Skip to content

Valerie June – Pushing against a stone – 2013

15/02/2014

valerie-june-pushin-against-a-stone

Valerie June gaf in de zomer van 2013 haar eerste officiële cd Pushing against a stone uit.  De mp3 download krijgt op de fiets zijn eerste luisterbeurt. Mijn reactie is lauw: wel aardig maar toch niet bijzonder genoeg om aan te schaffen. De cd zakt vervolgens kopje onder in het grote aanbod en komt pas bij de jaarlijstjes weer bovendrijven. Valerie is vooral bij Popmatters aan de orde en een bekende Nederlander laat haar naam vallen bij DWDD. De download keert terug op mijn Ipod voor een nieuwe kans. Dit keer is er minder concurrentie. Ik koop de cd vanwege het mooie hoesje en om een aandenken aan het muziekjaar 2013 te hebben. Pas als hij eindelijk na 4 weken (helemaal vanuit Hongkong) op de mat valt komt er vaart in de verwerking. Een cd blijft opvallender naast de cd speler liggen dan een onzichtbaar op de harde schijf gekopieerde bestand. In het kleine jaarstapeltje komt Valerie steeds weer in zicht. Langzaam maar zeker gaat ze deel uitmaken van de verzameling. Als ik mijmer over mijn 101ste blog wint ze het van een tweede stukje over My Darling Clementine. Het wordt hoog tijd dat ik meer leer over Valerie June en aldoende haar muziek beter kan plaatsen.

June Valerie

Valerie June is in 1982 in Jackson Tennessee geboren als Valerie June Hockett. Ze verhuist in 2000 naar Memphis Tennessee waar ze met haar man zingt in het duo Bella Sun. Na een echtscheiding gaat ze door als solo-artiest en geeft in eigen beheer 3 elpees uit. In 2011 verhuist ze naar Williamsburg Brooklyn NY en komt via via in contact met Dan Auerbach van de Black Keys. De samenwerking is vruchtbaar. Ze schrijven, musiceren en produceren in juli 2011 de cd Pushing against a stone. Het is onduidelijk waarom hij pas 2 jaar later in 2013 wordt uitgegeven.

Valerie noemt haar mix van country, blues, gospel, soul en Appalachian folk “organic moonshine roots music”. Een mooie term die haar bevrijdt van veel uitleg en discussie. Voor mij zit haar muziek nog het dichtst bij de folkblues. Het zijn geen vrolijke thema’s die ze aansnijdt. Haar liedjes klinken zo ouderwets en origineel dat ik er van opkijk dat 10 van de 11 liedjes zelfgeschreven zijn. In de wereld van de Americana is ouderwets nog een compliment. Men wil zo dicht bij de roots van de muziek uitkomen. Dat lukt Valery heel goed met Somebody to love. (niet te verwarren met de Queen variant)

Well, if you’re tired and feelin’ so lonely, you wake up at night thinking that only if you had somebody, somebody to love. 
Did they tell you, there are plenty of fish in the sea, but you’re drowning and cold and you’re feelin’ empty, 
Looking for somebody I’ll be somebody Somebody to love.
Are you watching the moon risin’ , in the darkest of night, battered and broken, ‘cause you know it ain’t right.
‘Cause you ain’t got nobody, You ain’t got nobody, you ain’t got nobody.
I’ll be somebody, If you need somebody, I’ll be somebody, Somebody to love.

Kijk en luister  op youtube: http://www.youtube.com/watch?v=NevogZ_6Pls

June, Valerie_2_credit__20130506_110103

Je zal het niet zo snel aan haar uiterlijk afleiden maar Valerie June is toch wel een echte droefsnoet. Vooral haar dreadlocks blijven verbazen en leiden alle aandacht af van de werkelijke boodschap. Ze draagt een groot persoonlijk en sociaal leed met zich mee. Het is de pijn van de grote folk- en bluesartiesten. “I feel I’ve spent my life pushing against a stone. And the jobs I’ve had have been fitting for getting a true feel for how the traditional artists I loved came home after a hard day to sit on the porch and play tunes until bedtime.”
Ze vat het treffend samen in de titelsong van haar cd.

Bleeding blazing hot, hot as the sun, fortune teller told a tale of things to be done.
Been pushin’ my weight up against a stone and I believe to my soul it’s time to move on.
There you go, there you go, try to fill all the space in your hollow hearted soul.
Carry on, carry on, try to fill all the space, pushin’ up against the stone.
Dealin’ on the devils’ dime and other people’s time, patient preacher told a tale of souls lost to be won.
With all of the glory, with all of the fame, at the deepest shade, It’s all colored the same.

Voor de muziek&beelden: http://www.youtube.com/watch?v=F1JAciy0mHQ

Probleem met filmpjes is echter dat er vervolgens alle woorden overbodig worden. Ik kan dus niet anders dan alleen nog maar attenderen op het geluid van de prachtige gitaar van Dan Auerbach.

black-keys-dan-auerbach-patrick-carney-by-Danny-Clinch-via-warner-bros-records

Dan Auerbach (1979) stichtte in 2001 met Patrick Carney The Black Keys.  Het is een duo-band van gitaar en drums.  Gelijk aan en mogelijk naar voorbeeld van de White Stripes van Jack en Meg White. De bandnaam lijkt ook bedacht als een spiegelbeeld. Maar wat betreft de inspiratie zijn ze gelijkgestemd in hun voorkeur voor de Amerikaanse folkblues. Dan Auerbach noemt Junior Kimbrough als het grote voorbeeld en Jack White kiest voor Son House. Beiden vertalen de akoestische folkblues naar een elektrische cityblues met mooi ruig overstuurde gitaren. Jack White speelt melodieus en direct, Auerbach is veel meer gruizig en loom. Maar allebei zijn ze als balsem voor het oor.
The Black Keys maakten 9 cd’s waarvan ik in 2008 de vijfde heb gekocht: Attack & Release. Die aankoop beperkt mijn voorkeur tot een eerder gemaakte selectie. Ik weet dat ook de andere cd’s heel mooi zullen zijn en dat El Camino zelfs een cd van het jaar geworden, maar realiseer ook dat het meer van hetzelfde zal zijn. Dus beter een keer diep gaan dan vaker aan de oppervlakte blijven.
De teksten zijn heel mooi somber en melancholiek zoals in Lies:

You said the moon was ours, to hell with the day, the sunlight is only gonna take love away.
Raise up suspicions and alibis, But I can see through tear-blinded eyes.

Lies, lies, lies, Oh, lies, Da da da da da, Oh~oh~oh.
I got a stone where my heart should be, And nothin’ I do will make you love me.
I’ll leave this town break all my ties, There’d be no more use for any disguise.
Lies, lies, lies, Oh, lies, Da da da da da, Oh~oh~oh.
I wanna die without pain, All this deception I just can’t maintain.
The sun, moon, stars in the sky, It’d hurt me too bad if you said goodbye.
Lies, lies, lies, Oh, lies, Da da da da da, Oh~oh~oh

Zie Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=_LWBt9TVxOY

auerbach, dan 2

Dan Auerbach heeft in 2009 ook een solo elpee gemaakt: Keep it hid. De muziek is intiemer en hij komt daar nog het dichtst in de buurt van Valerie June. Zijn stem is nog holler en wanhopiger dan bij de Black Keys. De teksten druipen natuurlijk opnieuw van tegenspoed en ellende.
Zoals in Trouble weighs a ton:

What’s wrong, dear brother? Have you lost your faith? Don’t you remember a better place?
Needles and things, done you in Like the setting sun, Oh, dear brother, trouble weighs a ton.
What’s wrong, dear sister? Did your world fall down? Men misuse you and push you around.
Same story dear, year after year, Pathetic men will run, Oh, dear sister, trouble weighs a ton.
Trouble in the air, Trouble all I see, Does anybody care, Trouble killin’ me, Whoa, it’s killin’ me.
What’s wrong, dear mother? Has your child disobeyed? Left you hurtin’ in so many ways.
What once was sweet, the sorrow and greet, Cannot be undone, Oh, dear mother, trouble weighs a ton.

Een uitgeklede versie staat op Youtube:   http://www.youtube.com/watch?v=fMvWo6KxKeQ

June, Valerie - image-18958-full

Tot slot nog één kenmerkend filmpje van Valerie: Working Mans Blues:    http://www.youtube.com/watch?v=8ywuF-N8xXQ

Advertenties

From → muziek

One Comment
  1. Hetty permalink

    Hoi Erik, ik kan me jouw eerste reactie op Valerie June heel goed voorstellen.Het is niet gelijk een innemende stem, maar na het horen en zien van Rain Dance werd ik toch wel geraakt door haar directe manier van zingen. Geen gekweel, dat is verfrissend! Juist een beetje een schelle stem á la Willy Nelson.
    Ik zal niet meteen overgaan tot de aanschaf van een cd, maar ik vind het wel heel leuk om kennis met haar stem te hebben gemaakt. Die prachtige Medusa haarstrengen alleen al, wat een prachtige vrouw!
    En ik had je al veel eerder eens willeb zeggen dat ik je mening over Jake Bugg ook deel. Die stem vergeet je ook nooit meer…
    Groetjes,
    Hetty

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: