Skip to content

Fred Astaire en Ginger Rogers – deel 1

19/01/2015

Het leven bestaat uit toevalligheden die alleen maar opgepakt en aan elkaar geregen hoeven te worden. Vanwege mijn opspelende achillespezen kan ik even niet hardlopen. Ieder nadeel heeft zijn voordeel en ik grijp de kans om op de crosstrainer alle Astaire/Rogers films nogmaals te bekijken. Het blijkt zo’n groot genoegen dat ik me met steeds meer plezier in het zweet werk. Ik draag dat gevoel als bij een goed boek de hele dag in me, neurie de liedjes en ga nog net niet met mezelf dansen. Ieder geluk wil herhaald worden en ik besluit er een jaarlijkse gewoonte van te maken. En als we dan toch met goede voornemens bezig zijn ook maar meteen hetzelfde ritueel voor de 7 Marlene Dietrich /Josef von Sternberg films en de 6 films uit de Preston Sturges box.

1 Rogers & astaire

Je zou bijna medelijden hebben met mensen die oude zwart wit films als hedendaagse films bekijken. Eén blik op de filmstill van de Yamdans uit Carefree is voldoende om de blije wereld van die Gouden Jaren van Hollywood op te roepen. Het is het decennium dat lag tussen de uitvinding van de geluidsfilm (The Jazz singer – 1927) en de komst van de kleurenfilm (1938). Ondanks de grote economische crisis werden toen alle essentiële cinema-onderdelen geperfectioneerd. Daarna veranderde er niet veel meer aan deze bouwstenen tot de komst van de special effects aan het eind van de eeuw. Zelfs de toevoeging van kleur is fijn maar toch niet essentieel voor de wezenlijke filmbeleving. De musicalfilm werd pas mogelijk na de komst van de geluidsfilm. Om de dansers te volgen was het noodzakelijk om de camera op een dolly te plaatsen of aan een kraan te hangen. Al snel leek het erop dat de bioscoopfilm speciaal voor de musical was uitgevonden. Een gegeven dat Charlie Chaplin met zijn ontkenning van de geluidsfilm op een tragische manier niet doorhad. Het mooiste voorbeeld van die revolutie naar geluid is natuurlijk Singing in the rain (Stanley Donen 1952). The Artist (Michel Hazanavicius 2011) kreeg veel roem maar geeft een te beperkt beeld van de magie van de periode.

De verhalen van de Astaire & Rogers musicals waren vermoedelijk in de jaren 30 ook al cliché’s. Juist daardoor wordt het des te spannender hoe hetzelfde kader steeds anders wordt ingekleurd. Bijna alle plots volgen in wezen hetzelfde patroon. Fred wordt bij de eerste ontmoeting verliefd op Ginger. Zij ziet hem totaal niet zitten en houdt hem met haar prachtig kwade en koele blik op afstand. Tot Fred de kans krijgt om met haar te dansen. Ginger begint met tegenzin maar wordt langzaam maar zeker overgehaald en na afloop heeft Fred haar voor zich gewonnen. Vervolgens ontstaat via externe factoren het eerste misverstand in hun relatie en gaan ze weer uit elkaar. Ginger vlucht dan vaak in het besluit om met een vorige relatie te trouwen. Maar net op tijd is er een volgende dans om de zaken weer recht te zetten. In het uiterste geval gaat het nog een keer mis en herhaalt het geheel zich opnieuw voor ze elkaar definitief vinden in een laatste dans.

Die verhaaltjes zijn een hoogst vermakelijke bijzaak. De Astaire en Roger films zijn in de eerste plaats dansfilms. Die dansen zijn erotische scenes die als voorspel beginnen, langzaam opbouwen naar de climax en na de extase eindigen in een voldaan nagenieten. Ginger is even groot als Fred en hun gezichten bewegen zich vaak op kusafstand van elkaar. Maar toch is het slechts een keer, en dan nog in een droomscène van Carefree, werkelijk tot een kus gekomen. Fred is solo een volmaakte danser maar alleen met Ginger kan hij de perfectie ontstijgen en diep menselijk emoties uitbeelden. Hun combinatie is veel meer dan de som van de delen. Door Fred kreeg Ginger class en zij gaf hem sexappeal.

Fred was de choreograaf en hij wilde dat de dansen als bij een live optreden in het geheel en van kop tot voet werden gefilmd. Ze zien er op film spontaan uit maar zijn het resultaat van langdurig oefenen. Fred begon al 2 maanden voor de opname met zijn assistent Hermes Pan aan de choreografie. Hij werkte zonder muziek en de componist paste de soundtrack later aan de dans aan. Hermes Pan danste dan de partij van Ginger en studeerde later de dans als Fred met Ginger in. Bij de filmopnamen kwam het dan nog voor dat een dans tot 40 keer herhaald moest worden. Na afloop tapte Hermes Pan het geluid van Ginger’s voeten in de soundtrack. Ondanks al dat harde werk werden de dansen een uiting van overstelpende blijheid en spontaniteit. Ze zijn allemaal uniek en de dansers treden nooit in herhaling en gaan nergens op de automatische piloot.

Astaire, Fred

Fred Astaire (1899-1987) was ten tijde van de Astaire & Rogers films met een tweede carrière bezig. Hij begon met zijn zuster Adele als bühne act en toen zij er mee stopte dacht men dan zijn carrière ook over was.  Maar dank zij de dans The Carioca met Ginger in Flying down to Rio (Thornton Freeland 1933) kreeg het paar de kans om zelf een musical te maken. The Gay Divorcee werd een succes en er volgden er nog 7. Fred is niet moeders mooiste maar compenseert dat door zijn optimisme, zijn zangstem en natuurlijk de soepele lichtheid in zijn dansen. Graham Greene vond dat Fred ‘the nearest to a human Mickey Mouse is we’ll ever get’. Maar na enige kijktijd treed er gewenning op en is hij voor mij als man acceptabel. Dat komt ook wel omdat ik veel meer naar Ginger kijk. Want het blijft voor mij vaak ongeloofwaardig hem als womanizer bezig te zien. Hij is veel meer de man zonder lichaam en kan daardoor nooit erotiek uitstralen. Zijn dansen zijn dan ook meer ritmisch dan sensueel en vallen in een andere categorie dan de balletlessen van Gene Kelly. Na Ginger was Freds carrière een constante speurtocht naar een nieuwe danspartner. Zelfs Rita Hayworth, Cyd Gharisse en Audrey Hepburn kunnen niet in Ginger’s schoenen staan.

ginger-rogers-1

Ginger Rogers (1911-1995) is al kort bij mijn 10 filmvrouwen besproken. Die positie betekent dat iedere film waarin ze speelt voor mij de moeite waard is. Zij is, ondanks het fabuleuze dansen van Astaire, voor mij de belangrijkste van het danspaar en de enige partner die niet ondergeschikt aan Fred was. Ze deed alles wat hij deed maar dan achteruit en op hoge hakken. Ze volgt haar veel betere danspartner als een bijna mannelijke schaduw en kan in haar gezichtsuitdrukking haar individualiteit bewaren. Daarmee is ze het toonbeeld van de onafhankelijke vrouw die slechts met veel moeite overgehaald kan worden. Ginger is samengesteld uit meerdere vrouwpersonages. Van hard boiled gold digger tot zoetsappige girl next door en daartussenin een Poolse gravin en een glamourstar. Het is voor haar fysiek onmogelijk om lelijk te zijn. De jurken zijn klasse maar blijven bij haar toch altijd een bijzaak. Ondanks al haar grandeur is ze alledaags en toegankelijk. Heel jammer dat we in de eerste 8 films haar rode haar niet kunnen zien. Het zou haar mooie kwade blikken zo goed accentueren. Het hoogtepunt van kijkgenot is het moment dat die dodelijke blik heel subtiel openbreekt en er een klein lachje tevoorschijn komt.
Ginger Rogers was een grotere ster dan Fred en maakte 3 films waar hij er 1 maakte. Ze was geen danseres maar vond zich op de eerste plaats actrice en had daarom niet de tijd om alle dansen met Fred choreograferen.

Fred & Ginger hebben samen 9 films gemaakt. De eerste 8 tussen 1934 en 1939 en de laatste film 10 jaar later toen Ginger inviel voor een zieke Judy Garland. In kwaliteit verschillen ze niet zoveel van elkaar. Voor de liefhebber is iedere film op zijn eigen manier bijzonder. Fred en Ginger zijn altijd even goed maar de bijrollen maken het verschil. Volgens de publieke opinie is Top Hat de beste gevolgd door Swing Time. Mijn voorkeur is anders en ik kies voor 1. Swing Time, 2. Shall we dance, 3. Top Hat en 4. the Gay Divorcee. Maar nogmaals de verschillen zijn klein, aan iedere film valt veel te beleven en mijn voorkeur kan volgend jaar zomaar weer veranderen.

Swing Time

Swing Time – George Stevens – 1936

5e film; budget: $900.000,- ; boxoffice:  $2.600.000,- ; muziek: Jerome Kern; songteksten: Dorothy Fields; kostuumontwerp: Bernard Newman: (Nederlandse titel: De danskoning).

Fred mist zijn huwelijk vanwege de verkeerde broek en moet eerst fortuin maken in New York voor hij opnieuw mag trouwen. Daar botst hij op een zebrapad tegen Ginger aan en zij denkt dat hij geld uit haar portemonnee heeft gestolen. Fred is natuurlijk op slag verliefd en als hij ontdekt dat zij dansinstructrice is neemt hij een gratis dansles. Ginger doet het natuurlijk met grote tegenzin, Fred stuntelt bewust en zij wordt ontslagen. Maar hij maakt het weer goed door aan te tonen wat hij allemaal heeft geleerd. Zijn vriend Victor Moore legt contact met de dansschool secretaresse Helen Broderick  en ze blijven de hele film door een heerlijk mopperend stel. Fred en Ginger worden een gevierd dansduo en zijn verliefd op elkaar. Fred kan zich echter niet volledig geven omdat hij nog steeds verloofd is. Tijdens een winteruitstapje worden hun standpunten in A fine romance uit de doeken gedaan. Als Fred definitief kiest voor Ginger komt zijn verloofde op visite. Ginger voelt zich bedrogen en vlucht in een huwelijk met de bandleider. Ze dansen ter afscheid Never gonna dance en gaan uit elkaar. Maar de verloofde bekent dat zij met een ander gaat trouwen en Fred kan de bandleider vanwege een verkeerde broek van zijn huwelijk afhouden. Eind goed al goed met 2 koppels.

Dansschool dans:

Never gonna dance:

Shall we dance Ginger-Rogers-and-Fred-Astaire-in-Shall-We-Dance-1937-RKO

Shall we dance – Mark Sandrich – 1937

6e film; budget: $1.000.000,- ; boxoffice:  $2.200.000,- ;   muziek: George Gershwin (stierf 2 maanden na uitkomen van de film); songteksten: Ira Gershwin;  kostuumontwerper: Irene

Fred speelt een Amerikaans balletdanser die zich als de Russische Petrov voordoet. Met een heerlijk Russisch brabbeltaaltje probeert hij de Amerikaanse showdanseres Ginger te verleiden. Zij heeft echter genoeg van al haar danspartners die verliefd op haar worden en tijdens het dansen willen kussen. Ze vlucht naar New York en Astaire neemt dezelfde boot terug. Aan boord kan hij haar tijdens het uitlaten van de hond toch vriendelijker stemmen. Zijn manager Everett Horton heeft echter aan Fred’s voormalige danspartner verteld dat hij getrouwd is. Het gerucht doet de ronde en Ginger wordt kwaad en verlaat met het postvliegtuig de boot. Ze wil in Amerika gaan trouwen met haar voormalige verloofde. Als ze het weer goedgedanst hebben besluiten ze, om te roddel tegen te gaan, met elkaar te trouwen en vervolgens weer te scheiden. Maar Ginger is ondertussen verliefd op Fred geworden en wil niet meer scheiden. Als Freds voormalige danspartner langskomt besluit ze toch de scheiding door te zetten. Aan het slot van de film ziet ze Fred in een ballet vol danseressen met Gingermaskers. Ze voegt zich tussen de danseressen en maakt zich kenbaar met een Russisch woord. Fred heeft haar snel gevonden en eind goed al goed.

Mooiste jurk en dans in The all laughed –

Let’s call the whole thing off –

Top hat ocinemaantigo@tophat11

Top Hat – Mark Sandrich – 1935

3e film; budget: $600.000,-  ; boxoffice:  $1.750.000,- ;   muziek: Irving Berlin / Max Steiner ;   kostuumontwerp: Bernard Newman

Fred danst op de Londense hotelkamer van zijn manager Everett Horton en stoort de daaronder slapende Ginger. Zij komt verhaal halen en denkt dat hij de manager is.  Fred is meteen verliefd en achtervolgt haar naar een prieel in het park waar ze voor de regen schuilen. Ze worden verliefd tijdens de dans  Isn’t this a lovely day to be caught in the rain. Helen Broderick, de vriendin van Ginger, blijkt getrouwd te zijn met de manager en Ginger denkt dat het met Fred is. Ze verlaat het hotel en gaat naar de vriendin in Venetië. Fred begeleidt de manager die zijn vrouw bezoekt en ontmoet Ginger opnieuw. Het misverstand is nog steeds van kracht en Ginger begrijpt niet dat haar vriendin zo vergevingsgezind kan zijn voor het overspel van haar man. Uit weerzin besluit ze te trouwen met haar kostuumontwerper Erik Rhodes. Pas na het huwelijk kan Fred Ginger van haar misverstand overtuigen. Gelukkig is het huwelijk ongeldig omdat het is afgesloten door de bediende Eric Blore van de manager die een oogje in het zeil hield.

Isn’t a lovely day to be caught in the rain   –

Cheek to Cheek –

gay-divorcee-original

The Gay divorcee – Mark Sandrich – 1934

1e film; budget: $520.000,-  ; boxoffice:  $1.800.000,- ;   muziek: Max Steiner ;  kostuumontwerp: Walter Plunkett

Astaire zit met zijn manager Edward Everett Horton in een Parijs restaurant. Als ze geen geld bij zich hebben danst Astaire voor het eten. Ze reizen naar Londen waar Fred bij de douane Ginger ontmoet. Ze zit vast met haar rok aan de reiskoffer van haar tante Alice Brady. Fred scheurt de jurk per ongeluk, leent haar zijn overjas en wordt natuurlijk verliefd op haar. Ginger is in Londen om haar huwelijk te beëindigen. Als grond voor scheiding wil ze zich in een gespeelde overspelsituatie laten betrappen. Fred krijgt zijn jas terug maar zonder adres. Hij zoekt stad en land af maar kan haar niet vinden. Pas als hij met zijn manager in Brighton aankomt ontmoet hij Gingers die daar is om haar overspel te ensceneren. Ze ziet Fred aan voor de ingehuurde acteur die het spel meespeelt. Pas als de werkelijke Italian lover Erik Rhodes komt opdraven begrijpt ze de situatie en wordt ze verliefd op Fred. Als de echtgenoot van Rogers komt opdraven blijkt hij reeds getrouwd en is de weg vrij voor een eind goed al goed.
Opnieuw een prachtig ouder stel met de droog komische tante Alice Brandy die de show steelt met haar dommige levenswijsheden en vergeetachtigheid. Zij trouwt met haar oude liefde Everett Horton.
De liefde wordt gezegend met een super lang zang- en dansnummer The continental dat een Busby Berkeley-achtige choreografie heeft.

Night and day –

The continental-

 

 

 

 

 

Advertisements

From → film, muziek

2 reacties
  1. margo permalink

    Een duidelijke blik, die je vrolijkheid overbrengt.
    Ik krijg er zin in jou top 1film in dit genre ook maar weer eens te gaan beleven.
    De gedachte aan de beroemde ” Singing in the rain ” scène, kan me bij een regenbui altijd nog vrolijk stemmen.
    X.M

Trackbacks & Pingbacks

  1. Fred Astaire en Ginger Rogers – deel 2 | Ontknoping

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: