Skip to content

Pokey LaFarge – Pokey LaFarge – 2013

02/10/2013

The devil ain’t lazy, the devil ain’t lazy, he works 24 hours a day.
Runs around with sticks and stones, passes out his moans and groans
He likes to see us fight and fuss, makes us mean enough to cuss, then he blames it all on us,
He travels like a lightnin streak, and strikes from town to town
and if he gets you when youre weak, hell tear your playhouse down

He tells us he wont hurt a fly, then he makes us steal and lie, keeps us sinnin til we die
Tells us how to find success, he knows well wind up in distress, the de-vil is an aw-ful mess
He likes to see things scorch and burn. so dont make no excuse, if he catches you hell turn you anyway but loose
So if ya think youre strong and brave, smart enough to not behave, you’ve got one foot in the grave
The devil ain’t lazy, the devil ain’t lazy, he works 24 hours a day.

The devil ain’t lazy is in 1947 geschreven door Fred Rose (1897-1954), meteen opgenomen door Bob Will & his Texas Playboys en in 2013 het enige niet zelfgeschreven liedje op de cd Pokey laFarge van Pokey LaFarge:  http://www.youtube.com/watch?v=6ksK1bWGufo

pokeyPokey LaFarge is 1983 in Illinois geboren met de naam Andrew Heissler. Zijn moeder spoorde hem tot haast aan met de bijnaam Pokey. Hijzelf voegde er de Frans klinkende achternaam LaFarge aan toe om qua sfeer aan te sluiten op zijn muzikale thuisland dat zomaar in Louisiana zou kunnen liggen. Zijn muziek heeft een groot American/Roots gehalte.
Pokey begint als solo-artiest en neemt 2 elpees op. In 2009 breidt hij uit naar een band en wordt The South City Three. Na 3 cd’s vraagt Jack White in 2012 of ze een bijdrage willen leveren aan zijn Blunderbuss cd. Het wordt de begeleiding van het nummer I Guess I Should Go To Sleep. Later dat jaar zijn ze de openingsact van White’s Amerikaanse en Canadese tour. In 2013 tekent de band onder de naam Pokey LaFarge bij White’s Third Man Records en komt de cd Pokey LaFarge uit.  De labelswitch is een goede zet want de naam Jack White bewerkt de cross-over naar de algemene muziek.

PokeyLaFarge1400x1400.1200x1200-75

De cd Pokey LaFarge is een staalkaart van old-time pre-war Americana. We horen hot swing, western swing, swing jazz, country&western en folkluisterliedjes. De verschillende stijlen sluiten naadloos op elkaar aan en worden bijeengehouden door Pokeys enerverende stem en strakke gitaarritme. Het is de muziek van het zuiden van Noord Amerika die door zijn naam en foto worden uitgestraald. Gelukkig is het geen stoffig restauratiewerk en blijven de liedjes vol eigentijdse dynamiek en urgentie. Onvoorstelbaar hoe virtuoos de hoge en strakke tempi met kinderlijk eenvoud worden gespeeld. Niet opgenomen in het Las Vegas van Jack White label maar in een meer passende atmosfeer van Hendersonville TN en St. Louis. Pokey heeft 11 van de 12 liedjes zelfgeschreven en produceert samen met Ketch Secor (van de Old Crow Medicine Show). Zijn gevoelig vibrerende stem wordt prachtig ingebed in de akoestische setting van snaar- en blaasinstumenten. Maar ook in beeld kan hij mijn gevoelige snaar raken met zijn ouderwetse sentimenten.

Pokeys muziek brengt voor mij een woud aan associaties tot leven. Het zijn de klassiekers die mijn standaard repertoire en referentiekader vormen. Een groot voordeel van een cd-kast tegenover streaming / digitaal is toch wel dat de muziek daar tastbaar blijft en is voorzien van een afbeelding.  En omdat de selectie in het verleden is gemaakt kan vervolgens alleen nog maar verdieping plaatsvinden.

Bob Wills

Bob Wills and his Texas Playboys
Bob Wills (1905-1975) was de koning van de western swing. Hij kwam uit Texas en vormde in 1934 zijn Texas Playboys. Voor bijna alle instrumenten was een plek ingeruimd: zijn eigen viool, gitaar, steelguitar, piano, drums, bas en blazers. De muziek was hoofdzakelijk  dansmuziek voor feesten en partijen. Niet alleen alle muziekinstrumenten waren aanwezig. ook alle muzieksoorten zijn voorhanden en worden gemengd tot één muziekstijl: westernswing.  De country, folk, jazz, close harmony en Duitse volksliedjes werden door de strakke ritmes omgetoverd tot dansmuziek. Zijn bekendste liedje was San Antone Rose dat in 1939 2 miljoen platen verkocht en mijn blog van 24/04/2011 met 20 liefdesliedjes haalde.

Groot voordeel van de digitale revolutie is dat we nu de originele beelden kunnen aanschouwen en zien hoe Bob Wills met zijn aanmoedigende ‘hollers’ zijn bandmaten aanspoort.

San Antone Rose : http://www.youtube.com/watch?v=0C08jmN1sM8

Jimmie Rodgers

Jimmie Rodgers (1897-1933) was de eerste country superster en stond bekend als “The Singing Brakeman” en “The Blue Yodeler”. Hij groeide op in Mississippi en ging al op zeer jonge leeftijd aan het werk aan de spoorlijnen. Hij kreeg echter tuberculose, moest stoppen en reageerde op dezelfde advertentie als de Carter Family en mocht in 1927 zijn eerste plaat opnemen. In de 6 jaar die hem restten nam hij 113 hoofdzakelijk zelfgeschreven liedjes op. Zijn stem en gitaarspel hebben een presentie die moeiteloos de kleine eeuw overstijgen. In wezen wordt Rodgers alleen maar vanwege zijn huidskleur bij het countrykamp ingedeeld. Zijn jodels zijn vergelijkbaar met de de kreunen uit de blues. Hij heeft 12 versies van de Blue Yodel geschreven en de eerste is het meest bekend:

T for Texas, T for Tennesee, T for Thelma,
That gal made a wreck out of me.

If you don’t want me mama, You sure don’t have to stall,
‘Cause I can get more women, Than a passenger train can haul.

I’m gonna buy me a pistol, Just as long as I’m tall,
I’m gonna shoot poor Thelma, Just to see her jump and fall.

I’m gonna buy me a shotgun, With a great long shiny barrel,
I’m gonna shoot that rounder, That stole my gal.

Rather drink muddy water, Sleep in a hollow log
Than to be in Atlanta, Treated like a dirty dog.

Gelukkig heeft hij nog net de geluidsfilm meegemaakt:   http://www.youtube.com/watch?v=qEIBmGZxAhg

Django_Reinhardt_(Gottlieb_07301)

Django Reinhardt  (1910 – 1953) was een Belgische zigeuner die als Sinti gitarist de uitvinder werd van de gipsy jazz. Daarmee komt zeker in aanmerking voor het lijstje van beste gitaristen aller tijden. In 1928 raakte hij bij een brand in zijn woonwagen zwaar gewond en hield er een een misvormde pink en ringvinger aan zijn linkerhand aan over. Tegen de verwachting in bleef hij gitaarspelen en ontmoette  in 1934 in Parijs de Franse violist Stéphane Grappelli. Samen richtten het Quintette du Hot Club de France op.  Hun succes waaide spoedig via de de Amerikaanse soldaten over naar Amerika. Zijn Manouche stijl was snel en ontspannen tegelijk. Hij speelde en componeerde bij ear en kon geen muziekschrift lezen. Na zijn dood werd hij grotendeels vergeten vanwege de aandacht voor elektrische gitaren. Pas in de jaren zestig liftte hij mee met de akoestische folkbeweging en ontstond zijn huidige status als gitaarvirtuoos.

In het filmpje zijn de vingers van zijn rechterhand solidair met hun ongelukkige soortgenoten: http://www.youtube.com/watch?v=aQVVD0b-wBg

Mijn blog over Jack White en Blunderbuss:    https://erikgveld.wordpress.com/2012/05/16/jack-white/

Advertenties

From → muziek

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: