Skip to content

Ontknopingsmuziek 1 – 5

20/10/2014

Strauss Alpensymfonie

Richard Strauss – Eine Alpensinfonie – 1915

Als een impressionist schildert Richard Strauss (1864-1949) zijn majestueuze bergen. In weergaloze streken beeldt hij de anatomie van het Alpenlandschap uit met het bijbehorende klimaat. Programmatische muziek is nooit zo beeldend geweest. Je hebt het cd-boekje er amper bij nodig om te weten op welk plek van de wandeling je jezelf bevindt. Persoonlijke beelden en indrukken van bergwandelingen komen automatisch bovendrijven.

1. Nacht – 2. Sonnenaufgang – 3. Der Anstieg – 4. Eintritt in den Wald – Wanderung neben dem Bache – 5. Am Wasserfall – 6. Erscheinung – 7. Auf blumigen Wiesen – 8. Auf der Alm – 9. Durch Dickicht und Gestrüpp auf Irrwegen – 10. Auf dem Gletscher – 11. Gefahrvolle Augenblicke – 12. Auf dem Gipfel – 13. Vision – 14. Nebel steigen auf – 15. Die Sonne verdüstert sich allmählich – 16. Elegie – 17. Stille vor dem Sturm – 18. Gewitter und Sturm, Abstieg – 19. Sonnenuntergang – 20. Ausklang – 21. Nacht.

Strauss schreef de muziek voor de Alpensymfonie in zijn vakantievilla in Garmisch in de Beierse Alpen. Hij gebruikte de grootst mogelijk symfonie-orkest bezetting. De minimale bezetting was voor 107 muzikanten, gewenst 127 en optimaal 137. Dan is het ook niet vreemd dat hij 100 dagen bezig was met het uitschrijven van de orkestpartituur. Maar hij was die grote muziekstukken natuurlijk wel gewend. Zijn opera’s zullen nog veel meer arbeid gevraagd hebben.
Heel jammer dat hij later in de Nazi-regering voor korte tijd minister van muziek is geworden. Was het een naïeve poging om zich voor de muziek in te kunnen blijven zetten?

In the wee small hours  Frank Sinatra – In the wee small hours – 1955

In the wee small hours of the morning, While the whole wide world is fast asleep, You lie awake and think about the girl, And never, ever think of counting sheep.
When your lonely heart has learned its lesson, You’d be hers if only she would call, In the wee small hours of the morning, That’s the time you miss her most of all.

De teksten van het titelnummer en de afbeelding op de hoes zijn afdoende om de desolate sfeer van dit Capitol concept album te duiden. Sinatra staat in een nachtelijke straat te peinzen over verlatenheid en verloren liefde. Men zegt dat de melancholieke stemming van het album het gevolg is van het vertrek van Ava Gardner. Zijn tweede echtgenote en de liefde van zijn leven die niet als gewoonlijk volledig voor hem viel en er vandoor ging. We beleven met Sinatra alle facetten van gebroken harten en verlangende liefde steeds weer als voor de eerste keer. Het is zijn derde Capitol elpee en het eerste echte concept album dat de nieuwe kansen van het nieuwe  langspeelmedium volledig benut. De stemming wordt nergens gebroken en de golvende orkestarrangementen van Nelson Riddle stromen als een warm bad langs de desolate vocalen die nergens wanhopig worden. Want het lukt Sinatra om bij alle liedjes zijn melancholische kwetsbaarheid met warmte en optimisme omhullen. Zoals uit de teksten blijk is hij ook wel een beetje glad to be unhappy. Hij wacht geduldig zijn kans af en will be around when he’s gone.

De titels van de liedjes zeggen genoeg: I get along without you very well;  Can’t we be friends; Last night when we were young; I see your face before me; It never entered my mind, Dancing on the ceiling, I’ll never be the same.
Wat is het toch heerlijk om je samen met Sinatra droevig te voelen.

KindofBlueAlbum

Miles Davis – Kind of Blue – 1959
Op 2 maart en 22 april heeft Miles Davis in New York zijn bekendste elpee opgenomen en de liedjes in een take op de band gezet. Hij creëerde het impressionisme in de jazzmuziek. Misschien was het een voordeel dat hij geen groot technicus was. Hij verliet de razend ingewikkelde bebop jazz en hield het simpel. Vlak voor de opnames schreef hij de thema’s en schema’s waarmee de musici aan de slag gingen. Door die vluchtige ervaring van de improvisatie werden ineens diepere gevoelens in muziek uitgedrukt. Miles lijkt met Kind of Blue de jazz voorbij te zijn. Hij heeft zijn muziek genreloos gemaakt. Het enige jazzy dat er aanhangt zijn de blaasinstrumenten en de zwarte huidskleur (m.u.v. Bill Evans) van de musici. Het is een van de meest invloedrijke albums ooit geworden en favoriet van kenners en leken. Zelfs Duane Allman heeft de plaat stukgedraaid. Het sextet is met de jaren uitgegroeid tot een sterrencast: Miles Davis – trompet, John Coltrane – tenor sax, Julian Cannonball Adderley – alt sax, Bill Evans – piano, Paul Chambers – Bas en Jimmy Cobb – drums. Wie is er niet gevoelig voor zo’n ontspannen manier van musiceren. Het lijkt wel dat The birth of the cool  (1957) naar een meer universele versie is vertaald.

Low David Bowie

 David Bowie – Low – 1977

Low  was voor Heroes en Lodger het eerste album van Bowies Berlijn Trilogie. De muziek is ten dele gemaakt voor zijn speelfilm The Man who fell to earth (Nicolas Roeg 1976). Maar Roeg vond de muziek niet toepasselijk en alleen de hoesfoto bleef over als herinnering aan de film. Delen van de muziek werden in Frankrijk omgebouwd voor Low. Bowie verhuisde daarna van Los Angeles naar het anonieme Berlijn om de roem en zijn cocaïne verslaving te ontvluchten. Producer Tony Visconti onthult dat de titel Low slaat op Bowies state of mind tijdens dit ontwenningsproces. De elpee experimenteert verder op het toch al dwarse Station to Station (1976). Voor mij wordt de muziek pas na 37 jaar urgent nu het nieuwe en grensverleggende eraf is. De opbouw is nog typisch voor een vinyl elpee met 2 kanten. De rock georiënteerde en van vocalen voorziene eerste kant en de meer instrumentele soundscapes van kant 2. De inbreng van Brian Eno zal wel bepalender zijn geweest dan die van Tony Visconti die meer geluidstechnicus was. En wat een genot om het brutale gitaarspel van Carlos Aloman te volgen. (Always driving the same car).

Mike Farris - Salvation In Lights - Front

Mike Farris- Salvation in Lights – 2007

Salvation in Lights is  de tweede cd van Mike Farris (1968). Hij kwam volkomen uit het niets via het Time jaarlijstje van 2007 tot mij. Farris valt blijkbaar volkomen buiten onze Europese muziekscope. Blanke soulzangers zingen anders dan zwarte. Het lijkt of hun leed nog groter is. Zij missen mogelijk de eeuwenlang doorstane ervaring van ellende die gelatenheid brengt. De blanken hebben in white trash kringen ook hun blues maar behoren in het grote plaatje toch steeds tot de bovenliggende partij. En ellende heeft Farris voldoende in gebroken gezinnen, drugs en alcohol gevonden. Hij heeft geen grote stem maar er zit zoveel venijn in dat hij met gemak door de overtallige begeleiding heen snijdt. De soul op Salvation in Lights bestaat uit 2 delen gospel en 1 deel blues. Die blues heeft Farris geleerd toen hij na overlijden van Stevie Ray Vaughn leadzanger werd van Double Trouble. De gospel is heerlijk vet en wordt dik aangezet met hoorns en deinende zangeressen. Het geheel is prachtig in Nashville geproduceerd door Matt Martone met deels standards en deels zelfgeschreven originals. We horen een overtuigd gelovige wiens persoonlijke Salvation plaats vond toen hij op een begrafenis van een vriend de alcohol afzwoer en God omarmde. Het grootste compliment dat je hem kunt maken is dat zijn studio uitvoering van A change is gonna come beter is dan het origineel van Sam Cooke. Live is de strijd onbeslist. http://www.youtube.com/watch?v=7vEB93i0K3s

Advertisements

From → muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: