Skip to content

Daniel Romano

09/03/2013
Flying Burrito Brothers

The Flying Burrito Bros

Gram Parsons (1946-1973)  is een bijna mythische figuur in de countryrock. Na zijn eigen International Submarine Band speelde hij een klein jaar bij the Byrds en stuurde ze van de folk naar de country. Hij verliet de groep samen met Chris Hillman en stichtte de Flying Burrito Bros. Hun eerste elpee The Gilded Palace of Sin (1969) is legendarisch vanwege de combinatie van duel vocals, rock en hardcore country. Bij de opnamen van de tweede elpee was hij al weer verdwenen. Hij bezocht de Rolling Stones in Zuid Frankrijk tijdens de opnamen van Exile on Mainstreet (1972) en inspireerde Keith Richard tot het schrijven van Wild Horses. Keerde vervolgens terug naar Amerika voor zijn eerste solo-elpee GP (1973) met de hotband waarvoor hij  Elvis Presley iconen James Burton & Glenn D. Hardin wist te strikken. Met de onbekende Emmelou Harris (1947) zong de hartverscheurende duetvocalen. Vlak na de opnamen van de tweede elpee Grievous Angel (1974) overleed hij op 26-jarige leeftijd aan een overdosis van alcohol en morfine. Zijn stoffelijk overschot werd tijdens het transport naar de oostkust gestolen en teruggevonden op een brandstapel in de woestijn bij Joshua Tree. Pas daarna is zijn muziek vanwege Emmelou Harris  in grotere kring bekend geworden.

Er is amper bewegend beeldmateriaal van Gram Parsons voorhanden.

http://www.youtube.com/watch?v=8NKQKu60v10

Of Cristine’s Tune van The Flying Burrito Bros:
http://www.youtube.com/watch?v=BITiY8M_oDo

 

Parsons, Gram 2

Via Gram Parsons betrad ik de wereld van de country muziek. Zijn tearjerkers waren covers van oudere country classics. Dankzij de composercredits begon ik  bij  Merle Haggard, the Louvin Brothers, de Bakerfield Sound van Buck Owens en zakte  vervolgens verder terug in de tijd naar Bob Wills, Hank Williams en Jimmy Rodgers. Country Music is voor mij een zegen vanwege de overdaad aan zingende gitaren, doorleefde stemmen en storybookteksten. Heel jammer dat het een ongedeeld genoegen is. Eén steelguitar is meestal voldoende om bij de onwelwillenden de oren voorgoed te sluiten voor een onbevooroordeelde luisterpoging.

Regelmatig kan ik mijn verzameling Country met nieuw materiaal aanvullen. In Amerika blijft het genre onvoorstelbaar populair. Het vervult daar de rol van het levenslied. Wij Europeanen kiezen meer voor Alternatieve /Traditional Country terwijl in Amerika de  Pop/Glam Country uit Nashville populair is. Er komen erg veel nieuwe C&W elpees uit, het is big business  (Garth Brook verkocht in de VS 115.000.000 cd’s).  Muzikaal is het allemaal perfect voor elkaar. Misschien juist daardoor lukt het er maar een paar zich bij mij te onderscheiden. De laatste was Brad Paisley die 2 jaar geleden via de jaarlijstjes van Time Magazine boven kwam drijven.

Romano, Daniel 1

En dan nu in 2013 stapt Daniel Romano (1985 Canada) heerlijk onverwacht via Popmatters.com bij mij binnen. Zijn derde cd Come cry with me (2013) is bijna de overtreffende trap van country. Alle clichés worden schaamteloos uit de kast gehaald en de tempi tergend vertraagd tot het liedje dreigt stil te vallen. Maar de stem is het meest bijzondere facet van de cd.  Het is even schrikken maar er lijkt sprake te zijn van een reïncarnatie van Gram Parsons. Niet in ieder liedje maar wel op het grootste deel zingt hij met Parsons intonatie en tragische countrytear. Het kan eigenlijk niet dat  twee zangstemmen zo op elkaar lijken. Op de tweede cd was het ook nog niet zo ver. Maar nu op mijn eerste en zijn derde cd vond Gram Parsons de tijd om toe te treden. Het is voor mij merkbaar genoegen om zo’n toegevoegde waarde erbij te krijgen. (Anders had ik de cd mogelijk maar een keer beluisterd en niet gekocht.)

In eerste instantie moet ik mezelf best wel een beetje over de clichématige country geluiden heentrekken. De teksten zijn netjes verhalend maar ook wel weer een beetje voorspelbaar. De rijmwoorden kun je lang van te voren aan horen komen. Dit is zeker al eens beter gedaan door bijvoorbeeld Merle Haggard (die in de toekomst ook nog wel eens geblogt gaat worden). Maar juist in de country zowel als in het levenslied zijn de clichés belangrijke stijlmiddelen om de boodschap over te brengen. Waarom zou je vernieuwen om het vernieuwen? Daarbij blijf ik de muziek om de een of andere reden doordraaien. Alsof er een verslavend element met helende bestanddelen in Romanos tranen zit. Het is wel een beetje jammer dat hij nog leeft en al 28 is. Nu al overleeft hij Gram Parsons met 3 jaar. Voor de legendevorming  moet hij opschieten. Parsons is dus niet meer te kloppen. Maar bij Hank Williams (1923-1953) en Jimmie Rodgers (1897-1933) zijn er nog mogelijkheden. Toch is het belangrijkst dat hij de fakkel van de country brandend houdt.

They say time can take the pain away, because time changes everything.
But time forgot to change my heart. Yes time forgot to change my heart.

De cd heet niet voor niets Come cry with me. De teksten zijn heerlijk zoet en somber. Van een verheffende droefheid die eenvoudig deelbaar is en niet tot in de pijn doorsteekt. Een ellende waar je je goed bij gaat voelen.

Please put my heart where no one else will find it 
I don’t want it in my chest if you don’t want it in your hands 
And please sell my ring to the pawnshop on the corner
Spend the money on a love that you can stand 

Or you could find a place where it never can be traced
It can’t see the light of day or get in anybody’s way
So please put my heart Where no one else will find it
I got no use for it Now that you’re gone

And please tell the sun not to shine over my shoulder
I don’t wanna see the light if it isn’t in your eyes
And please tell the rain it can pour on me for hours
And cover up all the tears that I’ve cried

If you ever change your mind and try me one more time
There’ll be nothing left of me but a faded memory
So please put my heart where no one else will find it
Not even you, or the love we once knew.

https://www.youtube.com/watch?v=OkyBzKsCZxk

https://www.youtube.com/watch?v=k_wrUDb0Fb8

????????

Advertisements

From → muziek

One Comment
  1. margo grootveld permalink

    Slow tempo country, heerlijke mijmer muziek.

    Erik, je pakkenede tekst, maakte me nieuwsgierig. X.M.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: