Skip to content

Blues Pills – Blues Pills – 2014

05/09/2014

Blues Pills2014b

 

Gelukkig kan nieuwe muziek zonder te vernieuwen toch origineel zijn. Het liefst beluister ik een genre met de originele en eerste vertolkers.  Maar er zijn natuurlijk geen regels en ieder nieuw bandje kan de uitzondering zijn.  Je leest erover in de krant en luistert een eerste keer op de fiets. Je hebt er totaal geen beeld bij en bent benieuwd hoe de zangeres er uit zal zien. Dat uiterlijk valt bij Blues Pills een beetje tegen. De haren van de heren en de jurken van de dame passen niet bij het geluid. Je ziet Europese gothic terwijl je Amerikaanse stonerrock hoort. Daarbij lachen ze zo vriendelijk dat ze zomaar van een evangelische landdag komen. Dit zijn zeker geen Noorse blackmetal duivelaanbidders of duistere deathmetal grunters. Ze lijken meer uit het kamp van onze Within Temptation met hun symphonic metal. Maar als je de haarlengte halveert kunnen ze ook uitgroeien tot een nieuwe Fleetwood Mac (van Peter Green), Cream of Jimi Hendrix. Dat uiterlijk bedriegt want hun muziek bevindt zich op het overgangsgebied van bluesrock naar heavy metal. Dus ergens halverwege Led Zeppelin en Metallica. Vooral de gitaarsolo’s lijken zo afkomstig van de gitaargoden (Clapton, Page, Gallagher en Hendrix) van weleer. Ze overstijgen de genres en spreken een breed publiek aan.

De wereld oriënteert zich steeds meer internationaal en Blues Pills is een goed voorbeeld. De halfbroers Zack Anderson (bas) en Cory Berry (drums) komen uit Iowa, USA. Ze ontmoeten in 2011  de Zweedse zangeres Elin Larsson in Californië. Dankzij een demo op Youtube krijgen ze bekendheid. Na een platencontract touren ze door Spanje en vestigen zich vervolgens in Örebro, Zweden. Op een volgende tour door Frankrijk ontmoeten ze in 2012 de 16-jarige Franse gitarist Dorian Sorriaux. Ook hij verhuist naar Zweden en ze noemen hun band Blues Pills naar de gelijknamige muziekblog die gewijd is aan de underground muziek van de jaren 60/70. Zeer onlangs, dus na de cd, maakt drummer Cory Berry plaats voor André Kvarnström.

bluespills-wallpaper01

Een van de redenen tot aankoop van de cd was de uitgave in digipack. Voor een luttele €2,- extra krijg je naast de cd een dvd met beelden van de band in concert. Meestal bekijk je zo’n optreden maar eenmaal. Storend is de lange jurk die Elin draagt. Je denkt in opnieuw aan de gothic fairytale meisjes. Voortschrijdend inzicht maakt het veel meer een flower power hippie jurk uit de jaren 60.

1968 Clapton-Gibson SG Marijke

Claptons Gibson SG uit 1968

Een onverwacht genoegen is het kenmerkende artwork op het hoesje door Marijke Koger-Dunham.  Zij blijkt een Amsterdamse kunstenares die haar leeftijd ouderwets goed heeft afgeschermd. Ze werd begin jaren zestig in Amsterdam beroemd met haar naakte bodyart. Vervolgens verhuist ze naar Londen. Ze versiert de Gibson SG van Eric Clapton, en John Lennons piano en beschildert de muren in het huis van George Harrison .
Zo rond 1970 vertrekt ze definitief naar Amerika. Het is moeilijk voor te stellen dat ze nog steeds actief is en open staat voor een nieuwe band als Blues Pills.  Heel knap van hen om op zo’n originele manier hun muzikale wortels bloot te leggen. Elin Larrson  met flowerpowerjurk wordt nu een reïncarnatie van Grace Slick (Jefferson Airplane) of Janis Joplin.

Maar ook de cd wordt nu veel meer beluisteren met jaren 60 oren beluistert. Op mijn leeftijd is waarnemen zonder vooroordeel bijna onmogelijk. Altijd zoekt de muziek het kader van referenties waarin het geplaatst kan worden.

De band staat onder contract bij Nuclear Blast,  het grootste onafhankelijke metal label ter wereld.  De producer is de Zweed Don Alsterberg.  Hij blijkt ook met Graveyard te werken.  Opnieuw bemerk ik een vooroordeel dat onuitroeibaar is. De zware gitaarmuziek die ik veronderstelde in de swamps van Louisiana of  de desert van Californië blijkt gewoon uit het koele en opgeruimde Zweden te komen. Ik weet dat je muziek als muziek moet beoordelen maar kan het blijkbaar gewoon niet laten. Net zoals Cuby van the Blizzards. Hoe doorleefd hij zijn blues ook zingt vanwege zijn Drentse achtergrond  zal hij het nooit halen bij Muddy Waters waar je de Mississippi delta en Chicago door heen hoort.

Blues Pills

Zangeres Elin Larsson geeft de bluesrock met haar zang een stevige lading. Ze heeft geen grote stem maar kan heel goed zingen. Net als Beyonce  kan ze prachtig tegen haar vocale grenzen aanzingen. Haar teksten winnen daardoor aan inhoud en persoonlijkheid en zelfs de clichés gaan er werkelijk toe doen. Ze schrijft ze zelf en houdt zich ver van de occulte teksten van haar Scandinavische tijdgenoten. Het is stevige blues-taal vol pijn en teleurstelling. Ze zouden net zo goed door een man geschreven kunnen zijn.

Oh, devil man, Oh, devil man
You’ve got money in your pocket, you’ve got blackness in your soul
Oh, devil man, Oh, devil man
You think you’ve got the answer,  But you would never know
Oh, devil man, Oh, devil man
You take diamonds you’ve been given,  And you turn them into coal
Oh, devil man, Oh, devil man
You ain’t got no reason , and your heart’s a dirty hole
Oh devil man, Oh, devil man,
Your feeble mind is wicked, You’re never gonna learn
Oh, devil man, Oh, devil man,
To late to be forgiven, You’ve got what you deserved
Oh, devil man, Oh, devil man,
There’s evil, evil inside of you growing, Evil, evil inside of you showing, Evil, evil inside of you glowing
Evil, you’re such a devil man
Oh, devil man, Oh, devil man,
To late to be forgiven, Your soul is gonna burn,
Oh, devil man, Oh, devil man,

Je vraagt je wel af wat Elin Larsson allemaal heeft meegemaakt.

If i could do it i would not change myself
there’s no easy way, got nothing left to say
when there is no relief, no hope for me, no signs
your words keep breaking me, they’re only hurtful lies

Black Smoke
Gallons of water was flowing And people were floating up to the air
Death came up with his black robe on And took all the sinners to hell

Is there nothing left to see? Have we ever been? Is this a dream? Or a haunting in my sleep?

Sixteen demons Haunt me in my sleep
Never leave me  A moment of peace
Sixteen reasons I never know who I am
I just keep wondering And drifting alone

All of the forests were burning And black smoke was rising up through the air
God came down with his white beard long And damned all the sinners who dared

A thousand thoughts Going through my mind
Dreams I once had I left behind 
I’ve got an angel Knocking at my door
Accept and let go I wave goodbye to my soul

 

Blues_Pills_-_Dorian_Sorriaux_-_2014_-_02

Minstens zo belangrijk voor Blues Pills is gitarist Dorian Sorriaux. Toen hij op zijn 5de ZZ Top hoorde spelen was zijn voorkeur duidelijk. Met 9 begon hij als alle Europese jongeren met de klassieke gitaar. Leuk om te vernemen dat vervolgens zijn inspiraties daadwerkelijk  Rory Gallagher, Paul Kossof (Free) en Peter Green waren. Met 14 kwamen de bandjes en hij speelde met 16 in het voorprogramma van de Blues Pills leden. Hij probeert nog steeds naast de muziek  met zelfstudie zijn school af te maken. Je ziet hem bij ieder optreden met een andere gitaar maar de jaren 60 Gibson SG is favoriet. Uit de gitaardemo  blijkt zijn virtuositeit en spelplezier. Achteloos speelt hij in 2:30 minuut meer noten dan ik in een uur. Maar ook als ritme gitarist kan hij op de achtergrond prachtig sputteren, stotteren, smachten en zingen. Het is volstrekt onvoorspelbaar tot welke hoogten dit wonderkind zal reiken.

 

Blues Pills
Advertisements

From → muziek

One Comment

Trackbacks & Pingbacks

  1. 2014 in muziek | Ontknoping

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: