Skip to content

Grayson Perry (1960)

21/04/2016

Grayson Perry

Het is altijd fijn om een grote en eigentijdse kunstenaar te ontdekken. In 2014 was dat Marlene Dumas met haar overzichtstentoonstelling in het Stedelijk Museum. Dit voorjaar gebeurde hetzelfde bij Grayson Perry in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Het wonder voltrok zich opnieuw vanuit een laag verwachtingspatroon. Van Grayson Perry had ik tot een paar maanden geleden nog nooit gehoord. Dit voorjaar stuitte ik op hem bij het eerste zaaltje van de tweede pop-up tentoonstelling van De Wereld Draait Door in het Allard Pierson Museum. Sywert Van Lienden richtte dit kabinet in met zijn vondsten uit de depots van het Bonnefantenmuseum. Centraal hing een  groot (7×2 meter) en figuratief wandtapijt. De kleuren en de speelse wereldvisie waren een lust voor het oog en ik keek benieuwd naar het naambordje. Het was The Walthamstow Tapestry (2009) van Grayson Perry. Pas toen kwam ik erachter dat dit de kunstenaar was waarvoor mijn echtgenote helemaal naar Maastricht wilde reizen. Ik boog dus een beetje mee en het museumbezoek werd de aanleiding voor ons maandelijkse hotelweekend. Vervolgens stonden we op een vrijdagochtend meteen bij de opening om 11:00 voor de deur van het museum. Er was geen rij te bekennen want alle museumgekte was naar Jeroen Bosch  in ’s Hertogenbosch uitgeweken. We hadden het museum en Grayson Perry dus bijna voor onszelf. Mijn gevoelens waren vanwege de aanstellerige  transgender pose van de kunstenaar nog steeds gemengd. De gevreesde teleurstelling sloeg echter al snel om naar enthousiasme. Dit was niet een poserende homofiel in vrouwenkleren maar een zelfverzekerde maatschappijkritische kunstenaar die voor zijn artistieke boodschap een nieuwe vorm heeft gevonden. Er liepen meerdere schoolklasjes rond en ik kon me het genoegen van de leraren voorstellen om met deze kunst de stroeve vooroordelen in de kinderhersentjes aan te pakken.

Grayson Perry: Who Are You?

Grayson Perry (1960) is dus helemaal niet degene die hij in eerste instantie lijkt te zijn. Hij woont normaal met zijn vrouw en dochter in Londen en zijn vrouwelijk alter ego Claire is slechts een van de vele facetten van zijn kunstenaarschap. Hij begon als keramist en werd bekend met vazen die waren versierd met choquerende en maatschappijkritische afbeeldingen. In 2002 kreeg hij daarmee een solo-expositie in het Stedelijk Museum die vervolgens naar Engeland verhuisde. Daar won hij in 2003 de prestigieuze Engelse Turner prijs die hij als Claire met feestjurk in ontvangst nam. Een Turnerprijs voor een pottenbakker in vrouwenkleding zorgt er wel voor dat je opvalt. Hij had zijn keramische ambacht uitgekozen vanwege de laagdrempeligheid en kon zijn harde levenslessen in de versierende tekeningen kwijt. Zelf voelt hij zich meer socioloog en antropoloog dan kunstenaar. Vandaar ook dat in een deel van zijn beelden ook de derde wereldproblematiek binnenstapt. Na de vazen en die beelden volgden de wandtapijten en de meest recente uitbreiding van zijn vaardigheden kwam in 2015 toen hij een huis ontwierp. Niet om in te wonen maar een monument dat was gewijd aan een denkbeeldige vrouw uit Essex die Julie May Cope heet. Het is een overmatig versierde creatie met gevels van keramische tegels en een gouden dak. In het interieur wordt op wandtapijten haar leven uitgebeeld dat zich ontwikkelde van rock groupie naar earth mother.

20160401E1102

Grayson Perry de tapestrist is mijn favoriet. Hij werd in 2009 actief en vond, na de vazen en de beelden, in de tapijten een nieuw medium om zijn wereldfilosofie uit te dragen. De afbeeldingen worden getekend in Photoshop en vervolgende door computergestuurde weefgetouwen in Vlaanderen tot wandtapijten geweven. De voordelen van deze productiemethode zijn legio. Perry kan formaatloos tekenen en oneindig aanpassen op de computer. Vervolgens kunnen de wandkleden in meerdere exemplaren en verschillende formaten geproduceerd worden. Door het materiaal zijn ze eenvoudig op te rollen en te transporteren. Een olieverfschilderijen had vanwege zijn kwetsbaarheid en unieke uitvoering misschien meer indruk gemaakt. Maar de ontwapende bijzonderheid van de tapijtuitvoering heeft toch ook zijn eigen charme. Ze zijn indrukwekkend en aaibaar en vanwege de grootte alleen in werkelijkheid op waarde te schatten. Zonder de kennis van nu was ik in eerste instantie vooral onder de indruk van het geduldige handwerk. Jammer dat dit blog me dat genoegen heeft ontnomen nu ik van het automatische fabricageproces weet. Ik had de kunstenaar graag denkbeeldig uren zien ploeteren achter zijn weefgetouw.

In het Bonnefantenmuseum is een zaal gewijd aan The vanity of small differences. Het is een serie van 6 grote wandtapijten die in 2012 zijn gemaakt naar aanleiding van een een driedelige televisie documentaire die Grayson Perry maakte over  de smaakverschillen van de Engelse klassen. Hij combineert dit thema met het verhaal van A Rake’s Progress dat door William Hogarth (1697-1764) is uitgebeeld op de 8 schilderijen. Hogarth volgt daarin een jongeman,Tim Rakewell, die een vermogen erft en dat over de balk gooit. Tim trouwt daarna een rijke vrouw en verliest ook zijn tweede fortuin. Tot slot gaat hij de gevangenis in en sterft in het gekkenhuis.
Een derde invloed van Grayson Perry waren de vroege renaissance schilderijen uit de Sainsbury Vleugel van de National Gallery.

Die vele invloeden komen goed overeen met de uitbundige detaillering en verteldrift van de afbeeldingen. Je komt ogen te kort en je zou voor dit zaaltje eigenlijk een hele middag moeten reserveren.
Klik vooral op de afbeeldingen in dit blog om meer gedetailleerd te kijken. Niet alleen ogen maar ook de woorden zijn niet toereikend om Grayson Perry’s wereld te beschrijven.
vanity 1 vanity 2 vanity 3 vanity 4 vanity 5 vanity 6

Altijd leuk om te weten maar voor een buitenstaander verschrikkelijk moeilijk te achterhalen. Hoe duur is een Grayson Perry? In Sartle.com wordt een prijs van $745 miljoen genoemd die het China Academy of Art uit Hangzhou in 2014 voor een grote versie van het Walthamstow tapijt (15 x 3 m) betaalde. Lijkt me niet reëel. Zelfs $745.000 is voor een reproduceerbaar kunstwerk erg veel. Ik zoek dus door en kom na heel lang googelen bij een ArtBasel schatting bij meer reële cijfers. Een wandtapijt wordt ingeschat op $50.000 tot $150.000 en een vaas moet $80.000 kosten.

11 MCA-Grayson-Perry-Our-Mother-10 2009-cropped-Image-courtesy-the-Artist-and-Victoria-Miro-London

P442 take away flare

13 20160401E1073

14 AHouseforEssex01(c)JackHobhouse-Cropped-1269x846

15 _Grayson_Perry_02_16_ex-copy

 

Advertisements

From → kunst

2 reacties
  1. ‘De laagdrempeligheid van keramiek’, dat ie dat zegt, dat spreekt me aan. De kleuren en de stripverhaalstijl (nog?) niet zo. Toch bedankt.

  2. margo permalink

    Verrassende blik op een veelzijdig artiest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: