Skip to content

Muziekgenre films 1-10

15/02/2015

Kunstwerken geven ons dankzij hun ondefinieerbare kwaliteiten onverwachte inzichten. Daardoor is kunst ook zo moeilijk te categoriseren. De meest eenvoudige is de verdeling in goede en slechte kunst.  Daarna volgt de meer objectieve chronologische volgorde. Dat lukt altijd en het geeft inzicht in de de originaliteit van de kunstenaar. Ook de indeling op artiestennaam is eenduidig en goed te doen. Maar daarnaast wil je nog andere verbanden onthullen en nieuwe invalshoeken faciliteren. Bij de ordening van mijn films wordt het probleem duidelijk. Om ruimte te winnen bewaar ik de dvd schijfjes in envelopjes in een lade gesorteerd op regisseur (=artiest). De omslaghoesjes zitten in chronologische volgorde in een hangmap. Voor de administratie is er een Acces database waarin via de filmtitel de regisseur en datum bepaald kan worden. Als extraatje kun je in die database ook selecteren op creatie- en aanschafdatum. Een zoeksleutel op genre is er nog niet aan toegevoegd. Dat is best een gemis want het is leuk om te weten hoeveel westerns er zijn en die vervolgens te rangschikken. Mijn denkwerk over de genre indeling liep echter voortdurend vast op de overlappingen. Vooral de overgangen van drama naar komedie en feelgood zijn lastig te bepalen. Ook zijn sommige als komedie bestempelde films helemaal niet leuk en juist grote drama’s. Meerdere genre’s aan een film koppelen geeft problemen met het filteren. De problemen zijn voor de toekomst en om nu toch ergens te beginnen start ik gewoon heel pragmatisch bottom up bij de genres die wel duidelijk zijn. Wie weet komt van het een het ander en vullen de gaten zich vanzelf op.

Het hoofdgenre Muziek blijkt al snel uiteen te vallen in een aantal (sub)categorieën: opera, musical, concertregistraties, muziekdocumentaires en verhalende muziekfilms. De concertregistraties en documentaires heb ik niet dus daar ben ik snel mee klaar. Opera valt weer uiteen in live registraties en verfilmingen. Bij de verhalende muziekfilms zijn ook 2 duidelijke subcategorieën: de biopics die handelen over een bestaande artiest en de muziekgenrefilms die een karakterisering geven van een muzieksoort. Over de indeling van musicals ga ik nadenken als ik daar aan toe ben. Nu houd ik het erop dat er sprake is van een musical als er wordt gedanst en/of gezongen en hij niet behoort tot de overige categorieën.
De muziekgenrefilms zijn de leukste muziekfilms. Ik heb er teveel om in één blog te vatten. Ze worden dus steeds per 5 beschreven en het is een mooie gelegenheid om ze in toevallige volgorde weer te bekijken. Want het is onmogelijk om er een rangorde aan mee te geven.

Rock Star - still-of-mark-wahlberg-and-dominic-west-in-rock-star-(2001)

Rock Star – Stephen Herik – 2001

Rock Star gaat over de heavy metalmuziek en het zalige bandgevoel van het lekker samen een partijtje herrie maken. Mark Wahlberg kan zijn fan zijn voor metalband Steeldragon aanstekelijk overbrengen. Hij zingt in een tribute band en mag zowaar promoveren naar de werkelijke band. Zijn vriendin Jennifer Aniston deelt in de vreugde maar kan het leven ‘on the road’ niet accepteren. Ze wil geen groupie zijn en kiest voor haar eigen maatschappelijk carrière. Mark geniet korte tijd van wine, women and song maar kan het hectische leven ook niet vol houden en keert ‘eind goed al goed’ terug naar zijn lieve vriendin. Met een budget van $50.000.000 is een indrukwekkend gedetailleerd tijdsbeeld van de jaren 80 gefilmd. Mark Wahlberg wordt op den duur een veelzijdiger acteur dan je op eerste gezicht zou verwachten.

Velvet Goldmine 2

Velvet Goldmine – Todd Haynes – 1998

David Bowie meets Citizen Kane. Christian Bale onderzoekt als Joseph Cotten de mysterieuze verdwijning van een glamrock legende Brian Slade. Jonathan Rhys Meyers speelt die Brian Slade die denkt dat hij Maxwell Demon is zoals David Bowie opging in zijn Ziggie Stardust. Ewan McGregor is Curt Wild die erg lijkt op Iggy pop. De bekende hits worden prachtig uitgevoerd maar het is heel jammer dat Bowie zijn liedjes niet wilde afstaan. Hij had ook filmplannen en wilde ze bewaren voor zijn eigen nooit gemaakte biopic. Todd Haynes moet zich nu beperken tot het werk van Roxy Music, Cockney Rebel en Marc Bolan. Een ander voordeel van een coöperatieve Bowie zou een ruimer budget zijn geweest. De film lijkt nu soms teveel op een televisiefilm die wel origineel is maar niet voldoende middelen heeft om ruim uit te pakken. Bij de indrukwekkende kostuums van Sandy Powell is de beperking niet merkbaar, ze kreeg er zelfs een Oscar nominatie voor.

Quality: Original. Film Title: The Fighting Temptations.

The Fighting Temptations – Jonathan Lynn – 2003

Heel vreemd dat een Engelse regisseur in zo’n ongecompliceerd gospel feest alle cliché’s heerlijk schaamteloos en vrolijk kan uitbeelden. De New Yorkse praatjesmaker Cuba Gooding jr. keert voor de begrafenis van zijn tante terug naar zijn geboortestad in Georgia. In de erfenis is bepaald dat hij zijn aandelenpakket alleen kan ontvangen als hij het met het plaatselijke gospelkoor de grote gospelkoorwedstrijd wint. Hij stelt een zeer veelzijdig koor samen van local dropouts/kappersklanten en jailbirds.Het wordt helemaal een feest als hij ook nog zijn jeugdliefde Beyoncé kan strikken. Natuurlijk is het verhaal voorspelbaar en verschijnen er veel beren op de weg.  Ze gaan uit een onmogelijke positie de wedstrijd winnen met mooie inventieve gospelmuziek. Beyoncé was met 21 als zangeres al beroemd van Destiny’s Child en zet hier haar eerste schuchtere maar ook betoverende acteerstappen. Met een budget van $15 miljoen is toch heel wat leuks geproduceerd.

Almost Famous 3

Almost Famous – Cameron Crowe – 2000

We volgen door de ogen van een 15-jarige rockjournalist de tour van de Amerikaanse hardrockband Stillwater. De jongen komt onder de vleugels van Kate Hudson en haar groupies die zichzelf eufemistisch Band Aid noemen. De cynische, meer ervaren journalist Seymour Hofman staat hem bij met advies en brengt hem in contact met Rolling Stone. Het verhaal speelt in de bleusrockscene van Lynyrd Skynyrd/Allman Brothers Band/CSNY. Het is 1973 en we zijn in de nadagen van de hippie periode aanbeland. De tourbus is gevuld met strijd over de hegemonie in de band, alcohol en alle soorten drugs. Het goedbedoelde amateurisme loopt ten einde, de managers nemen de macht over en gaan voor het grote geld. Dankzij zijn potentiële publicatie in de Rolling Stone praat iedereen met de jonge journalist. Niets is zo promotioneel als een cover artikel in het grootste muziekblad. Frances McDormand speelt de overbezorgde moeder die thuis zit en haar zoon telefonische van advies voorziet. Regisseur Cameron Crowe put uit zijn eigen ervaring als journalist voor de Rolling Stone op tour met de Allman Brothers Band. Voor $60 miljoen is al snel een goed tijdsbeeld van de seventies te maken en Crowe maakt bijna meer een normale speelfilm dan een muziekgenrefilm.

Inside Llewyn Davis - Oscar-Isaac-in-Inside-Llewyn-Davis

Inside Llewyn Davis – Coen Brothers – 2013

De Greenwich Village folk scene wordt vlak voor de doorbraak naar een groter publiek in de winter van ’60/61 tot leven gebracht. Het is geen romantische wereld en we volgen singer/songwriter Llewyn Davis op zijn tocht langs spaarzame optredens en uitzichtloze perspectieven. Hij heeft geen eigen woning en bedelt zijn slaapplaatsen op de bank bij zijn vrienden aan elkaar. Acteur Oscar Isaac is een natural en Carey Mulligan is opnieuw het broze meisje dat wel gelooft in zijn kunnen maar wanhopig wordt van zijn vrijblijvendheid. De film geeft met zijn rokerige pastelkleuren van cameraman Bruno Delbonnel en een troosteloos beeld van een zwervende en voortploeterende muzikant. Dit is zeker geen ode aan de inspirerende en blijmoedige Greenwich Village folkore. Als laatste beeld zien we een schaduw van Bob Dylan die het podium van Llewyn overneemt. De acteur Oscar Isaac kan verbluffend mooi zingen en goed gitaarspelen. We zien hem regelmatig met zijn gitaarkoffer over verlaten straten lopen zoals Bob Dylan staat afgebeeld op de hoes van Freewheeling Bob Dylan. De rol heeft Oscar Isaac ook als acteur bekendheid gebracht en indirect op de kaft van het Hollywood 2015 nummer van Vanity Vair gebracht. De Coen Brothers hebben voor een luttele $11 miljoen een intiem tijdsbeeld geschapen die vooral draagt op het gedegen musiceren van Oscar Isaac.

Walk Hard - alg-fischer-walk-hard-jpg

Walk Hard – The Dewey Cox Story – Jake Kasdan – 2007 

Scenarist Judd Apatow schreef een biopic over een gefingeerd Amerikaans muziekidool Dewey Cox (John C. Reilly). Hij leefde in de laatste helft van de vorige eeuw en volgde met zijn muziekstijl steeds de heersende trends. De absurde humor van Apatow leidt soms af van de muziek die erg mooi en origineel klinkt. Dewey Cox begint als Johnny Cash, transformeert naar Roy Orbison, zingt een duet met Jenna Fischer als George Jones en Tammy Wynette, wordt een folky als Bob Dylan voor hij met de Beatles naar India gaat. Weer terug in Amerika overlaadt hij zijn muziek met Phil Spector overdaad en eindigt als een tweede David Bowie. Hij trekt zich terug uit de muziekwereld en maakt vlak voor zijn dood een unplugged comeback. Een eventfull leven met 3 huwelijken en heel veel drugs. De muziek is treffend maar John C. Reilly blijft de simpele malloot die hij vaker speelt en wordt daarmee nooit echt een geloofwaardige muzikant. 

Across_The_Universe

Across the Universe – Julie Taymor – 2007

Across the Universe is een dappere poging van regisseuse Julie Taymor om een tijdsbeeld te herscheppen aan de hand van de late Beatles liedjes. Ze integreert ze naadloos in de dialogen en laat ze door de acteurs zelf zingen. Het verhaal speelt in de hippietijd aan het eind van de jaren ’60. De Liverpoolse fabrieksarbeider Jude (Jom Sturges) gaat naar Amerika om zijn verdwenen vader te zoeken. Hij ontmoet daar collegegirl Lucy (Evan Rachel Wood) wiens vriend in Vietnam is gestorven. Natuurlijk worden ze prompt verliefd, krijgen vanzelfsprekend ruzie en vinden elkaar weer in de prachtige climax bij een dakconcert waar Jude ‘All you need is love’ zingt. Taymor wil teveel om een perfecte film te kunnen maken. Ze bekijkt het tijdsbeeld van de jaren ’60 met de gevoeligheid van het heden. Ze is vooral geslaagd vanwege de keuze voor jonge onbekende acteurs. Evan Rachel Wood is 20 maar ziet eruit als 17, Jim Sturgers is 26 en lijkt 20. Ook de rest van de cast is zeer de moeite waard. Dana Fuchs speelt een Janis Joplin zangeres, Martin Luther McCoy lijkt een kruising van Richey Havens en Jimmy Hendrix en Joe Anderson zou zo voor een jonge Brad Pitt in kunnen vallen. Opvallend is hoe de Vietnamoorlog op de achtergrond speelt waarin naar huidige maatstaven een onwaarschijnlijk groot aantal van 500.000 Amerikanen vochten. Met haar grote budget van $ 45 miljoen heeft Taymor een rijk gedetailleerd psychedelisch beeld gemaakt en de overbekende Beatles liedjes nieuw leven ingeblazen. Zoals alleen film een wereld vanuit het niets kan creëren. Eigenlijk zit Taymor met haar film precies op het overgangsgebied van muziekgenrefilm naar musical.

Hustle & Flow

Hustle & Flow – Craig Brewer – 2005

Pooier Terence Howard leeft met zijn 3 bitches in een rommelig huishouden. Hij is heer en meester en duldt geen tegenspraak. Eyvette (midden) komt in opstand en wordt meteen met kind en al uit huis gezet. Als hij op een speelgoedkeyboard van een ander kind speelt ontdekt hij de muziek. Even later wordt hij tot tranen geroerd als hij met Nola (rechts) de opnamen van een klassiek geschoolde gospelzangeres bijwoont. Langzamerhand wordt er thuis een opnamestudio ingericht en ontstaan de eerste rapteksten. Nora betaalt de microfoon in natura. Voor een hit is een hook nodig en de zwangere Shug (links) zingt verlegen haar eerste backingvocal. Als hij zijn muziekcassette wil laten horen aan een jeugdvriend die een bekende rapper is, krijgen ze ruzie. Howard kan zijn drift niet beheersen en moet na een vechtpartij de gevangenis in. Nola krijgt de leiding van het muziekbedrijf en ze promoot de muziek zo doeltreffend bij radiostations dat als Howard vrij komt hij een bekende rapper is. Niet de muziek maar het milieu en het creatieproces staan centraal. Heel mooi hoe de harde relaties van de huisgenoten verzachten doordat ieder een taak krijgt. Zo levensecht gefilmd dat ik vergeet dat het acteurs zijn die een spel spelen. Zelfs Isaac Hayes wordt volkomen geaccepteerd in zijn rol als barkeeper. De film kreeg een Oscar voor beste filmsong en een nominatie voor de hoofdrol van Terence Howard. Het is de eerste van 3 muziekfilms die zijn geschreven en geregisseerd door Craig Brewer (1971). Budget $8 miljoen. Boxoffice USA $22 miljoen.

bandslam - Vanessa Hudgens.png

Bandslam – Todd Graff – 2009

Todd Graff heeft een wonder verricht door met zijn Grandslam een originele film te maken van een afgezaagd feelgood college verhaal. De nerd Gaelen Connell schrijft denkbeeldige brieven aan David Bowie en wordt op school weggepest. Op zijn volgende school valt hij onverwacht door zijn muziekkennis in de gratie van de populaire cheerleader Aly Machalka. Hij wordt manager van haar band en breidt het geluid uit met cello, piano en blazers tot een Arcade Fire ensemble. Ook de bandnaam wordt aan de tijd aangepast: ‘I can’t go on, I’ll go on’. Hij leert een timide maar knap vriendinnetje Vanessa Hudgens kennen bij een klassenproject. De band ondervindt natuurlijk de nodige tegenslagen op weg naar de grote Bandslam scholenwedstrijd. De cheerleader valt vanwege het overlijden van haar vader uit en het vriendinnetje kan onverwacht ook zingen en gitaar spelen. Ze winnen de wedstrijd niet maar krijgen wel een contract van de echte David Bowie.
De film is geen hoogvlieger maar je kunt wel heerlijk ongecompliceerd de helende werking van de muziek ondergaan. En genieten van leuke meisjes met stoere Gibsons Flying Vee gitaren en de pinnige Lisa Kudrow (Friends) die al in de moederrollen is aangeland. David Bowie deed mee vanwege Graffs eerste film Camp. Jammer dat het ruime budget van $20 miljoen vanwege verkeerde marketing niet is terugbetaald.

Black Snake Moan 3

Black Snake Moan – Craig Brewer – 2007

Black Snake Moan is zoveel meer dan een muziekgenre film. Craig Brewer heeft zijn kunstje van Hustle & Flow (2005 zie boven) herhaald en opnieuw een multi-genre film gemaakt waarin 2 kapotte levens worden geheeld door de blues. Het zijn van die films waarin alles klopt en betekenis heeft en die je de overtuiging geven naar je mooiste film ooit te kijken. Het white trash en sexverslaafde meisje Christina Ricca wordt verlaten door haar door angststoornissen bezeten vriend Justin Timberlake. Na een avond van sex en drugs wordt ze bewusteloos achtergelaten voor het huis van de arme door zijn vrouw verlaten boer Samuel Jackson. Hij ontfermt zich over haar en moet haar letterlijk aan de ketting leggen om het vluchten te voorkomen. Langzaam groeit het onderlinge vertrouwen en haar gezondheid. Voor het zuiden van de USA is het natuurlijk heel gevaarlijk voor een oude zwarte man om een blank meisje gevangen te houden. Als Timberlake terug komt dreigt hij met geweld maar hij wordt gestopt en de film eindigt met een huwelijk tussen Justin en Christina en een nieuwe relatie voor Samuel. Hij heeft voor de film gitaar leren spelen en dit na de opnamen doorgezet. De soundtrack bestaat uit heerlijk ruige elektrische swampblues die de zwarte bezoekers van het flophouse in extase brengt. Onvoorspelbaar wat er zoal in de uitverkoopbak van de plaatselijke Blokker te vinden is. Budget $15 miljoen, boxoffice $10 miljoen.

 

 

 

Advertenties

From → film, muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: