Skip to content

muziekgenre films 11-20

17/08/2015

 

pitch_perfect_anna_kendrick_beca_skylar_astin_hd-wallpaper-90496

Pitchperfect – Jason More – 2012

Pitchperfect is een verrassend originele film over het onvoorstelbare muziekgenre van de a capella college-zanggroepen. Ze proberen ieder jaar via de nodige voorrondes tot de finale in NY doordringen. Eén college doet zelfs met 2 teams mee. De jongens heten de Treblemakers en de meisjes zijn de Bellas. Er is veel haat en nijd tussen de kampen maar de strijd  wordt gelukkig alleen muzikaal uitgevochten. Ana Kendricks (3de van links) valt als eenzame nieuwkomer een beetje tussen de partijen in. Ze is eigenlijk DJ die mix tapes voor de radio maakt maar laat zich overhalen om toe te treden tot de Bellas. Natuurlijk wordt ze vervolgens verliefd op de leukste jongen van de Treblemakers. De meisjes winnen de finale en Ana krijgt haar vriendje. De verhaaltjes zijn bij muziekfilms meestal bijzaak en bij Pitchperfect is het niet anders. Je kunt het aan de Amerikanen overlaten om prachtige en toch originele zangfeesten met een jonge cast op te voeren. De film was een groot succes in Amerika waar het budget van $17 miljoen ruim werd gehaald met een boxoffice van $ 85 miljoen. Wat natuurlijk resulteerde in Pitchperfect II.

the_broken_circle_breakdown_2012_pic02

The broken circle breakdown – Felix van Groeningen – 2012

De heuvels van Kentucky liggen in België. Regisseur Felix van Groningen heeft een wonderbaarlijke genrebender gemaakt. Een echtpaar uit een bluegrass band verliest hun kind aan kanker. Dit gezinsdrama kan niet met muziek worden geheeld en resulteert tenslotte in de zelfmoord van de moeder. De heftige emoties passen perfect bij de doorleefde klassiekers van Bill Monroe en de acteurs Veerle Baetens en Johan Heldenbergh zijn waardige vertolkers van hun lot. Muzikaal gezien is de film een beetje de evenknie van de Coen Brothers die met Oh Brother, where art thou? de Stanley Brothers kant vertolkten. Vooral de optredens in de country kostuums zijn hartverwarmend en leveren het bewijs dat de geest van Bill Monroe tijdloos is en zelfs door een getatoeëerde zangeres vertolkt kan worden.

SPARKLE-BD

Sparkle – Salim Akil – 2012

Sparkle in de remake van een eerdere film uit 1973 van Sam O’Steen met Irene Cara.  Drie zusjes vormen in 1968 het damestrio Sister and her Sisters en zingen in de Motown stijl van de Surpremes. De film is veel meer dan een vehikel voor American Idol 1989 Jordin Sparks die Sparkle speelt. Haar oudere filmzus Carmen Ejogo heeft niet de beste stem maar is door haar sensuele persoonlijkheid wel de betere zangeres. De derde zuster Tika Sumpter is een doortastende haaibaai die voor arts studeert. Hun moeder is een onherkenbaar gebroken Whitney Houston die tijdens de postproduction stierf.
Het tijdsbeeld is vol clichés maar maakt wel duidelijk dat Detroit stervende is en Motown naar Californië verhuist. De knappe zus wordt verliefd op een macho en raakt aan de drugs. De 2 anderen willen haar redden en vermoorden per ongeluk de macho. De knappe zus neemt de schuld op zich en gaat de gevangenis in. De haaibaai wordt arts en Sparkle krijgt CBS zover dat zij een solo contract krijgt en vindt daarbij ook nog de liefde van haar leven. De film is een muzikaal sprookje en wil ook niet veel meer zijn. Met een budget van slechts $17 miljoen is dat tegenwoordig in Amerika ook amper haalbaar. Boxoffice USA $25 miljoen.

Joyful Noise – Todd Graff – 2012

In het bankroete Georgia ruziën gospelkoorleden Queen Latifah en Dolly Parton over de opvolging van hun overleden dirigent Kris Kristofferson. De prille liefde tussen hun kinderen Keke Palmer en Jeremy Jordan verandert daardoor bijna in een Romeo & Julia relatie. Latifah wint de strijd en heerst met harde hand over haar koor. Een goede gospelzanger moet een instrument van God zijn en niet voor eigen belang gaan. Maar op weg naar de grote Joyful Noise finale in Los Angeles ondervindt ze steeds meer weerstand. Het koor denkt kansloos te zijn en wil vernieuwen door meer wereldse muziek te zingen. Het naïeve kerkmeisje Keke wordt ondertussen vrouw en leert de liefde kennen. Regisseur Todd Graff stapelt op hartverwarmende wijze cliché op cliché. Toch blijft hij oprecht en zelfs zijn liefde voor de alomtegenwoordige God lijkt gemeend. In de finale staat het koor tegenover Our lady of perpetual tears en ze winnen met overmacht als ze I wannah take you higher van Sly Stone inzetten. Vooral weer heel veel ontroerende en prachtige muziek. Na Bandslam (2009) en Camp (2003) flikt Todd Graff het opnieuw.

country strong

Country Strong – Shana Feste – 2010

De altijd droevige Gwyneth Paltrow lijkt prima gecast als countryster Kelly die na een jaar rehab terugkeert naar de spotlights. Haar voorprogramma bestaat uit de charismatische zanger Garrett Hedlund en de popperige zangeres Leighton Meester. Paltrow wordt gemanaged door haar echtgenoot maar heeft een relatie met Hedlund. De comeback van de nog niet geheel herstelde Gwyneth verloopt moeizaam en de eerste 2 optredens worden gestaakt. Ze wordt een risico voor de booking agencies. Als het derde optreden wel lukt lijkt de weg terug gevonden. Kort daarop keert de film volledig om als ze onverwacht zelfmoord pleegt. Daarmee lijkt Paltrow het drama uit te voeren waarvoor ze is ingehuurd. Ze zingt haar nummers zelf en doet dat redelijk maar zij blijft acteren dat ze een zangeres is. Hedlund en Meester leerden voor de film musiceren en stelen met gemak de show. Heel vreemd dat de enige echte countryster Tim McGraw als man en manager van Paltrow niet optreedt.  Vooral het schrijfproces van de liedjes staat in de film centraal en toont hoe essentieel de teksten voor de country muziek zijn. Gelukkig volgt er toch nog een bescheiden happy end als Hedlund en Meester in Californië een gezamenlijke muzikale carrière starten. Regisseuse Shana Feste heeft me alleen vanwege het geschetste country milieu bekoord. De muziek is voor mij voldoende voor een redelijk geslaagde film.

camp_xlg (1)

Camp – Todd Graff – 2003

Muziekzomerkampen zijn toch wel een beetje voor de nerds en losers. Als een te knappe jongen kennis komt maken zijn de medestudenten onder de indruk. Men verwacht dat hij wel zijn pick uit de meisjes zal kunnen maken. Maar hij heeft natuurlijk ook zijn problemen en die liggen op het autistische gebied. Camp Ovation geeft iedere 2 weken een musical voorstelling waarbij de ouders komen kijken. Iedereen komt aan bod en mag zijn liedje zingen uit de  canon van het Amerikaanse musical repertoire. Steven Sondheim van de West Side Story is hun grote held en hij komt ook daadwerkelijk langs. De ondertitel van Camp is A comedy about drama en beide gevoelens worden voldoende uitgelicht. De 15/16 jarige talenten raken behoorlijk onder invloed van hun gevoelens en de botsingen zijn hevig en oprecht. Maar in de muziek vinden ze elkaar en wordt ook de gedesillusioneerde en alcoholische leraar geheeld als zijn vergeten compositie wordt opgevoerd. De cast is onbekend en het budget zal overeenkomstig laag zijn geweest. Alleen Anna Kendrick werd later bekend met de tv serie House Of Cards en de film Pitch Perfect (zie boven). Juist die onbekendheid en jeugdigheid van de acteurs maakt hun optredens vertederend. Je kijkt daardoor veel dieper in de wonderbaarlijke ziel van de musical.

Fabulous Baker Boys 2

The Fabulous Baker Boys – Steve Kloves 

Steve Kloves heeft een film gemaakt over het late night music circuit. De broers Jeff en Beau Bridges zijn het tweederangs pianoduo the Baker Boys dat langzaam uit de markt valt. Ze willen vernieuwen en zoeken via de altijd komische audities een zangeres. Na het sluiten van de termijn stapt Michelle Pfeiffer binnen en mag na enig aandringen een poging wagen. Ze zingt helemaal niet mooi maar wint vooral op presentatie. Dat past natuurlijk perfect bij het schnabbel lounge circuit waar de Baker Boys spelen. The smaller the dress the bigger the crowd. Pfeiffer kan heerlijk ordinair doen en is tegelijkertijd brutaal en verlegen. Zij is een van mijn filmvrouwen en daardoor zijn al haar films geslaagd voor mij. Ondanks dat vooroordeel denk ik dat regisseur Steve Cloves een eenmalig wonder heeft volbracht. De Baker broers zijn natuurlijk in werkelijkheid ook broers. Jeff is de virtuoze cynicus die alleen in de muziek zijn plezier vind. Beau is meer de manager die tevens een gezin heeft te onderhouden. Hij gaat over de moraal en ziet voortdurend beren op de weg. Als Beau tijdens een optreden naar huis moet worden Jeff en Michelle een duo. Het resulteert in een sensueel Making Whoopy met Michelle op de piano. Ze zijn voor elkaar gemaakt maar kunnen zich niet meer binden. Geen van twee wil de vraag echt stellen en ze eindigen ongebonden maar eenzaam.

Begin-Again

Begin Again –  John Carney – 2013

Keira Knightly komt met haar beroemde vriend Adam Levine (Maroon 5) naar New York om zijn album op te nemen. Zijzelf schrijft ook muziek maar wordt weggedrukt door zijn beroemdheid. De verloederde ex directeur van een platenmaatschappij Mark Ruffalo ziet zijn kans. Ze hebben weinig middelen en maken van de nood een deugd door een album in de buitenlucht te maken. Op de meest uiteenlopende plekken in New York worden de liedjes live en met amateur muzikanten opgenomen. Zelfs Ruffalo’s puberdochter Hailee Steinfield (van True Grit fame)  mag meedoen en steelt de show met haar one-notesolo op de elektrische gitaar. De maatschappij biedt 10% royalties wat neerkomt op $1 per cd. Keira is idealistisch en zet de muziek voor $1 online en verkoopt op de eerste dag 50.000 stuks.
Mijn persoonlijke voorkeuren zitten me in de weg. Ruffalo kan met zijn slordige acteerstijl geen kwaad doen. Keira blijft fysiek irritant hoe ze haar mondje bedremmeld zet of in een beugellachje uitbarst en in haar slobberige laaghangende broeken rondloopt.
Regisseur John Carney had iets meer geld dan bij Once (2006) maar blijft nog steeds lowbudget. Dat is jammer want er zou meer te halen zijn als er minder geïmproviseerd hoefde te worden.

 

SCHOOL-OF-ROCK-facebook

School of rock – Richard Linklater – 2003

Frank Black draagt de film als de gesjeesde hardrock gitarist die voor de klas terechtkomt. Als hij uit zijn band gezet doet hij zich voor als inval-leraar om de huur te betalen. Hij weet totaal niet wat hij met de kinderen aan moet tot hij ontdekt dat ze muziekles krijgen. Met zijn eigen apparatuur leert hij ze de basisprincipes van de rockmuziek waarbij attitude belangrijker is dan de muziek. Een rockmusicus maakt zijn muziek uit kwaadheid en wil daarmee de wereld veranderen. Iedereen in de klas krijgt zijn rol in en rond de band en daarmee de kans om zijn persoonlijkheid te ontwikkelen. Ze noemen zich The School of Rock en doen zich voor als terminale patiëntjes om mee te doen aan The Battle of the Bands. Maar net voor de show begint wordt Blacks eerste looncheque naar de werkelijk leraar gestuurd en komt het bedrog uit.  Zijn smoesje tijdens de ouderavond heeft een tegengesteld effect: No I am not a licensed teacher, but i’ ve been touched by you’re kids and I am pretty sure I have touched them. Hij kan maar net levend ontkomen en vlucht naar bed. De klas geeft het echter niet zo snel op wil de show doorzetten. Ze rijden met de bus langs zijn huis en komen net voor de ouders bij het optreden aan. Ze winnen niet maar iedereen is tevreden en alles wordt vergeten en vergeven.

God of Rock, thank you for this chance to kick ass. We are your humble servants. Please give us the power to blow people’s minds with our high voltage rock. In your name we pray, Amen.

Commitments-Film-Stills-2

The Commitments – Alan Parker – 1991

Een aankomend manager bouwt een feestband om tot een Ierse soulband die als hun Amerikaanse voorbeelden inspiratie put uit struggle and sex. The Irish are the blacks of Europe, and the Dubliners are the blacks of Ireland. Soul heeft het ritme van sex en de fabrieksmachines. Het is arbeidersmuziek en wordt door regisseur Alan Parker gesitueerd in de arbeidersbuurten van Dublin. Schilderachtige beelden vol ravottende
kinderen, rommelmarkten met snuffelende huisvrouwen en goedgevulde waslijnen boven de achtertuintjes.
Via een krantenadvertentie komen de vreemdste types auditie doen. Het eerste optreden is een charityconcert voor de kerk. Langzaam verandert de groep van een ongeregeld stelletje in een soulmachine. Vooral de 3 zangeressen genieten van hun verleidersrol en gaan steeds sensueler dansen. Alleen de onaangepaste spastische zanger à la Joe Cocker blijft een bron van ergernis. Op het podium loopt alles gesmeerd en de ene na de andere soulklassieker wordt met veel bravoure opgevoerd. Off stage  vervalt de band meteen in ruzie en roddel. Op het moment dat een platencontract binnen bereik ligt spat de band uit elkaar.
Regisseur Alan Parker wilde dit boek van Roddy Doyle met amateurs uitvoeren. Geen van de acteurs speelden eerder in een film of hadden wel eens een muziekinstrument vastgehouden. Net als de personages in de film zijn ze ook gegroeid door de gezamenlijke ervaring.
Mooie laatste zin:
We skipped the light fandango, turned cartwheels ‘cross the floor, I was feeling kinda seasick, but the crowd called out for more.

Wat er aan voorafging:

Rock Star – Stephen Herik – 2001
Velvet Goldmine – Todd Haynes – 1998
The Fighting Temptations – Jonathan Lynn – 2003
Almost Famous – Cameron Crowe – 2000
Inside Llewyn Davis – Coen Brothers – 2013
Walk Hard – The Dewey Cox Story – Jake Kasdan – 2007
Across the Universe – Julie Taymor – 2007
Hustle & Flow – Craig Brewer – 2005
Bandslam – Todd Graff – 2009
Black Snake Moan – Craig Brewer – 2007

zie:

https://erikgveld.wordpress.com/2015/02/15/muziekgenre-films-1-10/

 

 

 

Advertisements

From → film, muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: