paradijs (Why would you live anywhere else) en in de grenzeloze welvaart de bezieling is kwijtgeraakt. (Walk around in a haze, seemed to be the way I spend my days)   Het is het eenvoudige meisje met de simpele genoegens die graag naar winkelcentra gaat (When I go out I don’t feel a thing, I just go to spend my money) en ’s avonds met vrienden reality tv kijkt (Home lets go home. My mom is not around, my dad is out of town). Continue onzeker omtrent de publieke opinie (You gotta keep me away from what they say about me) en de liefde van haar ouders (Even my own mother asked me why)

In 2009 heeft ze met Bobb Bruno Best Coast gevormd. Een prachtige naam die exact de lading dekt.  Op de tweede cd The Only Place uit 2011 spelen ze optimistische funpunk die lijkt op Greenday  meets Shadow Morton girlsgroups (Shangrila’s). De zware gitaar van Bruno en de stevige hartverscheurende stem van Cosentino tilt de liedjes naar een hoger plan. De teksten benadrukken in hun schrijnende eenvoud de ernst van zaak. (You don’ t know why I cry) De liefde is wel aanwezig maar staat op een tweede plan. (If I sleep on the floor, will it make you love me more?) Het is vooral de onzekerheid van de zangeres die de boventoon voert. (You don’ t want me to be how they want me to be)  Het zijn al die rake cliché-zinnetjes die bij elkaar opgeteld een indringend  beeld schetsen van de adolescentenwereld.

Een heerlijke en energieke cd vol Californische zon en strandplezier. Echte ochtendmuziek, arbeidsvitaminen om de dag mee te beginnen.

 

It’s no fun… when I’m freaking out.
It’s no fun… when I’m always down.
It’s no fun… when I’m always alone.
It’s no fun… when I’m always at home.
It’s no fun… when you’r laughing at me
It’s no fun… when I’m staying up late.
It’s no fun… when you’re breaking a date.

Advertenties

From → muziek

One Comment
  1. Ha erik Tjeu en ik zij afgelopen zondag naar een optreden geweest van Alynda Lee Segarra en Sam Doores in Helmond. Bedankt voor de tip. Het was erg leuk

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: