Skip to content

Ty Segall – Twins (2012)

30/01/2013

Segall-Guitar-1024x889

Toen mijn kinderen op gitaarles zaten kon ik op hun Spaanse Esteve gitaar meespelen. Ik woonde zelfs de lessen bij tot de overvriendelijke leraar me de deur uitkeek. Daarna kocht ik mijn eigen gitaarboek van Ron en Morty Manus en betrad definitief de wonderlijke wereld van gitaar. Ik abonneerde me op de Guitarplayer. Een toonaangevende Amerikaanse gitaarglossy die gedurende 5 jaar maandelijks op de deurmat viel. Alle goden werden besproken en geïnterviewd over hun techniek en geluid. Het viel me op dat de meeste gitaristen conservatief zijn en het liefst bij de bekende merken (Fender, Gibson, Martin) van hun helden blijven.  En dat de spullen achter het geluid minstens zo belangrijk zijn als de speeltechniek en compositie.

effectboard 3

Het geluid van een elektrische gitaar wordt hoofdzakelijk bepaald door technische manipulatie. Je kunt met een effectpedaal de toon vervormen (distortion, fuzz en overdrive), de toonhoogte veranderen of vermenigvuldigen (Pitchshifter, Modulator, Octaver, Harmonizer, Vibrato, Whammy), de tijd te beïnvloeden (Delay, Echo, Looper, Reverb), frequentie gebieden te veranderen (Equalizer, Exciter, Talk box of Wahwah), de modulatie aan te passen (Feedback, Chorus, Flanger, Phaser, Ring Modulatie, Rotery) en de dynamiek uitbreiden (Booster, Compress, Noise Gate, Sustainn, Tremelo).
Het wordt nog veel spannender als je al die effecten gaat combineren en stapelen. Zo verslavend dat het gevaar dreigt om niet meer aan de muziek toe te komen. Voor ieder liedje is een andere effectcombinatie nodig. Om het juiste geluid op het podium te krijgen worden de pedalen verzameld op een effectboard en gekoppeld aan een voetschakelaar die de instellingen van liedje 1, liedje 2, liedje 3 etc. kan reproduceren.

Segall-White-FenceAl deze gedachten komen naar boven als ik luister naar Ty Segall. Ik heb hem deze zomer ontmoet op de racefiets langs het Nieuwe Meer. Dit jaar rijd ik voor het eerst met mijn Ipod en de combinatie van zon op mijn blote armen/benen en ronkende gitaren blijkt bovenwel te voldoen.  Het psychedelische Hair kwam uit in april ’12 en lukte aardig. Met distortionrock van  Slaughterhouse in juni kwam de interesse echt opzetten en het pluriforme Twins werd vervolgens een maand na uitkomen in november aangeschaft. Het gebeurt niet vaak dat een muzikant 3 cd’s in een jaar aflevert. Je zou veronderstellen dat de kwaliteit er onder lijdt. Op eerste gehoor lijkt dit ook het geval. Harde muziek wordt vaak bij oppervlakkig beluisteren ongecompliceerd en eenduidig. En garage-rock streeft dit effect misschien wel te expliciet na. Maar juist dan is aandacht essentieel om de onderliggende schoonheid te vinden. De liedjes gaan steeds meer van elkaar verschillen en flarden van de de tekst worden verstaanbaar. De herrie wordt dan pas lekker brutaal, transparant en stoer. Welke man van mijn generatie zou niet zo’n goddelijk kabaal willen veroorzaken?

Iedere decennium wordt het muziektapijt geklopt en de gitaar weer teruggeplaatst op zijn troon. In de jaren ’90 was het   de grunge van Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden. Het  ’00 decennium bracht de bluesrock van Jack White en zijn White Stripes. En nu in het  ’10 decennium is daar zomaar opeens Ty Segall met zijn noiserock.
Hij is in 1987 bij Los Angeles geboren en opereert nu vanuit San Francisco. Een energiek mannetje met een onschuldige babyface die niet in overeenstemming is met zijn productie.  Pas 25 jaar oud en nu al 10 solo albums en bij evenzoveel bands gespeeld. (o.a. The Love This, the Epsilons, The traditional Fools, Party Fowl, Sic Alps, The Perverts en the Ty Segall Band). Twins

Hij begon op 13 jarige leeftijd bij de drums, stapte 2 jaar later over naar de gitaar en op Twins zingt en bespeelt hij alle instrumenten.  Het is een van mijn weinige cd’s waarbij ik de korte duur van 35 minuten niet betreur. Hij bevat zoveel variatie als ik me maar kan wensen. Ieder liedje is alleen al geslaagd vanwege de grandioos fuzzgestoorde sologitaar. Die 12 unieke geluiden doen me denken aan de eerste cd van Van Halen (1978). Ook daar volstond het alleen maar te luisteren naar Eddie’s gitaarspel.  Maar bij Twins is naast die gitaar ook nog een grandioze psychedelische groove die de boel bij elkaar houdt.

De teksten worden vaak met een falsetstem gezongen en brengen ons weer in de richting van de Stonerrock (Queens of the Stone Age). De betekenis is lekker puberaal (there’s a problem in my brain) en voornamelijk relatie gerelateerd. Op het hoesje staan ze niet. Zou ook niet passen bij het Fuck You en de Lo-Fi instelling van Ty. Ook op internet zijn ze nog niet te vinden. (met 3 cd’s per jaar is het natuurlijk ook amper bij te houden)

De cd afbeeldingen zijn net zo vervormd als de gitaargeluiden. Alle middelen worden gebruikt om de roesvorming van de psychedelica te versterken. Wat dat betreft gaan we weer richting flowerpower. Daarmee overeenstemmend is zijn cd dankwoord aan Neil Young omdat die zich niet liet vastprikken en genreloos de muziek maakte die in hem opkwam.

Shortcuts naar geluidsvoorbeelden zijn altijd gevaarlijk omdat alle tekst snel weerloos wordt tegenover een soundscape. De confrontatie van de onvoorbereide luisteraar is te groot en de geluidskwaliteit van een computer beperkt. Ik wilde het Frank Sinatra niet aan doen maar bij Ty Segall heb ik er minder moeilijkheden mee.

Thank god for the sinners.   –    http://www.youtube.com/watch?v=EgWJNl9TZJw

Would you would you be my love?  –   http://www.youtube.com/watch?v=C9CnMV0t6YY

Ghost.   –   http://www.youtube.com/watch?v=cppefrlCNfs

Segall, Ty byAnnabelMehran

Advertenties

From → muziek

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: