Skip to content

I’d rather go blind. (1967 – Jordan / Foster)

30/10/2014

James, Etta -The-Essential-Modern-Records-Collection-cover-art

Something told me it was over
When I saw you and her talking
Something deep down in my soul said, “Cry girl”
When I saw you and that girl, walking

I would rather, I would rather go blind boy
Than to see you, walk away from me
So you see I love you so much
That I don’t want to watch you leave me baby
Most of all, I just don’t, I just don’t want to be free

I was just, I was just, I was just sitting here thinking
Of your kisses and your warm embrace
When the reflection in the glass that I held to my lips
Revealed the tears that was on my face

And baby, baby, I would rather, I would rather be blind boy
Than to see you walk away, see you walk away from me,
Baby, baby, baby, I’d rather be blind now

Vanwege mijn blog over Paolo Nutini en een ontknopings-cd van Mike Farris kwam I’d rather go blind  weer onder de aandacht. Het liedje is mijn grootste tranentrekker. Meteen na de eenvoudige openingsaccoorden krijg ik het al moeilijk. Het gevoel openbaarde zich al bij de Chicken Shack opname (1969) en ik dacht dat het een traditional was. Dat viel erg mee, het was slechts 2 jaar eerder geschreven. Toen Etta James in 1967 Ellington Jordan in de gevangenis opzocht hoorde ze zijn basiscompositie. Thuisgekomen maakte ze het liedje af en gaf haar auteursrecht uit belastingtechnische overwegingen aan haar partner Billy Foster. Ze nam het in 1967 op als B kant van Tell Mamma. Het is een van haar bekendste liedjes geworden en wordt in de vele covers vaak The Etta James Song genoemd.

Het is moeilijk te bepalen waarom ik zo geraakt word. Veel makkelijker is om te constateren wanneer de tranen komen. Natuurlijk in de eerste plaats als men de liefde belangrijker vindt dan het gezichtsvermogen. Maar ook de compositie techniek helpt op een geraffineerde manier mee en is essentieel bij de werkelijke opwekking van mijn emotie. Het zit hem in de hartverscheurende herhalingen  I would rather, I would rather en I was just, I was just, I was just. Met dat vooruitzicht ben je natuurlijk al verloren als je de eerste akkoordwisselingen hoort en weet wat je te wachten staat.

Mijn essentiële uitvoeringen die keer op keer garant staan voor tranen zijn als volgt op YouTube te vinden. Rod Stewart zingt volgens Etta James de beste vertolking maar met beeld is alleen een matige live uitvoering voorhanden.

De Engelse Christine Perfect van Chicken Shack bracht het liedje tot mij. In 1969 haalde de single zelfs de 14e plaats van de UK pop charts. Christine verlaat de band na deze hit, trouwt met de bassist John McVie en verhuist naar Amerika waar ze schatrijk wordt met Fleetwood Mac. Ze speelt prachtig op haar orgeltje en zingt met omfloerste stem. Gitarist en bandleider Stan Webb moet zich voor een liedje beperken tot begeleiding en kan alleen in het outro even excelleren. Jammer dat er geen beeld bij is.

Beelden van de originele opname van componiste Etta James uit 1967 zijn niet vindbaar. De live opname uit 1975 komt dicht bij de mens Etta James. Ze is een beetje steviger geworden maar haar gezicht is weinig veranderd. Toch lijkt ze me niet de vrouw die liever blind wordt maar eerder haar concurrente de ogen uit zal krabben.

Mike Farris laat zien dat het standpunt perfect kan worden omgekeerd van vrouw naar man. En dat het liedje ook in de kale akoestische gitaaruitvoering niets aan kracht inboet.

De Italiaanse Schot Paolo Nutini leeft zich het best in. Hij meent het echt dat hij liever blind wil worden. Ook het orgeltje is heel mooi teruggebracht.

Beyonce speelt de rol van Etta James in de muziekfilm Cadillac Records (Barnell Martin – 2008) over Chess Records uit Chicago. Op alle manieren overtreft ze het origineel: uiterlijk, articulatie, gevoel en stem. Wat een vrouw, van haar word ik sowieso altijd geëmotioneerd.

Net als Etta James is ook Beth Hart een beetje te stoer om de tekst geloofwaardig te vertolken. Maar ze zingt stevig en doorleefd en wordt gesteund door Joe Bonamassa die wonderlijke flarden muziek uit zijn huilende Telecaster laat stromen.

Holly Miranda trekt het liedje meer naar de alternatieve rock. Ook daar werkt het goed en staan de beginakkoorden al garant voor de emotie.

Tot slot de 13-jarige Rachel Crow die tijdens de X Factor USA 2011 liet zien dat het liedje niet stuk te krijgen is. Ze maakt de cirkel rond en lijkt wel de incarnatie van Etta James te zijn. Heel vreemd dat zelfs bij een kind de magie werkt.

Advertisements

From → muziek

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: