Skip to content

Silvia Avallone – Marina Bellezza – 2013

18/06/2015

Avallone, Silvia

Het kiezen van het juiste boek is een subtiel proces. De keuzestappen verlopen onbewust en bij voorkeur niet geforceerd. Toch zijn er een paar criteria te onderscheiden. De afwisseling tussen lezen in Nederlands of Engels, het variëren in tijd of thema en de belangrijkste voorwaarde is simpelweg dat het boek in de kast staat. Het boek moet ooit gekocht of gekregen zijn. Bijna nooit komt het voor dat ik een leeswens koop en meteen ga lezen. Ieder nieuw boek moet even rijpen en inrusten voor het geopend kan worden. Een gretige lezer wordt snel een onnauwkeurig lezer.

Na het overlijden van mijn zwager lukte het niet om in de onderhanden zijnde Proust verder te lezen. Er was behoefte aan een nieuwe begin en een mooi boek blijkt toch altijd weer het beste middel om bij jezelf te komen. Voor mijn verjaardag kreeg ik recent van mijn dochter een boek van mijn tot 2 ingekorte voorkeurslijstje. (Zodat de andere een vanzelfsprekende optie is voor de vaderdag) Ze had er vooral zelf ook zin in en promoveerde Marina Bellezza daarmee tot familieboek dat onze kleine kring rond zal gaan. Het is modern en toegankelijk en heeft volgens de flaptekst aangrijpende grote thema’s. De beeldschone Marina eist genoegdoening van het leven en in Andrea’s droom wil hij terugkeren naar zijn wortels. Wat wil je nog meer? Welke botsing kan mooier zijn?

Hoe was het boek op mijn wenslijstje en dus in mijn kast terechtgekomen? Zoals bijna alle leesimpulsen vanwege een goede recensie in de Volkskrant en al helemaal als die wordt gecombineerd met eenzelfde lof in Trouw’s bijlage Letter en Geest. De thema’s van economische recessie en een verarmd Italië spraken me aan. Silvia Avallone (1984) is een jonge Italiaanse schrijfster en Marina Bellezza haar tweede roman. Zij won met haar eerste roman Staal de literaire Premio Strega prijs en werd daarmee een jonge beloftevolle schrijfster. Als het boek ook nog wordt uitgeven door kwaliteitsuitgever de Bezige Bij weet ik genoeg en ga verwachtingsvol naar boekhandel Venstra. Het werd toen geen impulsaankoop want de paperback was onnodig dik en daarmee te pageturnachtig. Maar natuurlijk nog altijd aantrekkelijk genoeg om op het boekenwenslijstje te blijven staan.

Mijn aandacht voor Zuid Europese literatuur lijkt toe te nemen. De Spanjaard Javier Marias steekt met zijn trilogie Jouw gezicht morgen met kop en schouders boven de hedendaagse schrijvers uit. Zijn landgenote Lucia Etxebarria (1966) heeft met haar roman De twee gezichten van de liefde (2001) de bezetenheid van de liefde beeldend omschreven. Paolo Veronese schrijft als de Italiaanse Walker Percy aan een mooie serie verwonderingsromans en de Roemeen Mircea Cartarescu dwaalt rond in zijn imposante taaldoolhof. Dus waarom zou Silvia Avallone niet aan dit illustere rijtje kunnen worden toegevoegd? Ieder nieuw boek kan het mooiste zijn dat ooit is gelezen.

Marina Bellezza

De 22-jarige Marina Bellezza is bloedmooi en woont in een verlaten Alpenvallei in Piemont waar de zon nooit doordringt. Ze heeft een lichaam waarvan ‘elk deel je op schaamteloze wijze smeekte: bekijk me, bewonder me en bovenal, benijd me gerust’. Ze kan daarbij ook nog goed zingen en dansen en is vastberaden op weg naar wereldroem. Doordat ze altijd in het centrum van de aandacht staat kan ze zich een kortzichtige en egocentrische levensstijl permitteren.
Andrea Caucino is 27 en hij werkt na een studie filosofie en landbouwkunde voor een hongerloontje in de plaatselijke bibliotheek. Zijn notabele ouders vinden hem een loser. Hun trots is de oudere broer Ermanno die het heeft gemaakt in Tucson Amerika. Andrea wil terug naar het eenvoudige landleven en heeft zijn zinnen gezet op de afgelegen boerderij van zijn opa. Hij wil daar zonder elektra en gsm-bereik met 15 koeien gaan kaasboeren.
Andrea en Marina hadden als tiener gedurende 5 jaar en relatie en zijn elkaar uit het oog verloren. Ze ontmoeten elkaar weer als Andrea bij een plaatselijke zangwedstrijd Marina ziet optreden. Marina twijfelt omdat Andrea haar weg naar stardom kan vertragen. Toch stemt ze in met de afspraak en ze beleven een dronken uitgaansnacht die eindigt in het bed van Andrea. De volgende ochtend moet Andrea werken en maakt Marina à la Marlene Dietrich zijn vieze zolderkamer schoon. De idylle duurt een paar dagen tot Marina vertrekt voor de repetitie van de talentenjacht Cinderella Rock. Ze ontmoet daar de patserige impresario Donatello Ferrari en vertrekt met hem naar Milaan.
Andrea lijdt onder de scheiding en ontmoet een voormalig schoolvriendinnetje Elsa Buratti dat nog steeds verliefd op hem is. Zij is lang niet zo knap als Marina maar deelt wel zijn oude wereld instelling. Andrea vindt in haar een geestverwant maar kan zich niet over haar verlegen en saaie uitstraling heenzetten. Elsa is huisgenote van Marina en net als ze elkaar dan toch lijken te vinden komt Marina onverwacht thuis. Ze maken laaiende ruzie en Andrea kiest tot slot opnieuw voor Marina. Elsa vertrekt bedroefd naar Turijn en Andrea vraagt Marina ten huwelijk. Ze stemt toe en ze plannen bij de burgerlijke stand de datum over 6 maanden.
Andrea koopt zijn zomer-/winter boerderijen en Marina gaat door met talentenjacht Cinderella Rock en plant daarna de X factor. Haar volgende optreden wordt een sensatie als ze in zilveren bikini met een liedje van Bruno Mars optreed. Andrea is direct van zijn slopende werk op de boerderij gekomen en Marina roept hem op het podium waar ze hem publiekelijk omhelst. Ook Elsa is onder het publiek en kijkt teleurgesteld toe. Marina komt haar huwelijksbelofte niet na en vertrekt als ze Cinderella Rock heeft gewonnen naar Milaan. Andrea ontkent de breuk en trekt zich terug in het boerenleven. Elsa krijgt weer hoop en bezoekt hem regelmatig maar kan zijn schild niet breken. Na afloop van een dronken avond vrijen ze gewelddadig en gaan uit elkaar.
Ondertussen stapelt Marina succes op succes en wordt de meest veelbelovende nieuwe artiest van Italië. Ze neemt een eerste cd op maar kan zich toch niet helemaal overgeven aan de lege luxe van het sterrenbestaan. Ze verlaat onverwacht haar party en rijdt naar haar flat in Milaan waar ze een lang gekoesterde droom uitvoert door een champagne bad te nemen.
Door een dreigende sneeuwstorm wordt de noodsituatie afgekondigd. Andrea weigert zijn koeien te verlaten en laat zich insneeuwen op zijn boerderij. Hij slaapt op stal bij zijn koeien en het lukt hem zelfs eigenhandig een kalf op de wereld te zetten. Als het dak niet instort en het sneeuwen stopt is hij geslaagd voor zijn nieuwe bestaan. Ook zijn ouders vinden vrede bij zijn keuze en komen hem samen met Elsa op de boerderij opzoeken. Andrea vindt vrede in zijn leven zonder Marina en wil zelfs contact opnemen met Elsa. Maar dan staat Marina weer voor zijn deur. Ze wil het weer goedmaken maar Andrea weigert en er volgt een laaiende ruzie. Hij wijst haar de deur maar als ze vertrekt slaat de vlam weer over en is Andrea opnieuw verloren. Ze trouwen op de afgesproken datum ondanks dat Andrea niet zeker is of ze wel bij hem zal blijven. Marina kan Andrea overhalen de boerderij te verlaten voor een vakantie in Tucson waar zijn broer woont. Ze huren daar een grote SUV en Amerika blijkt een desolaat en vervallen landschap dat helemaal niet het beloofde land uit hun dromen is. Zijn broer Ermanno woont in een verwaarloosd huisje in de verkeerde buurt. Andrea posteert zich aan de overkant van de weg, maakt oogcontact met zijn broer en rent vervolgens terug naar Marina die in de auto bleef wachten.
Op de laatste pagina’s neemt Marina toch weer contact op met haar manager Donatello. Ze gaat terug naar een picknick plek waar ze als 4 jarige met haar ouders gelukkig was. Daar ziet ze een hert door de bomen haar aankijken. Eigenlijk hebben ze veel overeenkomsten. Allebei gaan ze even ondoorgrondelijk hun weg door het leven.

Avallone, Silvia _4364

De omslagafbeelding van Marina Bellezzo is goed gekozen en geeft duidelijk aan wat ons te wachten staat. De coverfoto is in ieder land hetzelfde en blijkbaar van hoger hand opgelegd.  De roman is met recht een pageturner die voor het grote gebaar en het kleine gevoel gaat. Het verhaal is dwingend en overheersend. Voor mij is dat geen aanbeveling want ik ga me dan toch vervelen. Mijn aandacht wordt gegrepen door de handeling en er blijft geen ruimte over voor de tekst. Ik verlies soms zelfs het geduld om een zin netjes uit te lezen. Dat is jammer want Silvia Avallone heeft voldoende interessante details te vertellen. Haar beeldspraken zijn origineel maar worden bedolven onder de voortgang. Als schrijfster is ze overal en springt willekeurig van hoofd naar hoofd om de beweegredenen te duiden. Soms gooit ze er een schepje bovenop en  deelt haar voorkennis met de lezer over de rampspoed die gaat komen.

Jammer dat de liefde en vooral de problemen ermee zo centraal staan. De liefde tussen Marina en Andrea maar ook de liefde die zij niet van hun ouders krijgen. De kinderen blijven belast met een onvoorwaardelijke liefde voor hun ouders en voelen zich in de steek gelaten. Bij Marina ging het mis toen haar moeder de vader het ziekenhuis in stak en ze daarvoor naar de gevangenis moest. Marina bleef achter in een leeg huis en merkte dat ze zich voor het eerst van haar leven vrij voelde. Dat gevoel heeft ze nooit meer verloren en maakte haar onvoorspelbaar voor de buitenwereld. Ze wordt een vervelend egocentrisch meisje dat alleen haar eigen belang nastreeft. Ze is daarmee bijna een stripfiguur geworden waarvan de beweegredenen ontbreken. Maar misschien is dat wel een trekje van knappe mensen. Ze hoeven niets uit te leggen of zich aan te passen omdat ze toch wel aandacht krijgen. Haar ongecompliceerde directheid kan dus een bewuste keuze van de schrijfster zijn. Als Marina dan een bitch moet zijn wil ik ook oprecht kwaad op haar kunnen worden. Nu wordt de schuld teveel bij de ouders gelegd. Met het gevolg dat hun levens te prominent aanwezig zijn.
Dan maar liever wat minder duiding en meer raadsel. Niet alles hoeft verklaard te worden want een boek wordt dan meer stripverhaal of filmscript. Het beeldende en duidelijke verhaal zou ook goed tot zijn recht komen als speelfilm. Met een mooie Marina heb je al een halve film en de rest vul je op met een beeldend verslag van de verlaten Andrea op de boerderij zonder gsm-bereik.  De verschillende locaties worden dan aan elkaar gekoppeld met de autoweg SP100 waarlangs de vervallen fabriekscomplexen en lege winkels aaneengeschakeld worden.

Als ik de ontknopingszinnen overschrijf merk ik te streng voor Silvia Avallone te zijn. De originele beeldspraken en aandachtige observaties nemen alle twijfel omtrent haar schrijverschap weg. Ze moet voor mij misschien een saaier onderwerp uitkiezen. Toch moet ik ook erkennen dat juist de knappe Marina een van mijn aankoopimpulsen was.

Haar stem was niet langer een een klank, maar een uitweg. Het was een opening, er was iets ontdooid. Het was Marina die niet langer voor zichzelf zong maar voor de wereld.       50

Het was een bitter schouwspel, dat van de tijd die zich terugtrok en de dorpjes, de wegen liet barsten. Wat bleef was de aanhoudende activiteit van de doornstruiken, en de onvermoeibare eroderende werking van het riviertje. De koppigheid waarmee de planten stand hielden en zich vernieuwden.       58

De man bleef stokstijf midden in de kamer staan. Maar hij was geen man. Hij was een muur.      79 (over Andrea’s vader)

Hardop uitgesproken woorden, bedacht Andrea, waren nooit zoals de woorden die in stilte blijven, in een staat van louter intentie, in de hoofd. Het was alsof woorden, wanneer ze eenmaal realiteit werden, met anderen werden gedeeld, ineenstortten en een heel andere betekenis kregen, in hun tegendeel veranderden, en of hun uitgestrekte innerlijke wereld verschrompelde.          129

Hij zei het alsof hij zojuist de laatste vakjes van een kruiswoordraadsel had ingevuld.         135

Marina keek hem verward en teleurgesteld aan, maar vooral ook vol van die verbijstering die je alleen bij naïeve types ziet. Mensen zonder dubbele agenda, die geen idee hebben dat ze in een meedogenloze wereld leven. En wanneer ze dat wel beseffen, denken ze – net als kleine kinderen – dat zij toch sterker zijn.          166

Ze was zo leugenachtig als de maartse hemel. Leugenachtig als de warme seizoenen, de wateren, de bossen.          215

Maar deze tijd, het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw, was het tijdperk waarin het doel er niet langer in bestond in de wereld op te gaan, maar de wereld te zijn, te vervangen, de wereld helemaal in je op te nemen. Het was een oorlog tussen pioniers van de zichtbaarheid in plaats van het mysterie. Een bloedige strijd om de meeste ruimte te veroveren in de media, in plaats van op aarde.       222

Ze had maar één ding dat ze hem kon geven en dat gaf ze hem, een paar dagen later, tussen de varens langs de rivier de Cervo.         331

Avallone, Silvia 4

Advertisements

From → literatuur

One Comment
  1. margo permalink

    Nieuwsgierig geworden…………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: